1 List do Koryntian 11:19 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi surowo, bo Paweł pisze o rozdarciach w zborze, które ranią każdego, kto przychodzi na wspólne spotkanie z nadzieją na bliskość. Zdanie „Zresztą nawet muszą być wśród was rozdarcia, żeby się okazało, którzy są wypróbowani” nie tłumaczy podziałów i nie uznaje ich za dobre. Apostoł mówi o nich w kontekście wieczerzy, podczas której jedni są głodni, a inni nietrzeźwi, więc obraz wspólnoty pękającej na części musi go głęboko poruszać. Można sobie wyobrazić kogoś, kto siedzi przy tym samym stole co dawniej, a jednak czuje, że nie jest już u siebie. Takie doświadczenie budzi pytania o wierność, o to, czy jego trwanie coś znaczy, i o to, kto naprawdę stoi po jego stronie. Werset nie odpowiada na nie wyrokiem. Wskazuje raczej, że w takich chwilach wychodzi na jaw, kto trwa w prawdzie. Wypróbowanie nie jest tu samym ciężarem, ale także miejscem, w którym wierność może się wreszcie pokazać. Jest w tym również coś łagodnego dla tych, którzy wytrwali cicho, bez rozgłosu. Paweł nie udaje, że wspólnota jest wolna od bólu, i właśnie dlatego jego słowa tak dobrze znają zmęczone serce. Nie usuwają one smutku z podziałów, lecz pozwalają go nazwać.

Paweł mówi o rozdarciach w kontekście zgromadzeń Kościoła w Koryncie. Słyszy o sporach, a zaraz potem opisuje wspólny posiłek, podczas którego jedni jedzą i piją obficie, inni zaś pozostają głodni i są zawstydzani. Werset 19 nie jest więc oderwaną pochwałą konfliktu: wyrasta z konkretnej sytuacji, w której wspólnota nie okazuje jedności przy Wieczerzy Pańskiej. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tego, co rozdarcie ujawnia, a co oznacza. Paweł nie nazywa podziałów dobrem ani nie mówi, że każda strona sporu jest przez sam konflikt wypróbowana. Wskazuje raczej, że wśród sporów staje się widoczne, kto okazuje się wierny. W kontekście chodzi o wierność, którą można dostrzec w traktowaniu innych, zwłaszcza tych, którzy nic nie mają. Sformułowanie „muszą być” opisuje bolesną rzeczywistość wspólnoty, nie daje jej przyzwolenia na podsycanie sporów. Nie wynika z niego też, że Bóg potrzebuje krzywdy, by poznać ludzkie serca. Paweł pokazuje, że kryzys odsłania różnicę między samym uczestnictwem w zgromadzeniu a postępowaniem zgodnym z jego sensem. Rozdarcie nie staje się przez to dobrem; może jednak ujawnić, gdzie jedność jest rzeczywista, a gdzie pozostaje jedynie nazwą.

W Pierwszym Liście do Koryntian 11:19 Paweł pisze: „Zresztą nawet muszą być wśród was rozdarcia, żeby się okazało, którzy są wypróbowani.” Słowo „muszą” brzmi tu ostro, bo wskazuje na coś, co apostoł uważa za nieuniknione. Nie chwali jednak podziałów. Tuż wcześniej pisze, że wspólne spotkania w Koryncie przynoszą więcej szkody niż pożytku, bo jedni jedzą do syta, a inni zostają głodni. Rozdarcie ujawnia więc, co w ludziach naprawdę siedzi. Można sobie wyobrazić wspólnotę, w której od miesięcy spiera się o to, jak prowadzić nabożeństwa. Spór boli, ale w jego ogniu wychodzi na jaw, kto szuka zgody, kto chce mieć rację za wszelką cenę, a kto po cichu pomaga osobie w potrzebie. Wypróbowani to ci, którzy w sporze zachowali wierność Bogu i bliźniemu. Mówi jedno: w rozdarciu prawda o sercach staje się widoczna. Wierność nie oznacza, że nigdy nie ma sporów, lecz że w nich zachowuje się prawdę i miłość. Wypróbowanie dotyczy więc serca, które w rozdarciu pozostaje wierne.

Paweł nie przedstawia rozdarć jako dobra ani jako celu wspólnoty. Tuż przed tym wersetem pisze o sporach, które pojawiają się, gdy Koryntianie gromadzą się jako Kościół. Zaraz potem pokazuje ich konkretny skutek: podczas wspólnego posiłku jedni pozostają głodni, a inni jedzą i piją ponad miarę. Słowa o „wypróbowanych” padają więc pośród zranionej wspólnoty, nie w oderwaniu od jej życia. Rozdarcie odsłania to, co mogło pozostawać ukryte. Gdy pojawia się spór, widać, czy ktoś szuka własnej przewagi, czy potrafi pamiętać o tych, którzy mają mniej. Nie oznacza to, że każda strona konfliktu ma słuszność ani że podziały należy uznać za potrzebne. Paweł nie pochwala zachowania, które sprawia, że zgromadzenie przynosi szkodę zamiast dobra. Można tu dostrzec obraz stołu, przy którym różnica między ludźmi staje się widoczna także w tym, kto ma co jeść. Próba nie polega na samym znalezieniu się po jednej ze stron, lecz ujawnia, czy wspólnota pozostaje wierna Chrystusowi w sposobie traktowania innych. Rozdarcie nie jest miarą prawdy; może jednak odsłonić, kto troszczy się o dobro całej wspólnoty.