1 Księga Królewska 1:11 – znaczenie i zastosowanie

Natan i Batszeba postępowali roztropnie i stanowczo, by skłonić Dawida do potwierdzenia prawa Salomona do tronu i powstrzymać przejęcie władzy przez Adoniasza. Sam Dawid nie wiedział, co się dzieje. Nieposłuszne dzieci często sądzą, że nic im nie grozi, jeśli ukrywają coś przed rodzicami, ale grzech skrywany wkrótce wychodzi na jaw. Batszeba prowadziła spokojne życie i również o niczym nie wiedziała, dopóki nie powiedział jej o tym Natan. Wielu ludzi przechodzi przez życie, nie wiedząc zbyt wiele o tym, co dzieje się wokół nich.

Salomon prawdopodobnie wiedział, co się dzieje, ale milczał, jak głuchy, który niczego nie słyszy. Choć był już dorosły i odznaczał się mądrością większą, niż można by oczekiwać po jego wieku, nie podjął działań, by powstrzymać Adoniasza. Spokojnie pozostawił tę sprawę Bogu i swoim przyjaciołom. W psalmie Salomona Dawid mówi, że gdy ludzie ciężko pracują i nie śpią, usiłując zdobyć dobra tego świata, Bóg daje sen tym, których miłuje. Oznacza to, że obdarza ich pokojem i pozwala im osiągać powodzenie bez niespokojnych, gorączkowych starań (Księga Psalmów 127:1–2).

Prorok Natan ostrzegł Batszebę i pokazał jej, jak uzyskać od króla rozkaz, który zapewniłby Salomonowi tron. Natanowi zależało na tej sprawie, ponieważ znał zamiary Boga, obowiązek Dawida i dobro Izraela. To za jego pośrednictwem Bóg nadał Salomonowi imię Jedidiasz, czyli „umiłowany przez Pana” (Druga Księga Samuela 12:25), więc nie mógł bezczynnie patrzeć, jak ktoś zagarnia tron. Skoro Bóg sprawuje dziś władzę nad królestwami przez zwykłą opatrzność, czyli przez swoją stałą troskę i kierowanie biegiem wydarzeń, prorocy nie powinni mieszać się w sprawy państwowe tak, jak czynili to dawniej, gdy królów wybierano na bezpośrednie słowo z nieba (Księga Daniela 4:32).

Natan zwrócił się do Batszeby, ponieważ najbardziej zależało jej na Salomonie i najłatwiej mogła dotrzeć do Dawida. Opowiedział jej o działaniach Adoniasza i wyjaśnił, że Dawid o nich nie wie (Pierwsza Księga Królewska 1:11). Ostrzegł ją też, że jeśli Adoniaszowi się powiedzie, ona sama i Salomon mogą stracić życie. Człowiek pokorny może nie pragnąć korony, ale obowiązek ochrony życia — własnego i cudzego — wymaga działania. Rada Natana była w istocie wezwaniem, by ocaliła życie swoje i swojego syna (Pierwsza Księga Królewska 1:12).

Natan polecił jej pójść do króla, przypomnieć mu o jego słowie i przysiędze, że po nim królem zostanie Salomon, oraz pokornie zapytać: „Dlaczego królem jest Adoniasz?” (Pierwsza Księga Królewska 1:13). Natan uważał, że Dawid nie jest tak słaby ani obojętny, by te słowa nie skłoniły go do działania. Wiedział, że gdy Dawid usłyszy o sprawie jasno, poruszą go sumienie i poczucie honoru. Obiecał też, że wejdzie, gdy Batszeba będzie mówiła, i poprze jej słowa. Miał sprawiać wrażenie, jakby pojawił się przypadkiem, co mogło jeszcze mocniej poruszyć Dawida.

Batszeba od razu postąpiła zgodnie z radą Natana. Poszła do króla z równie pilną sprawą, jak Estera, gdy stanęła przed królem Aswerusem, by błagać o ocalenie życia. Nie musiała czekać na wezwanie, bo wiedziała, że zostanie przyjęta. Gdy przyszła, Abiszag usługiwała królowi, a Batszeba nie poczuła się tym urażona. Pokłoniła się Dawidowi, okazując mu szacunek zarówno jako królowi, jak i mężowi, niczym prawdziwa córka Sary, która była posłuszna Abrahamowi i nazywała go panem. Ci, którzy chcą zyskać przychylność osób stojących wyżej od nich, powinni okazywać szacunek i postępować z należną pokorą.

