1 Księga Kronik 27:1 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment opisuje, jak Dawid zorganizował wojsko królestwa. Był wojownikiem i odnosił wielkie zwycięstwa w walce, prowadząc liczne armie do bitwy. Gdy Bóg dał mu wytchnienie od wszystkich nieprzyjaciół, starannie uporządkował wojsko. Nie trzymał wszystkich żołnierzy stale pod bronią, bo byłoby to uciążliwe zarówno dla nich, jak i dla kraju. Nie rozsyłał ich jednak wszystkich do domów, bo królestwo pozostałoby bez ochrony, a ludzie nie byliby przygotowani do walki.

Jego plan był mądry. Przez cały czas pod bronią pozostawało 24 000 ludzi, najpewniej zorganizowanych w oddział i szkolonych w różnych częściach królestwa. Byli to wolni właściciele ziemi, którzy służyli z własną bronią i pokrywali swoje wydatki. Taka siła wystarczała, by strzec pokoju i bezpieczeństwa publicznego. Prawdziwi Izraelici również powinni uczyć się walki w sensie duchowym, ponieważ mają wrogów, z którymi muszą się mierzyć, i powinni wobec nich zachować czujność.

Żołnierzy zmieniano co miesiąc, tak że całe wojsko liczyło 288 000 ludzi — być może około jednej piątej mężczyzn w królestwie zdolnych do służby. Podział na dwanaście grup pozwalał szkolić wszystkich i utrzymywać ich w gotowości do służby wojskowej. Nikt jednak nie musiał służyć ani ponosić kosztów dłużej niż przez jeden miesiąc w roku, chyba że zachodziła wyjątkowa potrzeba. W takiej sytuacji można było szybko zebrać wszystkich. Mądrze i godnie pochwały jest, gdy rządzący chronią bezpieczeństwo publiczne skutecznie, a zarazem nie obciążają nadmiernie ludzi.

Każda grupa miała własnego naczelnego dowódcę. Oprócz urzędników dowodzących tysiącami, setkami i pięćdziesiątkami, każda zmiana miała jednego głównego dowódcę. Tych dwunastu dowódców należało do dzielnych wojowników Dawida, wymienionych w Drugiej Księdze Samuela, w rozdziale 23, oraz w Pierwszej Księdze Kronik, w rozdziale 11. Najpierw zasłużyli się odwagą, a potem powierzono im wysokie stanowiska. Królestwo jest dobrze uporządkowane, gdy zaszczyty przypadają tym, którzy dowiedli swoich zasług.

Benajasz jest tu nazwany naczelnym kapłanem, ale użyte słowo może też oznaczać głównego władcę lub urzędnika, ponieważ hebrajskie określenie może odnosić się zarówno do kapłana, jak i do księcia. Przy Dodaju służył Miklot — jako zastępca, gdy Dodaj był nieobecny lub zbyt słaby, by pełnić służbę, albo jako jego następca po śmierci. Benajaszowi podlegał także jego syn, a po Asahelu dowództwo objął jego syn. Wskazuje to, że ten porządek wojskowy powstał na początku panowania Dawida, ponieważ Asahel został zabity przez Abnera, gdy Dawid wciąż panował w Hebronie.

Gdy wojny Dawida dobiegły końca, przywrócił ten system i pozostawił sprawy wojskowe w takim stanie, by służyły pokojowemu panowaniu jego syna Salomona. Nawet gdy wydaje się nam, że jesteśmy najbezpieczniejsi, dopóki żyjemy w ciele, musimy być gotowi do duchowej walki. Nikt, kto właśnie przywdziewa zbroję, niech się nie chlubi, jakby ją zdejmował.