1 Księga Kronik 23:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu przekazanie korony zgodnie z Bożym zamysłem (1 Księga Kronik 23:1). Dawid ustanowił Salomona królem nie po to, by rządził razem z nim ani pod jego władzą, lecz by objął tron po nim. Stało się to, gdy Dawid był już stary i syty dni. Zmarł w wieku zaledwie siedemdziesięciu lat, a jednak był zadowolony z życia na tym świecie.

Gdy widział, że jego dni dobiegają końca, troszczył się o dobro królestwa także po swojej śmierci. Dawało mu to pokój, bo mógł patrzeć w przyszłość i widzieć, że zarówno wspólnota wierzących, jak i państwo będą miały zapewnioną stabilność. Ustanowił Salomona królem podczas publicznego zgromadzenia, w obecności wszystkich książąt Izraela. Tym bardziej bezwstydna, grzeszna i nierozumna była więc próba Adoniasza, by zagarnąć tron i odsunąć Salomona od należnych mu praw. To wielkie błogosławieństwo dla ludu, gdy sukcesja na tronie jest ustalona w sposób sprzyjający świątyni. Przynosi to też prawdziwą pociechę tym, którzy odchodzą z tego świata.

Następnie policzono Lewitów zgodnie z zasadą ustanowioną za czasów Mojżesza: uwzględniano mężczyzn w wieku od trzydziestu do pięćdziesięciu lat (Księga Liczb 4:2–3). Za czasów Mojżesza było ich 8580 (Księga Liczb 4:47–48), teraz zaś ich liczba wzrosła ponad czterokrotnie. Plemię Lewiego znacznie bardziej się rozrosło niż pozostałe plemiona, przynajmniej wśród tych, którzy nadawali się do służby. Joab nie policzył Lewitów (1 Księga Kronik 21:6), Dawid uczynił to jednak teraz w dobrym celu, a nie z pychy. Ponieważ kierował się słusznym zamiarem, nie musiał obawiać się za to sądu.

Potem przydzielono Lewitom właściwe obowiązki, aby każdy mógł być pożyteczny, a każda część służby była należycie wykonywana (1 Księga Kronik 23:4–5). Bezczynny Lewita był smutnym widokiem, a do troskliwej służby w domu Boga potrzeba było wielu pracowników. Tak liczna rzesza sług obsługujących dom Boga i wykonujących związane z nim zadania przynosiła Mu cześć. Wielkość możnego człowieka często widać po tym, jak licznym otacza się domem. Gdy Bóg mieszkał pośród Izraela, Jego dom był wielki, a wszyscy jego domownicy otrzymywali pokarm i naukę. Był to jednak tylko cień niezliczonych aniołów, którzy służą Jego tronowi w niebie.

Było to również błogosławieństwem dla Izraela, bo miał liczną grupę mężczyzn, których obowiązkiem było podtrzymywanie i pielęgnowanie religii wśród ludu. Gdyby kult w Izraelu podupadł, nikt nie mógłby uczciwie twierdzić, że Bóg nie zapewnił ku temu odpowiednich środków. Wina spadłaby na tych, którzy powinni wiernie służyć, lecz zaniedbali swój obowiązek. Lewici pełnili cztery główne rodzaje służby.

Najliczniejsza grupa, licząca 24 000 mężczyzn, została wyznaczona do pomocy przy pracy w domu Pana. Wspierali kapłanów przy składaniu ofiar: przygotowywali dary i zajmowali się nimi, a także dbali o czystość i porządek w świątyni. Ich praca obejmowała zabijanie zwierząt ofiarnych, zdejmowanie z nich skóry, obmywanie i dzielenie ich na części, spalanie ich oraz przygotowywanie ofiar z pokarmów i napojów. Usuwali też odpady i odkładali naczynia oraz narzędzia na właściwe miejsca, by służba mogła przebiegać sprawnie i zgodnie z porządkiem. Służyli w tygodniowych grupach, które obejmowały kolejno wyznaczone dyżury. Możliwe nawet, że w czasie budowy świątyni niektórzy z nich pomagali także przy tych pracach, wspierając budowniczych i dbając o porządek.