Batszeba przemówiła do Dawida z rozwagą i mądrością. Najpierw przypomniała mu obietnicę złożoną pod przysięgą, że po nim królem zostanie Salomon (Pierwsza Księga Królewska 1:17). Wiedziała, że taka obietnica będzie miała wielką wagę dla sumiennego człowieka, jakim był Dawid. Następnie opowiedziała mu o działaniach Adoniasza, o których Dawid nie wiedział (Pierwsza Księga Królewska 1:18). Wyjaśniła, że Adoniasz już zachowuje się jak król, wbrew obietnicy Dawida dotyczącej przyszłości. Wymieniła też jego stronników i zauważyła, że Salomona nie zaproszono. Świadczyło to o celowym braku szacunku i rywalizacji, a nie o zwykłym przeoczeniu (Pierwsza Księga Królewska 1:19).

Po trzecie, Batszeba wskazała, że Dawid może natychmiast powstrzymać to zamieszanie (Pierwsza Księga Królewska 1:20). Powiedziała: „Oczy całego Izraela są zwrócone na Ciebie” — nie dlatego, że król może po prostu rozporządzać ludem jak swoją własnością, lecz dlatego, że Dawida uważano również za proroka. Izrael wiedział, że jest pomazańcem Pana, a Duch Pana przemawia przez niego (Druga Księga Samuela 23:1–2). Dlatego oczekiwano, że słowo Dawida rozstrzygnie sprawę jako decyzja pochodząca od Boga. Batszeba przypomniała mu, jak wielką wagę może mieć osąd króla. Niezależnie od tego, jaką władzą lub wpływem ktoś dysponuje, powinien używać ich, by chronić i umacniać królestwo Mesjasza, którego zapowiedzią było królestwo Salomona.

Po czwarte, Batszeba wskazała na niebezpieczeństwo grożące jej i Salomonowi, jeśli sprawa nie zostanie rozstrzygnięta za życia Dawida (Pierwsza Księga Królewska 1:21). Gdyby Adoniasz przejął władzę, mając po swojej stronie Joaba, dowódcę wojska, i kapłana Abiatara, Salomona i jego przyjaciół prawdopodobnie uznano by za buntowników. Uzurpatorzy bywają surowi i okrutni. Gdyby Adoniasz zdobył tron, nie potraktowałby Salomona tak sprawiedliwie, jak Salomon później potraktował jego. Ci, którzy stają na drodze ludziom siłą wdzierającym się do władzy, ryzykują wszystko.

Wtedy, w odpowiedniej chwili i zgodnie z obietnicą, wkroczył prorok Natan. Poparł Batszebę, gdy jeszcze mówiła, zanim król zdążył odpowiedzieć.

Gdyby Dawid usłyszał tylko relację Batszeby, jego odpowiedź mogłaby się opóźnić. Mógłby jedynie powiedzieć, że się nad tym zastanowi. Jednak zgodność zeznań dwojga świadków rozstrzygała sprawę, więc Dawid miał od razu wydać jasne rozkazy.

Królowi oznajmiono, że przybył prorok Natan. Natan zawsze był mile widziany na dworze, zwłaszcza gdy król chorował lub głęboko się niepokoił. W obu tych sytuacjach prorok mógł być szczególnie pomocny. Natan wiedział, że należy oddawać cześć tym, którym się ona należy, dlatego okazał królowi taki sam szacunek, gdy Dawid leżał w łóżku, jaki okazałby mu siedzącemu na tronie. Pokłonił się twarzą do ziemi (Pierwsza Księga Królewska 1:23).

