1 Księga Kronik 26:20 – znaczenie i zastosowanie

Po pierwsze, w domu Bożym przechowywano skarby. Dużego domu nie da się utrzymać w należytym porządku bez zapasów różnego rodzaju. Każdego dnia wiele rzeczy było potrzebnych przy ołtarzu: mąka, wino, oliwa, sól i opał, a także lampy. Trzeba je było więc wcześniej zgromadzić, podobnie jak święte szaty i naczynia. To były skarby domu Bożego. Ponieważ za pieniądze można było kupić potrzebne rzeczy, niewątpliwie przechowywano również odpowiednią sumę pochodzącą z ofiar ludu, aby nabywać wszystko, czego było potrzeba. Zapewne część środków odkładano także na wypadek nagłej potrzeby. Te skarby wskazywały na obfitość w domu naszego Ojca w niebie, gdzie niczego nie brakuje, a wszystkiego jest pod dostatkiem. W Chrystusie, prawdziwej świątyni, ukryte są skarby mądrości i poznania oraz niezmierzone bogactwo.

Po drugie, przechowywano skarby z rzeczy poświęconych Bogu, pochodzące głównie z łupów wojennych (Pierwsza Księga Kronik 26:27), składane w podzięce za Bożą opiekę. Abraham oddał Melchizedekowi, kapłanowi i królowi, dziesiątą część łupów (List do Hebrajczyków 7:4). Za czasów Mojżesza, gdy wojsko wróciło zwycięsko z wyprawy, jego dowódcy przynieśli część łupów jako ofiarę dla Pana (Księga Liczb 31:50). Później ten pobożny zwyczaj odnowiono: nie tylko Samuel i Dawid, lecz także Saul, Abner i Joab oddali część swoich łupów na chwałę i utrzymanie domu Bożego (Pierwsza Księga Kronik 26:28). Wniosek jest jasny: im więcej Bóg nam daje, tym więcej oczekuje od nas w oddawaniu Mu czci i w czynieniu miłosierdzia. Wielkie zwycięstwa powinny skłaniać do składania odpowiednich darów w podzięce. Gdy przyglądamy się swojemu majątkowi, powinniśmy zapytać: „Co z niego jest przeznaczone dla Boga? Może rzeczy kosztowne i piękne, ale gdzie są dary poświęcone Bogu?” Wojownicy powinni czcić Boga, oddając Mu część zdobytych łupów.

Po trzecie, nad tymi skarbami czuwali skarbnicy, którym je powierzono (Pierwsza Księga Kronik 26:20, Pierwsza Księga Kronik 26:26). Mieli ich strzec, aby nie zniszczyły ich mole ani rdza i aby nie ukradli ich złodzieje. Powinni wydawać je w razie potrzeby i dbać o to, by niczego nie zmarnowano, nie skradziono ani nie wykorzystano do zwykłych celów. Zapewne prowadzili też dokładne rejestry tego, co wpływało do skarbca i na co wydawano środki.