1 Księga Kronik 26:29 – znaczenie i zastosowanie

Po tym, jak Lewici zostali dobrze przydzieleni do wszystkich zadań w domu Bożym, dowiadujemy się o tych, którzy pełnili funkcje urzędników i sędziów w sprawach publicznych. Te zadania również trzeba było wykonać i nie można było ich zaniedbać, nawet na rzecz samej świątyni. Władza cywilna jest ustanowiona przez Boga dla dobra Jego Kościoła tak samo jak służba.

Lewici pomagali wymierzać sprawiedliwość razem z książętami i starszymi plemion. Nie można było oczekiwać, że starsi będą znać Prawo tak dobrze jak Lewici, ponieważ jego studiowanie należało do ich powołania. Żaden z Lewitów służących w przybytku, żaden ze śpiewaków ani odźwiernych nie uczestniczył w tej zewnętrznej służbie. Być może obowiązki w świątyni w pełni ich pochłaniały, a może łączenie obu zadań nie byłoby rozsądne.

Ich obowiązki obejmowały zarówno sprawy Pana, jak i służbę królowi (Pierwsza Księga Kronik 26:30, 32). Zajmowali się sprawami religijnymi i cywilnymi. Troszczyli się o dziesięciny należne Bogu i podatki królewskie, karali grzechy przeciw Bogu oraz wykroczenia przeciw władzy, a także przeciwdziałali bałwochwalstwu i niesprawiedliwości. W ten sposób pomagali egzekwować prawa w obu tych sferach. Niektórzy prawdopodobnie skupiali się bardziej na sprawach religijnych, a inni na cywilnych, tak aby razem dobrze służyć Bogu i królowi.

Wielkim błogosławieństwem jest sytuacja, w której królestwo łączy troskę o sprawy cywilne i religijne i poświęca uwagę obu sferom. Wśród dwóch i pół plemienia mieszkającego na wschód od Jordanu służyło jako sędziowie więcej Lewitów niż wśród pozostałych Izraelitów: 2700 w porównaniu z 1700 po zachodniej stronie Jordanu (Pierwsza Księga Kronik 26:30, 32). Być może te odległe plemiona miały mniej własnych sędziów albo potrzebowały większej pomocy, ponieważ mieszkały daleko od Jerozolimy, w pobliżu obcych narodów, i były bardziej narażone na bałwochwalstwo. Tereny przygraniczne potrzebują silniejszej ochrony.

Ten porządek wprowadzono w czterdziestym roku panowania Dawida, ostatnim roku jego życia i rządów (Pierwsza Księga Kronik 26:31). Im bliżej końca naszych dni, tym gorliwiej powinniśmy czynić dobro, póki jeszcze możemy. Jeśli dane nam jest cieszyć się owocami naszej pracy, nie powinniśmy żałować ich tym, którzy przyjdą po nas.