1 Księga Kronik 28:11 – znaczenie i zastosowanie

Jeśli chodzi o ogólne polecenie, by jego syn szukał Boga i Mu służył, jedyną regułą Dawida było prawo Boże — nie potrzebował żadnych innych wskazówek. Budowa świątyni wymagała jednak od niego przekazania Salomonowi trzech rzeczy: projektu budowli, materiałów na jej najcenniejsze elementy oraz wskazówek, gdzie szukać pomocy przy pracy.

Najpierw Dawid przekazał mu plan świątyni, ponieważ nie przypominała ona żadnej budowli, jaką Salomon lub jego budowniczowie kiedykolwiek widzieli. Mojżesz otrzymał na górze wzór przybytku (List do Hebrajczyków 8:5), a Dawid dostał wzór świątyni bezpośrednio od Boga, jak czytamy w 1 Księdze Kronik 28:19. Został mu przekazany na piśmie, być może przez anioła, albo przynajmniej tak wyraźnie utrwalony w jego umyśle, jak gdyby zapisano go przed nim. Werset 12 mówi, że wzór ten otrzymał za sprawą Ducha.

Nie było to zadanie, w którym można było polegać na pobożności Dawida czy mądrości Salomona. Świątynia miała być miejscem świętym i obrazem Chrystusa, dlatego musiała nie tylko pięknie i użytecznie wyglądać, lecz także nieść znaczenie. Była jak święty znak, nie można więc było pozostawić jej projektu ludzkiej wyobraźni. Należało ją zbudować według wskazówek samego Boga. Chrystus — prawdziwa świątynia, Kościół — świątynia ewangelii, oraz niebo — świątynia trwała — są ukształtowane według Bożego planu, zamierzonego w Jego mądrości przed stworzeniem świata, dla Jego chwały i naszego dobra.

Dawid przekazał ten plan Salomonowi, aby wiedział, co przygotować, i miał pewny wzór. Podobnie Chrystus, powierzając uczniom budowanie swojego Kościoła, dał im jasny wzór i polecił trzymać się wyłącznie tego, co nakazał. Projekt obejmował przedsionek, wznoszący się ponad pozostałe części niczym wieża, główne pomieszczenia — Miejsce Święte i Miejsce Najświętsze — a także boczne komnaty na skarby, zapasy i inne rzeczy. Uwzględniał również przebłagalnię, miejsce, w którym Bóg okazywał miłosierdzie (werset 11).

Plan obejmował także dziedzińce i otaczające je pomieszczenia, w których przechowywano rzeczy poświęcone Bogu. Biskup Patrick uważa, że wśród nich znajdował się przybytek wzniesiony przez Mojżesza wraz z jego wyposażeniem, które nie było już potrzebne. Jeśli tak było, wskazywałoby to, że gdy nadeszła pełnia czasu, cały porządek Mojżeszowy, wraz z obrzędami i ceremoniami, został z szacunkiem odsunięty, a jego miejsce zajęło coś lepszego.

Dawid przekazał też Salomonowi wykaz podziału kapłanów, wzory naczyń używanych podczas służby oraz model rydwanu cherubów (werset 18). Oprócz dwóch cherubów nad przebłagalnią w świątyni znajdowały się jeszcze dwa znacznie większe, których skrzydła sięgały od jednej ściany do drugiej (1 Księga Królewska 6:23 i następne). Dawid nazwał ten model rydwanem, ponieważ aniołowie są przedstawiani jako Boży rydwan, na przykład w Księdze Psalmów 68:17.

Po drugie, Dawid zapewnił materiały na najcenniejsze elementy świątyni. Odważył dokładną ilość złota i srebra potrzebną na każde naczynie, aby żadne nie zostało wykonane w mniejszym rozmiarze ani z gorszego materiału, niż przewidywał wzór (werset 14). W przybytku był tylko jeden złoty świecznik, natomiast w świątyni miało ich być dziesięć (1 Księga Królewska 7:49), a także srebrne lampy, prawdopodobnie mniejsze i przenośne (werset 15).

W przybytku był tylko jeden stół, natomiast w świątyni miało się znaleźć jeszcze dziesięć stołów przeznaczonych do innych celów, oprócz stołów srebrnych (2 Księga Kronik 4:8). Świątynia była znacznie większa od przybytku, więc bez odpowiedniej ilości wyposażenia sprawiałaby wrażenie pustej. Złoto na ołtarz kadzenia nazwano złotem oczyszczonym (werset 18), czyli szczególnie czystym. Odpowiadało to znaczeniu ołtarza, który wskazywał na wstawiennictwo Chrystusa — nic nie jest czystsze ani doskonalsze niż ono.

Po trzecie, Dawid wskazał Salomonowi, gdzie szukać pomocy w tym wielkim przedsięwzięciu. Salomon nie miał się bać sprzeciwu, kosztów, ciężaru pracy, niepowodzenia ani wstydu związanego z rozpoczęciem budowy i niedoprowadzeniem jej do końca. Nie miał się zniechęcać. Bóg miał mu pomóc, dlatego przede wszystkim Jego miał szukać (werset 20). Dawid mówił z własnego doświadczenia: Pan Bóg, którego wybrał i któremu służył, był z nim, prowadził go i zapewniał powodzenie. Ten sam Bóg miał być z Salomonem, kierować nim, umacniać go i zapewnić powodzenie jego pracy. Nie miał go zawieść ani opuścić.

Możemy być pewni, że Bóg, który wspierał naszych ojców i przeprowadził ich przez zadania ich czasów, uczyni to samo dla nas, jeśli pozostaniemy wierni. Takie zapewnienie otrzymali Jozue (Księga Jozuego 1:5), Salomon i wszyscy wierzący (List do Hebrajczyków 13:5). Bóg nigdy Cię nie opuści ani nie porzuci. Nie opuszcza nikogo, kto sam wcześniej nie odwróci się od Niego.

Salomon miał też pomoc życzliwych ludzi (werset 21). Kapłani i Lewici mogli służyć mu radą, a on mógł się z nimi konsultować. Miał również wykwalifikowanych rzemieślników gotowych do pracy, a gotowość i umiejętności to znakomite cechy pracownika, zwłaszcza przy budowie świątyni. Książęta i lud nie mieli utrudniać pracy, lecz być gotowi iść za Salomonem i pomagać mu na wszelkie sposoby. Dobre dzieło ma większą szansę powodzenia, gdy wszyscy zaangażowani są szczerzy, zjednoczeni i chętnie wykonują swoją część.