1 List do Koryntian 2:6 – znaczenie i zastosowanie

W tej części rozdziału apostoł pokazuje, że nie przyszedł do Koryntian z kunsztowną mądrością ludzką ani z wyniosłą wiedzą Żydów czy Greków. Przekazał im jednak znacznie większy skarb: prawdziwą i najwyższą mądrość. „Głosimy mądrość wśród doskonałych” (Pierwszy List do Koryntian 2:6) — wśród tych, którzy dobrze poznali chrześcijaństwo i dojrzeli duchowo.

Ci, którzy przyjmują Ewangelię jako przesłanie samego Boga i zostają oświeceni przez Ducha Świętego, zaczynają dostrzegać w niej prawdziwą mądrość. Rozumieją nie tylko prostą opowieść o Chrystusie ukrzyżowanym, lecz także głęboki i wspaniały zamysł Boga, który się w niej objawia. To, co światu wydaje się głupstwem, dla nich jest mądrością, ponieważ dzięki niej sami stają się mądrzy. Właściwymi sędziami tego, czym jest mądrość, są ci, którzy naprawdę ją posiedli: nie mądrość świata, lecz mądrość Boga ukrytą w tajemnicy (Pierwszy List do Koryntian 2:6–7).

Nie jest to mądrość, której nauczają politycy, filozofowie czy żydowscy nauczyciele. To mądrość Boża, ukryta przez długi czas i później objawiona przez Boga. Jest to tajemnica zakryta w minionych wiekach i pokoleniach, a teraz oznajmiona ludowi Bożemu (List do Kolosan 1:26). Pozostawała ukryta przed światem pogan, a Żydom trudno było ją zrozumieć ze względu na symbole, cienie i odległe proroctwa. Teraz jednak Duch Boży ją rozjaśnił.

Ci, którzy korzystają z dobrodziejstw Ewangelii, mają wielki przywilej. Symbole zostały wyjaśnione, tajemnice odsłonięte, proroctwa zinterpretowane, a ukryty zamysł Boga ogłoszony. Mądrość Boża zawarta w tajemnicy została teraz objawiona świętym.

Paweł wskazuje następnie na źródło tej mądrości. Bóg przeznaczył ją dla naszej chwały, zanim powstał świat (Pierwszy List do Koryntian 2:7). Już od wieczności postanowił ją objawić. Był to wielki zaszczyt dla apostołów, którym powierzono przekazywanie jej innym. To także wielki przywilej chrześcijan, którym ukazano tę chwalebną mądrość. Mądrość Ewangelii przygotowuje wierzących na wieczną chwałę i szczęście w przyszłym świecie.

Boże zamysły dotyczące naszego odkupienia zostały ustanowione przed wiekami i miały służyć chwale i szczęściu świętych. Jak głęboka była mądrość tych zamysłów! Bóg posługuje się swoją mądrością i objawia ją dla chwały swojego ludu: posługiwał się nią od wieczności, a w czasie ją ukazał, aby Jego lud miał udział w chwale teraz i na zawsze.

Paweł pokazuje też niewiedzę wielkich tego świata. „Żaden z władców tego wieku jej nie poznał” (Pierwszy List do Koryntian 2:8). Chodzi tu zapewne o rzymskiego namiestnika Poncjusza Piłata oraz żydowskich przywódców, którzy sprawowali władzę nad narodem i wspólnotą. Gdyby poznali tę prawdziwą, niebiańską mądrość, nie ukrzyżowaliby Pana chwały. Tymczasem właśnie tak postąpili: Piłat wydał wyrok na Chrystusa, a żydowscy przywódcy domagali się Jego śmierci.

Jezus Chrystus jest Panem chwały — to tytuł zbyt wielki, by można go było przypisać jakiemukolwiek stworzeniu. Znienawidzono Go, ponieważ Go nie poznano. Gdyby Jego wrogowie wiedzieli, kim jest, nigdy nie podnieśliby na Niego ręki. Dlatego mógł modlić się: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Ewangelia Łukasza 23:34). Wielu ludzi nie postępowałoby tak, jak postępuje, gdyby rozumiało Bożą mądrość objawioną w wielkim dziele odkupienia. Działają w zaślepieniu albo bez zastanowienia. Nie znają prawdy lub nie chcą zwrócić na nią uwagi.

Paweł mówi następnie, że tej mądrości nie można było odkryć bez objawienia. Izajasz napisał, że żadne oko jej nie widziało, żadne ucho o niej nie słyszało i żadna ludzka myśl jej nie ogarnęła — chodzi o to, co Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują (Księga Izajasza 64:4). Żydowscy wierzący okazywali miłość Bogu, żyjąc nadzieją na spełnienie Jego obietnicy. Oczekiwanie na Boga jest znakiem miłości do Niego. „Oto nasz Bóg, na Niego czekaliśmy” (Księga Izajasza 25:9). Bóg przygotował wspaniałe rzeczy dla tych, którzy Go miłują i na Niego czekają.

