1 Księga Kronik 26:1 – znaczenie i zastosowanie

Przy świątyni wyznaczono odźwiernych do służby. Strzegli każdego wejścia, otwierali i zamykali zewnętrzne bramy oraz pełnili przy nich wartę. Służba ta służyła nie tylko godności i porządkowi, lecz także pomocy innym. Odźwierni wskazywali czcicielom, jak należy zachowywać się na dziedzińcach świątyni, dodawali odwagi tym, którzy się bali, zawracali obcych i osoby nieczyste oraz chronili dom Boży przed złodziejami i innymi wrogami.

Dlatego mówi się, że sługom Kościoła powierzono klucze królestwa niebieskiego (Ewangelia Mateusza 16:19). Oznacza to, że mają przyjmować ludzi lub ich wykluczać zgodnie z prawem Chrystusa.

Niektórych wybranych do tej służby opisano jako dzielnych wojowników (1 Księga Kronik 26:6), silnych ludzi (1 Księga Kronik 26:7) i zdolnych do służby (1 Księga Kronik 26:8). Jeden z nich został nazwany mądrym doradcą (1 Księga Kronik 26:14). Prawdopodobnie wcześniej dobrze służył jako diakon, troszcząc się o praktyczne potrzeby wspólnoty, i wykazał się szczególną mądrością. Dzięki temu zyskał dobrą pozycję i awansował od służby przy bramie do grona doradców, jak czytamy w 1 Liście do Tymoteusza 3:13. Do tej pracy dobrze nadawali się ludzie silni, odważni i opanowani. Niezależnie od tego, do jakiej służby Bóg powołuje ludzi, albo znajduje ich do niej przygotowanych, albo sam ich do niej przygotowuje.

Do tej służby powołano również sześćdziesięciu dwóch potomków Obed-Edoma. Był to człowiek, który z czcią i radością przyjął Arkę, a teraz widzimy, jak Bóg mu to wynagrodził. Po pierwsze, miał ośmiu synów (1 Księga Kronik 26:5), bo Bóg mu błogosławił. Wzrost i siła rodziny są darem Bożego błogosławieństwa, a liczne potomstwo, które jest zdolne i chętne do służenia Bogu, to wielki dar dla rodziny. Po drugie, jego synom powierzono odpowiedzialne zadania w świątyni. Wiernie troszczyli się o Arkę w swoim domu, a teraz powołano ich, by służyli przy niej w domu Bożym. Kto jest wierny w małych sprawach, temu powierza się większe. Kto troszczy się o Boże ustanowienia we własnym domu, ten nadaje się do tego, by dbać o nie w przybytku Boga (1 List do Tymoteusza 3:4–5). Dawid mówi, że zachowywał Boże prawo, a następnie dodaje, że właśnie to było jego udziałem, ponieważ przestrzegał Bożych przykazań (Księga Psalmów 119:55–56).

Jeden z wymienionych tu ludzi nie był pierworodnym, a jednak jego ojciec ustanowił go przełożonym (1 Księga Kronik 26:10). Być może był szczególnie zdolny albo jego starszy brat był bardzo słaby. Mógł zostać przełożonym nie w sprawach dziedziczenia majątku rodzinnego, bo prawo nie pozwalało pominąć pierworodnego przy dziedziczeniu (Księga Powtórzonego Prawa 21:16–17), lecz w tej służbie, w której liczyły się osobiste zdolności.

Podobnie jak śpiewakom, odźwiernym przydzielano obowiązki przez losowanie. Każdy otrzymywał określoną bramę, żeby wszyscy wiedzieli, gdzie mają służyć, i wiernie trzymali się wyznaczonego miejsca (1 Księga Kronik 26:13). Nie czytamy, że podzielono ich na dwadzieścia cztery grupy, jak wcześniej. Wymieniono jednak około dwudziestu czterech mężczyzn (1 Księga Kronik 26:1–11) i dwadzieścia cztery posterunki (1 Księga Kronik 26:17–18). Rozsądnie więc przypuszczać, że podzielono ich na tyle samo grup.

Szczęśliwi są ci, którzy mieszkają w domu Boga. Mają zapewnione pożywienie, naukę, pożyteczną służbę i ochronę. Przy bramach świątyni stali ludzie, natomiast przy bramach Nowego Jeruzalem stoją aniołowie (Apokalipsa Jana 21:12).