1 Księga Kronik 27:16 – znaczenie i zastosowanie

Znajdujemy tu wykaz książąt plemion. Nadal obowiązywał pewien porządek ustanowiony przez Mojżesza na pustyni, więc każde plemię miało swojego księcia, czyli przywódcę. Prawdopodobnie trwało to przez cały czas, a urząd obejmowano z wyboru albo dziedziczono w tej samej rodzinie. Wymienieni tu mężczyźni sprawowali ten urząd w chwili sporządzenia tego wykazu.

Elihu, zwany też Eliabem, książę Judy, był najstarszym synem Jessego i wywodził się w prostej linii od Nachszona i Salmona, którzy za czasów Mojżesza byli książętami tego plemienia. Nie wiadomo, czy książęta pełnili funkcję dowódców wojskowych i prowadzili lud na wojnę, czy raczej sędziów naczelnych, przewodniczących sądom. Ich władza była zapewne znacznie mniejsza teraz, gdy wszystkie plemiona zjednoczył jeden król, niż wtedy, gdy w dużej mierze działały samodzielnie. Nasza wiara wzywa nas jednak do podporządkowania się nie tylko królowi jako najwyższej władzy, lecz także jego podwładnym, władcom sprawującym sprawiedliwe rządy (1 List Piotra 2:13; 1 List Piotra 2:14).

Księciem Beniamina był Jaaziel, syn Abnera (1 Księga Kronik 27:21). Abner był wrogiem Dawida i sprzeciwiał się jego drodze do tronu, ale Dawid nie przeszkodził w awansie jego syna. Być może sam powierzył mu ten zaszczytny urząd. Uczy nas to, że zło należy odpłacać dobrem.

Wspomniano również o spisie ludności (1 Księga Kronik 27:23; 1 Księga Kronik 27:24). Gdy Dawid zarządził spis, nie objął nim osób poniżej dwudziestego roku życia. Być może sądził, że w ten sposób uniknie zarzutu, iż jego działanie podważa obietnicę, że Izraelitów będzie tak wielu, iż nie da się ich policzyć. Było to jednak słabe usprawiedliwienie, ponieważ osób poniżej dwudziestu lat nigdy nie zaliczano do spisu, a obietnica dotyczyła przede wszystkim mężczyzn zdolnych do służby.

Spis zarządzony przez Dawida z pychy nie przyniósł żadnego pożytku. Nie został należycie dokończony, nie był dokładny i nie zachowano go jako oficjalnego rejestru. Joab był mu przeciwny i przeprowadził go tylko częściowo. Dawid wstydził się tego, co zrobił, i chciał, by o tym zapomniano, ponieważ z jego powodu spadł gniew na Izrael. Dobry człowiek nie może naprawdę cieszyć się czymś, o czym wie, że nie podoba się Bogu. Nie może budować na tym, co zyskał przez grzech.

Wspomniano także o urzędnikach dworskich. Niektórzy zarządzali królewskim majątkiem (1 Księga Kronik 27:31). Nadzorowali pola, winnice, gaje oliwne, stada bydła, wielbłądy, osły i trzody. Nie było tam urzędników od wystawności, ceremonii czy przyjemności: zarządcy garderoby, mistrza ceremonii, koniuszego ani łowczego. Wszystko służyło praktycznym celom, co pasowało do prostoty tamtych czasów. Dawid był wielkim żołnierzem, uczonym i królem, a mimo to starannie zarządzał swoim majątkiem. Zachował wiele ziemi w swoich rękach i gospodarował nią nie dla przyjemności, lecz dla zysku, bo z uprawy ziemi korzysta nawet król (Księga Koheleta 5:9). Władcy, którzy chcą, by ich lud pracował, sami powinni dawać przykład pracowitości.

Później uznano, że ubodzy mieszkańcy kraju nadają się do pracy w winnicach i na roli (2 Księga Królewska 25:12). Dawid powierzył te zajęcia swoim dostojnikom. Ludzie z jego otoczenia słynęli też z mądrości, bo potrzebował ich do rozmów i narad. Jego wuj, mądry pisarz, dobrze obeznany ze sprawami państwowymi i znający Pismo Święte, służył mu radą (1 Księga Kronik 27:32). Inny człowiek, zapewne wyróżniający się wiedzą i rozsądkiem, uczył jego synów. Doradcą Dawida był również bardzo bystry Achitofel, a uczciwy Chuszaj — jego towarzyszem i zaufanym przyjacielem. Dawid nie miał chyba wielu doradców, ale ci, których miał, byli naprawdę zdolni. Mądrość władcy w dużej mierze widać po tym, jak dobiera sobie pomocników.

Mimo że Dawid otaczał się zaufanymi krewnymi i doradcami, ponad nich wszystkich cenił Biblię: „Twoje świadectwa są moją rozkoszą i moimi doradcami” (Księga Psalmów 119:24).