1 List Jana 4:14 – znaczenie i zastosowanie

Skoro wiara w Chrystusa rodzi miłość do Boga, a miłość do Boga powinna rozbudzać miłość do współwierzących, apostoł potwierdza teraz główną prawdę wiary chrześcijańskiej, która jest podstawą tej miłości.

Najpierw przedstawia centralną prawdę chrześcijaństwa, ukazującą miłość Boga z wyjątkową jasnością: „Widzieliśmy i świadczymy, że Ojciec posłał Syna jako Zbawiciela świata” (Pierwszy List Jana 4:14). Dowiadujemy się tu, po pierwsze, jaka jest więź Jezusa z Bogiem. Jest Synem Ojca, Synem jedynym w swoim rodzaju, prawdziwie jednym z Ojcem jako Bóg. Po drugie, poznajemy Jego rolę wobec nas: jest Zbawicielem świata. Zbawia nas przez swoją śmierć, przykład, wstawiennictwo, Ducha oraz moc, która zwycięża wszystko, co zagraża naszemu zbawieniu.

Po trzecie, widzimy, co stało u podstaw Jego przyjścia. To Ojciec posłał Syna. Oznacza to, że Ojciec zaplanował i chciał Jego przyjścia, a Syn się na nie zgodził. Po czwarte, dostrzegamy, z jaką pewnością apostoł głosi tę prawdę. On i inni wierzący widzieli Syna Bożego w Jego ludzkim życiu, w świętych słowach i czynach, podczas przemienienia na górze, a także w Jego śmierci, zmartwychwstaniu i królewskim wstąpieniu do nieba. Widzieli Go na tyle, by wiedzieć, że jest jedynym Synem Ojca, pełnym łaski i prawdy. Po piąte, widzimy, jak apostoł daje o tej prawdzie świadectwo: „Widzieliśmy i świadczymy”. Jej znaczenie skłania ich do mówienia, bo od niej zależy zbawienie świata. Świadczyły o niej ich własne oczy, uszy i ręce.

Następnie apostoł wskazuje wielkie błogosławieństwo płynące z właściwego wyznawania tej prawdy: „Kto wyznaje, że Jezus jest Synem Bożym, w tym mieszka Bóg, a on w Bogu” (Pierwszy List Jana 4:15). U podstaw tego wyznania leży wiara w sercu; obejmuje ono także mówienie na chwałę Boga oraz życie, które jawnie naśladuje Chrystusa, zamiast ulegać uznaniu świata czy jego naciskom. W ten sposób nikt nie może powiedzieć, że Jezus jest Panem, inaczej niż przez Ducha Świętego, dzięki Jego zewnętrznemu świadectwu i wewnętrznemu działaniu (Pierwszy List do Koryntian 12:3). Osoba, która tak wyznaje Chrystusa i w której mieszka Bóg, jest napełniona Duchem Bożym i cieszy się prawdziwym, błogosławionym poznaniem Boga.

Apostoł wykorzystuje następnie tę prawdę, by pobudzić do świętej miłości. Miłość Boga objawiła się i urzeczywistniła w Jezusie Chrystusie, dlatego „poznaliśmy i uwierzyliśmy miłości, którą Bóg darzy nas” (Pierwszy List Jana 4:16). Chrześcijańskie przesłanie ma sprawić, że miłość Boga stanie się nam bliska i droga. Wszystkie prawdy, w które wierzymy, są związane z tą miłością. Historia Chrystusa opowiada o miłości Boga do nas. Wszystko, czego Bóg dokonał w swoim Synu i przez Niego, ukazywało tę miłość i miało prowadzić nas do miłości Boga. „Bóg w Chrystusie pojednał świat ze sobą” (Drugi List do Koryntian 5:19).

Po pierwsze, dowiadujemy się stąd, że Bóg jest miłością (Pierwszy List Jana 4:16). Miłość należy do samej Jego istoty, jest nieograniczona i niezmierzona. Jego miłość do nas na tym świecie nie ma sobie równej, a objawił ją, posyłając i posługując się swoim umiłowanym Synem. Niektórzy sprzeciwiają się chrześcijańskiemu przesłaniu, bo nie potrafią pojąć, jak miłość Boga może być tak wielka, by dał za nas swojego odwiecznego Syna. Inni kwestionują odwieczne istnienie Syna i Jego boską naturę, skoro dla nas oddano tak wielką Osobę. Przyznaję, że jest to tajemnica, której nie da się w pełni zrozumieć. W Chrystusie kryją się jednak bogactwa niezgłębione. Pomniejszanie wielkości Bożej miłości i czynienie z niej powodu do niewiary to marna droga.

Czego jednak Bóg nie uczyni, gdy chce ukazać wielkość jednej ze swoich doskonałości? Gdy chce objawić swoją moc i mądrość, stwarza taki świat. Gdy chce ukazać jeszcze więcej swojego majestatu i chwały, stwarza niebo dla aniołów stojących przed Jego tronem. Cóż więc uczyni, gdy zechce objawić swoją miłość, miłość najwyższą, i ukazać ją niebu, ziemi i piekłu? Czyni to nie po to, by wzbudzić podziw tylko na chwilę, lecz by prowadziło to do niekończącego się podziwu, uwielbienia, czci i radości. Wielkości i zamysłowi Jego miłości bardziej odpowiada to, że dał za nas odwiecznego Syna, niż gdyby stworzył syna jedynie po to, by nas ocalić. Dając nam swojego naturalnego, odwiecznego Syna, Bóg naprawdę okazuje nam swoją miłość. Cóż uczyni Bóg miłości, gdy zechce dać poznać swoją miłość w obliczu nieba, ziemi i piekła oraz ukazać nam siebie jako samą Miłość?

A co, jeśli okaże się, że u podstaw chwały nieba, zbawienia tego świata, a nawet kar piekła leży miłość Boga, szczególnie ta objawiona w Chrystusie? Ta ostatnia myśl może brzmieć bardzo osobliwie. A jednak może potępieni ponoszą karę dlatego, że wzgardzili okazaną im miłością, odrzucili miłość im oferowaną i obiecaną oraz sami uczynili się niegodnymi Bożego upodobania. Jeśli ich własne sumienie oskarża ich o odrzucenie najjaśniejszego dowodu Bożej miłości, podczas gdy większa część rozumnego stworzenia Boga cieszy się na zawsze błogosławieństwem dzięki tej samej, najwyższej miłości, właściwie jest ogłosić całemu stworzeniu: „Bóg jest miłością”.

Po drugie, kto żyje w miłości, żyje w Bogu, a Bóg w nim (Pierwszy List Jana 4:16). Między Bogiem miłości a kochającym człowiekiem, który we właściwy sposób miłuje Boże stworzenie, z uwzględnieniem jego miejsca przed Bogiem i więzi z Nim, istnieje głęboka wspólnota. Człowiek trwający w świętej miłości ma miłość Boga rozlaną w sercu, nosi w duchu Boże znamię i jest uświęcony oraz opieczętowany Duchem Bożym. Żyje, rozmyślając o miłości Boga, wpatrując się w nią i jej doświadczając. A wkrótce będzie żyć z Bogiem na wieki.