Druga grupa składała się z urzędników i sędziów. Nie zajmowali się sporami w świątyni, gdzie — jak można przypuszczać — przewodzili kapłani, lecz służyli na prowincji. Pełnili funkcje sędziów cywilnych: nauczali prawa Bożego, wyjaśniali trudne kwestie i rozstrzygali przedstawiane im spory. W różnych częściach królestwa było ich 6000. Pomagali książętom i starszym każdego plemienia w wymierzaniu sprawiedliwości.

Trzecia grupa pełniła służbę odźwiernych. Strzegli wejść do domu Boga, sprawdzali, kto chce wejść, i powstrzymywali tych, którzy próbowali wtargnąć siłą. Byli jak straż przyboczna świątyni i zapewne nosili broń potrzebną do tej służby.

Czwarta grupa składała się ze śpiewaków i muzyków grających na instrumentach. Ich zadaniem było podtrzymywanie tej części kultu, a urząd ten został ustanowiony dopiero niedawno.

Lewitów podzielono również według rodzin i rodów, aby dokładniej prowadzić rejestry i łatwiej wykrywać zaniedbania w służbie. Każda rodzina mogła odpowiadać za siebie, gdy wyczytano jej nazwę. Wspólna praca członków tej samej rodziny sprzyjała też wzajemnej miłości i wsparciu. Gdy Chrystus posyłał uczniów, wysyłał ich po dwóch i łączył braci w pary.

W wierszu 11 dwa rody połączono w jeden, ponieważ nie miały wielu synów. Ci, którzy sami są mali i słabi, mogą połączyć siły, a wtedy zyskują znaczenie. Uderza to, że potomkowie Mojżesza, tego wielkiego męża, zajmowali taką samą pozycję jak zwykli Lewici i nie mieli żadnego szczególnego statusu ani przywilejów. Potomkowie Aarona natomiast otrzymali kapłaństwo, aby uświęcać rzeczy najświętsze (1 Księga Kronik 23:13).

O wnuku Mojżesza, Rehabiaszu, czytamy, że miał wielu synów i bardzo liczny ród (1 Księga Kronik 23:17, przypis na marginesie). Gdy Bóg dał Mojżeszowi możliwość, by przestał wstawiać się za Izraelem, a sam stał się ojcem wielkiego narodu, Mojżesz wielkodusznie odmówił. Teraz jego ród bardzo się rozrósł i liczebnością dorównał temu, czego brakowało mu pod względem pozycji wśród Lewitów.

Równa pozycja rodziny Mojżesza i pozostałych Lewitów pokazuje, jak bardzo potrafił zrezygnować z własnych korzyści. Miał tak wielki wpływ na Boga i ludzi, że gdyby zechciał wynieść swój ród, z łatwością mógłby to zrobić. Nie był jednak człowiekiem, który szukał własnej korzyści. Nie zapewnił swoim dzieciom szczególnych oznak honoru, co pokazuje, że kierował się duchem Bożym, a nie duchem tego świata. Wywyższenie rodziny Aarona było nagrodą Boga za jego własne wyrzeczenie. Gdy Mojżesz, jego młodszy brat, został ustanowiony dla faraona jak Bóg, a Aaron miał mu tylko służyć jako prorok i rzecznik, Aaron nie sprzeciwiał się ani nie upominał o swoje prawa starszego brata. Chętnie przyjął niższą pozycję, którą wyznaczył mu Bóg, i w razie potrzeby nazywał Mojżesza swoim panem. Ponieważ z posłuszeństwa Bogu podporządkował się młodszemu bratu, Bóg wywyższył jego rodzinę, nawet ponad rodzinę Mojżesza. Ci, którzy godzą się uniżyć, najlepiej przygotowują się do wywyższenia, bo przed chwałą przychodzi pokora.