1 List do Koryntian 2:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o tym, czego człowiek nie jest w stanie objąć. Oko, ucho i serce, czyli wszystko, czym zwykle poznajemy świat i siebie, zostają tu wyraźnie postawione przed granicą. Paweł nie podaje szczegółów tego, co Bóg przygotował. Wskazuje jedynie, że przygotowane dobro przewyższa to, co da się zobaczyć, usłyszeć i pojąć. Zauważmy też, że pierwsze zdanie werset dopełnia słowami „jak zostało napisane”, co odsyła do tekstu, a nie do ludzkiego domysłu. Obietnica dotyczy tych, którzy Go miłują. Werset nie jest opisem każdego bólu ani gwarancją, że trudności zawsze przyniosą widoczny skutek. Jest raczej zapowiedzią wielkości, której nie da się zmierzyć miarą ludzkiego doświadczenia, a jej znaczenie wiąże się z relacją z Bogiem, a nie z wynikiem czyjegoś życia. Dalszy ciąg rozdziału wyjaśnia, skąd ta wiedza może pochodzić. Paweł pisze, że Bóg objawił to przez Ducha, który przenika nawet głębokości Boga. Serce nie domyśla się tych rzeczy samo z siebie, ale nie musi ich pojmować, by w nich pokładać zaufanie. Tajemnica pozostaje większa niż nasze wyobrażenia, a jednak zostało nam objawione przez Ducha.

Paweł nie przedstawia tu ogólnej obietnicy, że wierzących czeka ziemskie powodzenie ani że każde pragnienie zostanie spełnione. Mówi o mądrości Boga, której władcy tego świata nie rozpoznali, a która objawiła się w ukrzyżowanym Chrystusie. W tym kontekście słowa o tym, czego oko nie widziało i ucho nie słyszało, wskazują na rzeczy przekraczające ludzkie poznanie: Boży zamysł i dary, których nie da się odkryć samą przenikliwością. Werset zachowuje jednak wymiar przyszłości. Bóg „przygotował” wielkie rzeczy tym, którzy Go miłują; nie wszystkie zostały tu opisane ani sprowadzone do łatwego do wyobrażenia obrazu. Następny werset dopowiada, że Bóg objawia je przez Ducha. Nie oznacza to, że człowiek zna już całość Bożego planu, lecz że poznanie zaczyna się od Bożego objawienia, a nie od ludzkich osiągnięć. To ważne rozróżnienie chroni tekst przed dwiema skrajnościami: uznaniem, że wszystko Boże jest całkowicie niedostępne, oraz twierdzeniem, że wiara daje pełną odpowiedź na każde pytanie. Paweł wskazuje na mądrość, której centrum stanowi Chrystus, i na nadzieję większą niż to, co człowiek potrafi sam dostrzec.

Paweł pisze do Koryntian, że wśród nich postanowił nie znać niczego ponad Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego. Werset 9 wyjaśnia, dlaczego. Apostoł przypomina, że tak zostało napisane: „Czego ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć”. Ludzka mądrość mierzy wszystko tym, co widać i co da się sprawdzić od ręki. Bóg przygotował jednak rzeczy większe niż to, co zmysły i serce są w stanie objąć. W tym świetle Paweł chce, aby wiara opierała się na mocy Bożej, a nie na ludzkiej mądrości (1 List do Koryntian 2:5). Ktoś przed ważną decyzją w pracy albo w rodzinie chce mieć gwarancję wyniku i wpada w niepokój. Werset 9 nie obiecuje, że każda sprawa ułoży się po naszej myśli. Mówi o wielkich rzeczach, które Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują, i są one większe niż nasze wyobrażenia. Paweł nie zostawia tej tajemnicy bez wyjaśnienia. Zaraz dalej pisze, że Bóg objawił ją przez Ducha (1 List do Koryntian 2:10). Najważniejsze jest więc to, że poznanie dobra Bożego nie zależy od naszej bystrości, lecz od Bożego objawienia.

W 1 Liście do Koryntian 2:9 Paweł mówi o rzeczywistości, której ludzkie zmysły i rozum nie potrafią objąć: o tym, co Bóg przygotował tym, którzy Go miłują. Nie jest to obietnica, że wierzący unikną cierpienia albo otrzymają wszystko, czego pragną. W bezpośrednim kontekście Paweł wskazuje na mądrość Boga, ukrytą dla świata, a objawioną w Jezusie Chrystusie ukrzyżowanym. To właśnie krzyż każe inaczej patrzeć na to, co wydaje się końcem. Dla ludzkiej oceny może oznaczać klęskę; w Bożej mądrości staje się miejscem objawienia miłości i nadziei. Werset nie odsłania szczegółów przyszłości. Pozostawia tajemnicę, a zarazem mówi, że przyszłość wierzących nie jest obojętna Bogu: On przygotowuje dla nich dobro, którego pełni nie sposób jeszcze zobaczyć. Obraz niewidzialnego horyzontu może tu służyć jako przypomnienie granic ludzkiego poznania, nie jako opis tego, co dokładnie nastąpi. Paweł dodaje, że Bóg objawia swoje głębokości przez Ducha. Nadzieja tej obietnicy nie opiera się więc na ludzkiej pewności, lecz na Bogu, którego miłość przekracza to, co człowiek potrafi pojąć.