1 Księga Królewska 1:32 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak mądrze Dawid zadbał o prawa Salomona i pokój w kraju, natychmiast udaremniając spisek Adoniasza. Zauważ, że wydał jasne polecenia, aby publicznie ogłosić Salomona królem.

Do tego zadania wybrał Sadoka, Natana i Benaję — wpływowych mężczyzn, którym ufał i którzy dowiedli swojej wierności. Adoniasz pominął ich w swoim zaproszeniu (1 Księga Królewska 1:10). Dawid polecił im działać natychmiast i z należytą uroczystością. Mieli sprowadzić sługi króla, w tym straż przyboczną, i posadzić Salomona na mule samego króla. Dawid nie utrzymywał bowiem licznych stad koni, tak jak później jego syn.

Dawid wskazał im również, dokąd mają się udać i co zrobić (1 Księga Królewska 1:33, 1 Księga Królewska 1:34, 1 Księga Królewska 1:35). Sadok i Natan, dwaj przywódcy religijni, mieli namaścić Salomona na króla w imię Boga. Salomon nie był pierworodnym, jak Saul i Dawid, ale został wybrany przez Boga, a jego prawo do tronu było kwestionowane. Dlatego publiczne namaszczenie miało wielkie znaczenie: stanowczo potwierdzało, że Salomon ma prawo do tronu.

To namaszczenie zapowiadało również Mesjasza, czyli Pomazańca, Chrystusa. Na Niego wylano bez miary Ducha, którego nazwano olejem radości (List do Hebrajczyków 1:9, Księga Psalmów 89:20). Wszyscy chrześcijanie, jako dziedzice królestwa, otrzymują od Niego to namaszczenie (List Jakuba 2:5, 1 List Jana 2:27).

Przywódcom cywilnym i wojskowym polecono również głośno ogłosić tę wiadomość i wyrazić publiczną radość dźwiękiem trąb, zgodnie z poleceniem Mojżesza na szczególne okazje. Lud miał wołać: „Niech żyje król Salomon! Niech mu się szczęści, niech jego królestwo będzie ugruntowane i trwa długo!”. Było to zgodne z zapowiedzią dotyczącą Salomona: „Będzie żył” (Księga Psalmów 72:15). Następnie mieli wprowadzić go uroczyście do Miasta Dawidowego i posadzić na tronie jego ojca.

W ten sposób Salomon miał zastępować Dawida, gdy ten osłabł, a po jego śmierci objąć po nim władzę. „On będzie królował na moim miejscu”. Rozstrzygnięcie tej sprawy od razu przyniosłoby ulgę Dawidowi i wszystkim zaangażowanym. Po śmierci króla nie doszłoby wtedy do publicznego sporu ani zamieszek. Dawid nie zazdrościł następcy, że dostępuje zaszczytów jeszcze za jego życia. Prawdopodobnie potrzebował też, by inni przypomnieli mu o tym obowiązku, gdy leżał chory.

Benaja, przemawiając w imieniu pozostałych, w pełni poparł polecenie Dawida. Gdy Dawid powiedział, że Salomon będzie królował po nim i w jego imieniu, Benaja z radością odpowiedział: „Amen, niech tak będzie”. Innymi słowy, oznajmił, że wszyscy w pełni zgadzają się z mianowaniem Salomona i wspólnie popierają ten wybór. Ponieważ nic nie może się powieść bez Bożej przychylności, dodał: „Niech Pan, Bóg mojego pana i króla, również tak postanowi” (1 Księga Królewska 1:36).

Było to wyznanie wiary w Bożą obietnicę, na której opierało się panowanie Salomona. Jeśli zgadzamy się z tym, co Bóg mówi w swoim Słowie, możemy mieć nadzieję, że w swojej opatrzności będzie działał zgodnie z naszymi słowami. Benaja modlił się także za Salomona, prosząc, by Bóg był z nim tak, jak był z Dawidem, i uczynił jego tron jeszcze potężniejszym (1 Księga Królewska 1:37). Wiedział, że Dawid nie będzie zazdrościł sukcesów synowi. Najmądrzejsi i najlepsi ludzie pragną, by ich dzieci stały się mądrzejsze i lepsze od nich, bo sami wciąż rozwijają się w mądrości i dobroci. Na tym polega prawdziwa wielkość.

Polecenia wykonano natychmiast, bez zwłoki (1 Księga Królewska 1:38-40). Salomona wprowadzono w uroczystej procesji w wyznaczone miejsce, gdzie Sadok namaścił go pod kierunkiem Natana i z upoważnienia Dawida (1 Księga Królewska 1:39). W przybytku, gdzie przechowywano Arkę, znajdował się święty olej przeznaczony do obrzędów. Sadok wziął róg z olejem, będący znakiem zarówno mocy, jak i obfitości, i namaścił nim Salomona.

Nie czytamy, by Abiatar próbował namaścić Adoniasza. Adoniasz został królem dzięki uczcie, a nie namaszczeniu. Tych, których Bóg powołuje, także uzdalnia do pełnienia ich zadań, a namaszczenie było tego znakiem. Uzurpatorzy, którzy bezprawnie zagarniają władzę, nie noszą takiego Bożego znaku. Chrystus znaczy „namaszczony”. To On jest Królem, którego Bóg ustanowił na swojej świętej górze, na Syjonie, zgodnie ze swoim postanowieniem (Księga Psalmów 2:6-7). Dzięki Niemu także chrześcijanie zostali ustanowieni królami dla naszego Boga i otrzymali namaszczenie od Świętego (1 List Jana 2:20).

Potem lud wyraził radość i poparcie dla wyniesienia Salomona. Witał go okrzykami, prosząc Boga o wybawienie króla, a także muzyką i radosnymi wołaniami (1 Księga Królewska 1:40). W ten sposób lud pokazał, że zgadza się z tym wyborem i że Salomon nie został mu narzucony, lecz jest przyjmowany z radością. Władza księcia niewiele mu daje, jeśli nie wie, że jego lud cieszy się z jego panowania. Każdy prawdziwy Izraelita raduje się z wywyższenia Syna Dawida.