1 Księga Kronik 23:24 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu zmianę w tym, od jakiego wieku Lewici, plemię przeznaczone do służby w świątyni, mogli pełnić służbę. Za czasów Mojżesza nie powoływano ich do służby przed ukończeniem trzydziestu lat, a okres próbny rozpoczynali dopiero w wieku dwudziestu pięciu lat (Księga Liczb 8:24). Dawid, działając z Bożego polecenia, zarządził jednak, że Lewici mają być liczeni do służby w domu Pana już od dwudziestego roku życia (Pierwsza Księga Kronik 23:24). Potwierdził to zarządzenie w swoich ostatnich wskazówkach i zamierzał, by obowiązywało na stałe (Pierwsza Księga Kronik 23:27). Nie była to w istocie wyłącznie zasada ustanowiona przez Dawida, lecz polecenie Pana.

Ta zmiana mogła wynikać z kilku przyczyn. Po pierwsze, gdyby młodzi Lewici nie mieli nic do roboty aż do ukończenia dwudziestu pięciu lat, wielu z nich mogłoby popaść w lenistwo albo beztrosko oddawać się przyjemnościom. Zaszkodziłoby to zarówno ich charakterowi, jak i późniejszej przydatności do służby. Dlatego już w wieku dwudziestu lat wprowadzano ich w pracę i dyscyplinę, bo ci, którzy chcą dobrze służyć, muszą wcześnie nauczyć się sumienności.

Po drugie, kiedy Lewici musieli dźwigać ciężary, takie jak przybytek i jego wyposażenie, Bóg nie powoływał ich do tej pracy, zanim nie nabrali odpowiedniej siły. Zna naszą naturę i zarówno w służbie, jak i w cierpieniu nigdy nie wymaga więcej, niż możemy unieść. Teraz jednak Bóg dał swojemu ludowi odpoczynek, a Jerozolima miała na zawsze stać się Jego mieszkaniem. Nie było już potrzeby przenoszenia przybytku i jego wyposażenia z miejsca na miejsce, więc praca stała się lżejsza i mogli ją wykonywać także dwudziestoletni mężczyźni.

Po trzecie, Izrael się rozrósł, a do Jerozolimy miało przybywać więcej ludzi niż kiedykolwiek przybywało do Szilo, Nob czy Gibeonu, zwłaszcza po zbudowaniu świątyni. Potrzeba było więc więcej Lewitów do służby w świątyni, aby każdy przynoszący ofiarę mógł znaleźć Lewitę gotowego mu pomóc. Gdy przybywa pracy, słusznie powołuje się do niej więcej pracowników. Skoro żniwo jest obfite, dlaczego robotników miałoby być niewielu?

Lewitom powierzono także różne rodzaje zadań. Kapłani mieli własne święte obowiązki, do których należało zajmowanie się rzeczami najświętszymi, spalanie kadzidła przed Panem i błogosławienie w imieniu Boga (Pierwsza Księga Kronik 23:13). Lewici nie mieli przejmować tych zadań, ale zgodnie ze swoim powołaniem czekało na nich wiele dobrej pracy (Pierwsza Księga Kronik 23:4; Pierwsza Księga Kronik 23:5).

Ci, którzy wspierali pracę w domu Bożym (Pierwsza Księga Kronik 23:4), mieli pomagać potomkom Aarona, czyli kapłanom z jego rodu, oraz wykonywać praktyczne prace w domu Bożym (Pierwsza Księga Kronik 23:28). Jeśli jakąś pracę można nazwać zwyczajną służbą dla Boga, to właśnie tę: dbanie o czystość dziedzińców i pomieszczeń, utrzymywanie porządku i przygotowywanie wszystkiego, co było potrzebne. Lewici przygotowywali też chleby pokładne, które kapłani układali na stole, a także mąkę i placki na ofiary z pokarmów, by kapłani mieli wszystko pod ręką.

Lewici pełniący funkcje sędziów i urzędników mieli szczególny obowiązek dbać o wzorce miar i wag (Pierwsza Księga Kronik 23:29). Zatwierdzone wzorce przechowywano w sanktuarium, a Lewici ich pilnowali. Sprawdzali, czy są dokładne, i w razie potrzeby używali ich do weryfikowania innych odważników i miar.

Zadaniem śpiewaków było dziękować Panu i Go wysławiać (Pierwsza Księga Kronik 23:30), zwłaszcza podczas porannych i wieczornych ofiar oraz przy szczególnych okazjach, takich jak szabaty i nowie (Pierwsza Księga Kronik 23:31). Za czasów Mojżesza nakazano ludowi trąbić nad całopaleniami i innymi ofiarami, a także w dni świąteczne (Księga Liczb 10:10). Dźwięk trąb był uroczysty i poruszający, ale nie stanowił słownego uwielbienia. Ustanowiony przez Dawida porządek lepiej sprzyjał świadomemu oddawaniu czci Bogu, ponieważ wykorzystywał śpiewane psalmy. W miarę dojrzewania wspólnoty Izraela jej kult stawał się jaśniejszy i bardziej świadomy, aż w czasach Ewangelii odrzucono to, co dziecinne, jak pisze Paweł (Pierwszy List do Koryntian 13:11; List do Galatów 4:3; List do Galatów 4:9).

Odźwierni, czyli strażnicy bram, mieli pilnować przybytku i miejsca świętego, tak aby nikt nie zbliżał się bez pozwolenia ani nie przekraczał wyznaczonych granic (Pierwsza Księga Kronik 23:32). Strzegli również tego, co powierzono potomkom Aarona: służyli kapłanom i załatwiali dla nich różne sprawy. Nazywano ich jednak braćmi kapłanów, by przypominać kapłanom, że choć pełnią wyższy urząd, pochodzą z tego samego rodu co zwykli Lewici. Dlatego nie powinni zachowywać się z dumą ani wyższością, lecz traktować Lewitów jak braci pod każdym względem.