Natan mówił do króla nieco bardziej wprost niż Batszeba. Jego pozycja proroka dodawała mu autorytetu, a słabość Dawida sprawiała, że trzeba było go pobudzić do działania. Najpierw Natan przedstawił te same informacje o próbie przejęcia władzy przez Adoniasza, które podała Batszeba (Pierwsza Księga Królewska 1:25–26). Dodał, że stronnicy Adoniasza ośmielili się już wołać: „Niech żyje król Adoniasz!”, jak gdyby Dawid już nie żył. Zauważył też, że nie zaprosili go na ucztę, co oznaczało, że nie zamierzali zasięgać rady ani Boga, ani Dawida. Natan znał zamysł ich obu.

Po drugie, Natan uświadomił Dawidowi, jak ważne było, by jasno wykazał, że nie ma z tym nic wspólnego. „Czy to Ty powiedziałeś: «Adoniasz będzie królował po mnie»?” — zapytał (Pierwsza Księga Królewska 1:24), a następnie dodał: „Czy ta sprawa wyszła od mego pana, króla?” (Pierwsza Księga Królewska 1:27). Gdyby tak było, Dawid nie dochowałby wierności ani słowu Boga, ani własnemu słowu, choć wszyscy sądzili, że jest inaczej. Jeśli zaś tak nie było, należało jak najszybciej sprzeciwić się temu przejęciu władzy i ogłosić Salomona dziedzicem tronu. A jeśli Dawid o niczym nie wiedział — co z pewnością było prawdą — Adoniasz i jego stronnicy dopuścili się zuchwałego buntu. Natan mówił to, by skłonić Dawida do zdecydowanego działania na rzecz Salomona.

Dobrzy ludzie wypełniliby swój obowiązek, gdyby ktoś im o nim przypomniał, podkreślił jego wagę i pokazał, co należy zrobić. Kto udziela takiego przypomnienia, wyświadcza prawdziwą przysługę, jak Natan Dawidowi.

Dawid uroczyście oświadczył, że nadal zamierza dotrzymać wcześniejszej decyzji i ustanowić Salomona swoim następcą. Wezwano Batszebę (Pierwsza Księga Królewska 1:28), a król ponownie ją zapewnił, przemawiając w imieniu jej syna. Powtórzył wcześniejszą obietnicę i przysięgę, mówiąc, że przysiągł na Pana, Boga Izraela, iż po nim królem zostanie Salomon (Pierwsza Księga Królewska 1:30). Był stary i pamięć zaczynała go zawodzić, ale tej obietnicy nie zapomniał. Przysięga jest tak święta, że nie wolno uchybić obowiązkowi, który z niej wynika, i tak poważna, że nie powinna zatrzeć się w pamięci.

Dawid potwierdził tę obietnicę kolejną przysięgą, bo sytuacja była pilna: „Na życie Pana, który wybawił moją duszę od wszelkiego utrapienia, uczynię to dziś, bez wątpienia i bez zwłoki”. Brzmi to jak formuła przysięgi, której często używał w ważnych sprawach, na przykład w Drugiej Księdze Samuela 4:9. Słowa te są też podziękowaniem Bogu za to, że bezpiecznie przeprowadził go przez liczne nieszczęścia i trudności. Dawid mówi o tych wydarzeniach, by oddać Bogu cześć, podobnie jak uczynił umierający Jakub (Księga Rodzaju 48:16). W ten sposób Dawid, opierając się na własnym doświadczeniu, potwierdza to, co Duch Pana powiedział przez niego: „Pan wybawia dusze swoich sług” (Księga Psalmów 34:22). Wierzący, którzy zbliżają się do śmierci, powinni świadczyć o Bogu i mówić o Nim na podstawie tego, jak Go poznali.

Batszeba przyjmuje te obietnice z wielkim szacunkiem dla króla. Kłania mu się, podczas gdy Adoniasz i jego stronnicy okazali mu brak szacunku. Z całego serca życzy mu, by żył: „Niech żyje!” (Pierwsza Księga Królewska 1:31). Nie uważała bynajmniej, że żył już zbyt długo. Przeciwnie, modliła się, by nadal żył, jeśli to możliwe, godnie nosił koronę i był błogosławieństwem dla swojego ludu. Powinniśmy szczerze pragnąć, by życie osób, które mogą wiele dobrego uczynić, trwało jak najdłużej, nawet jeśli oznacza to odłożenie na później własnych korzyści.