1 Księga Królewska 1:5 – znaczenie i zastosowanie

Dawid miał wiele kłopotów ze swoimi dziećmi. Amnon i Absalom przysporzyli mu bólu: jeden był jego pierworodnym, a drugi trzecim synem (Druga Księga Samuela 3:2; Druga Księga Samuela 3:3). Możemy przypuszczać, że pociechę znajdował w swoim drugim synu, którego miał z Abigail. Czwartym synem był Adoniasz (Druga Księga Samuela 3:4), jeden z synów urodzonych w Hebronie. Nie słyszymy o nim aż do tej chwili, kiedy dowiadujemy się, że był przystojny, zaraz po Absalomie pod względem wieku i, jak się okazało, podobny do niego duchem (Pierwsza Księga Królewska 1:6). Niegdyś był oczkiem w głowie ojca, teraz stał się jego utrapieniem.

Ojciec go rozpieścił. Nigdy nie sprawił mu przykrości (Pierwsza Księga Królewska 1:6). Nie znaczy to, że Adoniasz nigdy nie zasmucał ojca. Prawdopodobnie często to robił, a Dawid skrycie opłakiwał to przed Bogiem. Nie powstrzymywał jednak syna, nie odmawiał mu tego, czego chciał, nie wymagał, by odpowiadał za swoje czyny, nie pilnował, by poświęcał się nauce lub pracy, ani nie karcił go za złe postępowanie. Nigdy nie pytał: „Dlaczego to zrobiłeś?”, bo widział, że upomnienie sprawia synowi przykrość, a sam nie potrafił znieść tego dyskomfortu. Winą syna było to, że nie znosił upomnień i odbierał je jako zniewagę, przez co nie korzystał z ich dobrodziejstwa. Winą ojca było zaś to, że nie karcił syna, choć widział, jak bardzo go to przygnębia. Teraz słusznie poniósł konsekwencje pobłażania mu. Ci, którzy stawiają synów ponad Bogiem, nie dbając o to, by wychowywać ich w należytej dyscyplinie, tracą szacunek, którego mogliby później od nich oczekiwać.

Adoniasz odpłacił ojcu, wystawiając go na pośmiewisko. Ponieważ Dawid był już stary i leżał w łóżku, Adoniasz uznał, że nie trzeba się z nim liczyć, więc wyniósł się ponad innych i powiedział: „Ja zostanę królem” (Pierwsza Księga Królewska 1:5). Rozpieszczone dzieci często stają się dumne i ambitne, a to prowadzi wielu młodych ludzi do zguby. Można je uchronić przed pychą, utrzymując je w odpowiednich karbach. Zwróćmy uwagę na zuchwałość Adoniasza. Spodziewał się, że dni jego ojca są policzone, i przygotowywał się do przejęcia władzy, choć wiedział, że z woli Boga i Dawida królem miał zostać Salomon. Dawid już wcześniej to ogłosił, a następstwo tronu zostało ustalone, niemal jakby zapisano je w prawie, zgodnie z Bożym postanowieniem (Pierwsza Księga Kronik 22:9; Pierwsza Księga Kronik 23:1). Adoniasz próbował siłą obalić ustalony porządek, lekceważąc zarówno Boga, jak i ojca. Podobnie sprzeciwia się królestwu Chrystusa, a niektórzy wciąż mówią: „Nie chcemy, żeby ten człowiek nad nami panował”.

Adoniasz uważał też, że jego ojciec jest już wyczerpany i niezdolny do rządzenia, więc natychmiast ruszył po tron. Nie potrafił zaczekać, aż Dawid umrze. Chciał od razu słyszeć: „Adoniasz króluje” (Pierwsza Księga Królewska 1:18) i „Niech żyje król Adoniasz” (Pierwsza Księga Królewska 1:25). Rozumował, że ojciec jest za stary, by rządzić, Salomon za młody, by objąć władzę, a zatem rządy powinny przypaść jemu. Dzieci okazują bardzo niskie i niegodziwe usposobienie, gdy szydzą z rodziców z powodu ich starości i słabości.

Aby zrealizować swoje ambitne plany, Adoniasz najpierw zgromadził liczny orszak. Otaczał się rydwanami i jeźdźcami, by robić wrażenie i mieć siłę do walki, a oni mieli mu towarzyszyć i walczyć po jego stronie (Pierwsza Księga Królewska 1:5). Pozyskał też Joaba, dowódcę wojska, i Abiatara, arcykapłana (Pierwsza Księga Królewska 1:7). Nic dziwnego, że szukał ludzi, których wpływy wśród kapłanów i w wojsku mogły mu pomóc. Zaskakujące jest jednak to, że zdołał ich przeciągnąć na swoją stronę. Byli to starzy mężczyźni, wierni Dawidowi w najtrudniejszych chwilach, rozsądni i doświadczeni, więc wydawałoby się, że niełatwo ich oszukać. Opowiedzenie się za Adoniaszem nie mogło im nic dać, bo obaj osiągnęli już najwyższe stanowiska i mieli w nich pewną pozycję. Musieli wiedzieć, że koronę obiecano Salomonowi, i nie mogli tego zmienić. W ich interesie leżało więc poparcie prawowitego dziedzica. Bóg pozostawił ich w tej sprawie samym sobie, być może po to, by skarcić ich za wcześniejsze przewinienie nieszczęściem, które sami na siebie sprowadzili.

Dowiadujemy się też, kto nie przyłączył się do Adoniasza i którym tak ufano, że Adoniasz nawet nie odważył się przedstawić im swoich planów: kapłan Sadok, dowódca Benajasz i prorok Natan (Pierwsza Księga Królewska 1:8). Człowiek, który już wcześniej stanowczo opowiedział się za tym, co słuszne, nie zostanie poproszony o pomoc w złej sprawie.

Adoniasz przygotował potem wielką ucztę (Pierwsza Księga Królewska 1:9) w En-Rogel, niedaleko Jerozolimy. Zaprosił synów króla i jego sług, częstował ich i schlebiał im, by pozyskać ich dla swojej sprawy. Nie zaprosił Salomona, być może dlatego, że nim pogardzał albo nie liczył na to, że zdoła go przekonać (Pierwsza Księga Królewska 1:10). Ludzie, którzy ulegają swoim zachciankom i chętnie idą za tym, kto ich karmi, łatwo padają ofiarą oszustów (List do Rzymian 16:18). Niektórzy sądzą, że Adoniasz złożył w ofierze owce, woły, a nawet tuczne zwierzęta, a uczta miała charakter religijny. Jeśli tak było, rozpoczął uzurpację od pozorów pobożności, podobnie jak Absalom, który ukrył swoje zamiary pod pretekstem spełnienia ślubu (Druga Księga Samuela 15:7). Być może łatwiej mu było to uwiarygodnić, bo popierał go sam arcykapłan. Hańbą jest, gdy ktoś może powiedzieć „w imię Pana”, a potem używa tych słów, by rozpocząć coś złego. Nie wolno wykorzystywać praktyk religijnych do wspierania niegodziwego postępowania.