Takie rzeczy czekają na nas w przyszłym życiu — nie może ich odkryć żaden zmysł ani w pełni opisać żadna ludzka relacja. Ewangelia objawiła życie i nieśmiertelność (Drugi List do Tymoteusza 1:10). Paweł mówi tu jednak przede wszystkim o prawdach objawionych w samej Ewangelii. Żadne oko ich nie widziało i żadne ucho o nich nie słyszało. Gdyby można je było odkryć za pomocą zmysłów lub samego rozumu, objawienie nie byłoby potrzebne. Ponieważ jednak przekraczają porządek natury, poznajemy je jedynie dzięki światłu słowa objawionego przez Boga.

Powinniśmy więc przyjmować te prawdy tak, jak zostały zapisane w Piśmie Świętym, zgodnie z tym, jak Bóg zechciał je objawić. Bóg objawił nam je przez swojego Ducha (Pierwszy List do Koryntian 2:10). Pismo Święte pochodzi z Bożego natchnienia. Święci ludzie dawnych czasów przemawiali prowadzeni przez Ducha Świętego (Drugi List Piotra 1:21). Podobnie apostołowie mówili pod wpływem tego samego Ducha, który ich pouczał i podsuwał im słowa. Jest to jeden z dowodów na boski autorytet Pisma Świętego.

Paweł zapisał to, czego nauczał, a jego nauczanie zostało objawione przez Boga za pośrednictwem Ducha. Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga, i zna to, co należy do Boga, tak jak duch człowieka zna jego własne myśli (Pierwszy List do Koryntian 2:11). Na podstawie tych słów można mocno uzasadnić boską naturę Ducha Świętego.

Bóg wie wszystko. Przenika nawet głębokości Boga, czyli Jego najskrytsze plany i zamysły. Nikt poza samym Bogiem nie może poznać Go w taki sposób. Słowa te pokazują też, że Duch Święty jest tak blisko Boga, jak ludzki umysł jest blisko człowieka. Człowiek zna własne myśli, ponieważ jego umysł stanowi z nim jedność. Podobnie Duch zna to, co należy do Boga, ponieważ stanowi z Nim jedność.

Nikt nie może poznać myśli drugiego człowieka, jeśli nie zostaną mu one objawione. Tak samo nie możemy poznać ukrytego zamysłu Boga, jeśli Duch Święty nam go nie odsłoni. Nie możemy w ogóle poznać tych rzeczy, dopóki Bóg nie przedstawi ich nam przez zewnętrzne objawienie. Nawet wtedy nie zrozumiemy ich ani nie uwierzymy w nie w sposób prowadzący do zbawienia, jeśli Duch nie otworzy naszego umysłu i nie udzieli nam światła. W ten sposób apostołowie otrzymali mądrość Bożą ukrytą w tajemnicy i ją głosili. Nie otrzymali ducha świata ani mądrości władców tego świata, lecz Ducha pochodzącego od Boga, aby mogli poznać dary, które Bóg łaskawie nam daje (Pierwszy List do Koryntian 2:12). Przemawiali z Bożego natchnienia, a Duch dawał im również wewnętrzne zrozumienie darów łaski i zbawienia.

Widzimy także, w jaki sposób przekazywano tę mądrość. Apostołowie głosili te prawdy nie słowami wyuczonymi z ludzkiej mądrości, lecz słowami, których nauczył ich Duch Święty (Pierwszy List do Koryntian 2:13). Nie ozdabiali Ewangelii ludzkim stylem ani błyskotliwością. Przedstawiali naukę o Chrystusie jasno, używając słów danych im przez Ducha. Prawda Boża nie potrzebuje ozdób dodanych ludzkim kunsztem ani wyszukanej mowy. Najlepiej wybrzmiewa w słowach, których uczy Duch Święty. Duch Boży wie znacznie lepiej niż najznakomitsi krytycy, mówcy czy filozofowie, jak mówić o sprawach Bożych.

Kiedy Paweł mówi o zestawianiu spraw duchowych z duchowymi, ma na myśli powiązanie jednej części objawienia z inną. Ewangelię zestawia się z Pismami żydowskimi, a Nowy Testament ukazuje się w świetle symboli i proroctw Starego Testamentu. Jeśli próbujemy oceniać objawienie według ludzkiej wiedzy albo prawdę nadprzyrodzoną za pomocą zwykłej nauki, wydajemy błędny osąd. Prawdy duchowe objaśniają się nawzajem, gdy zestawia się je ze sobą. Duch uczy też wierzących mówić o sprawach duchowych jasno i stosownie.

Przechodzimy teraz do tego, jak przyjmuje się tę mądrość. Człowiek kierujący się wyłącznie tym, co naturalne, nie przyjmuje spraw Ducha Bożego, bo wydają mu się głupstwem i nie potrafi ich poznać, gdyż rozpoznaje się je duchowo (Pierwszy List do Koryntian 2:14). Chodzi o człowieka pozostającego pod władzą zepsucia, nieuświęconego i pozbawionego Ducha Bożego. Upadek osłabił ludzkie rozumienie, a grzech pogłębił to osłabienie. Taki człowiek nie jest przygotowany na przyjęcie Bożego światła i często mu się sprzeciwia. Prawda Boża wydaje mu się głupia i nieistotna. Nie oznacza to, że utracił zdolność myślenia, lecz że jego niewłaściwe pragnienia nie pozwalają mu przyjąć prawdy Bożej. Dopiero ożywiające działanie Ducha prawdy i świętości może pomóc mu dostrzec jej piękno i w pełni w nią uwierzyć.

Określenie „człowiek kierujący się tym, co naturalne” może też oznaczać człowieka mądrego według kryteriów świata, który ufa ludzkiej mądrości i sądzi, że samym rozumowaniem może dotrzeć do każdej prawdy. Był podobny do filozofów z czasów Pawła. Taki człowiek nie przyjmuje spraw Ducha Bożego i nie uznaje objawienia za źródło prawdy. Może uważać je za głupstwo, a nawet za szaleństwo. Ponieważ odrzuca pouczenie Ducha, nie ma możliwości poznania tego, co objawił Bóg.

Człowiek duchowy osądza wszystko, sam zaś nie podlega osądowi nikogo (Pierwszy List do Koryntian 2:15). Oznacza to, że człowiek, którego umysł został ukształtowany przez Ducha, potrafi rozeznawać różne sprawy. Umie oceniać kwestie związane z ludzką mądrością, a zarazem ceni prawdę Bożą. Dostrzega mądrość i moc Boga w Ewangelii, nawet gdy człowiek kierujący się cielesnością uważa je za słabość i głupstwo. Piękno świętości potrafi naprawdę zobaczyć umysł uświęcony. Nie oznacza to jednak, że traci on zdolność oceniania zwykłych spraw. Człowiek duchowy może rozumieć zarówno to, co ludzkie, jak i to, co Boże: zarówno to, co poznaje rozum, jak i to, co objawia Bóg. Inni jednak nie rozumieją go naprawdę. Święci należący do Boga są ukryci: Bóg zna ich w pełni, choć świat nie potrafi ich właściwie osądzić (Księga Psalmów 83:3).

Ich życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu (List do Kolosan 3:3). Człowiek żyjący wyłącznie według ciała nie wie o człowieku duchowym więcej, niż wie ogólnie o sprawach duchowych. Nie zna zasad, radości ani działań właściwych życiu Bożemu. Człowiek duchowy pozostaje poza zasięgiem jego rozumienia.

Człowiek duchowy, któremu Bóg objawił swoją prawdę i który przyjmuje ją jako prawdę pochodzącą od Boga, potrafi oceniać zarówno sprawy zwykłe, jak i duchowe. Umie rozpoznać, co jest Ewangelią, a co nią nie jest, na czym polega droga zbawienia oraz czy głoszący przekazuje prawdę Bożą. Oparcie wiary na objawieniu, czyli na tym, co Bóg dał poznać, nie oznacza utraty zdolności rozumowania ani odrzucenia rozumu.

Stwierdzenie, że człowiek duchowy nie podlega osądowi nikogo, oznacza, że nikt, kto sam nie jest duchowy ani nie opiera się na objawieniu Boga, nie może dowieść, że się myli. Człowiek, który całą swoją wiedzę opiera na ludzkiej nauce i naturalnym rozumie, nie jest w stanie osądzić, co w objawieniu jest prawdą, a co fałszem. Któż bowiem poznał myśl Pana, by móc Go pouczać? (Pierwszy List do Koryntian 2:16). Nikt nie może tak głęboko wniknąć w myśl Boga, by pouczać człowieka, który ma Ducha Bożego i poddaje się Jego prowadzeniu.

Bardzo niewielu kiedykolwiek poznało coś z myśli Boga wyłącznie dzięki naturalnym zdolnościom. Apostoł mówi jednak: mamy umysł Chrystusa, a umysł Chrystusa jest umysłem Boga. Chrystus jest Bogiem, a zarazem najważniejszym posłańcem Boga i Jego prorokiem. Apostołowie dzięki Jego Duchowi mogli objawić nam Jego myśl. W Piśmie Świętym w pełni objawiona została myśl Chrystusa, a w Chrystusie — myśl Boga.

Zwróć uwagę na wielki przywilej chrześcijan: Bóg przez swojego Ducha objawia im myśl Chrystusa.