1 Księga Kronik 22:6 – znaczenie i zastosowanie

Choć Salomon był młody i niedoświadczony, potrafił przyjmować pouczenia, a Dawid wyjaśnił mu, jakie zadanie zostało mu powierzone. Gdy Dawid objął władzę królewską, musiał uporządkować wiele spraw, bo naród pogrążony był w chaosie. Salomon miał natomiast jedno główne zadanie: zbudować dom dla Pana, Boga Izraela (Pierwsza Księga Kronik 22:6).

Dawid najpierw wyjaśnia, dlaczego sam nie zbudował świątyni. Chciał to zrobić (Pierwsza Księga Kronik 22:7), ale Bóg mu tego zabronił, ponieważ przelał wiele krwi (Pierwsza Księga Kronik 22:8). Niektórzy sądzą, że chodzi o krew Uriasza, której przelanie okryło Dawida hańbą i pozbawiło go godności do takiego zaszczytu. Nie mogła to jednak być główna przyczyna, ponieważ Bóg powstrzymał go od tego dzieła jeszcze przed tym grzechem. Dlatego, jak wyjaśnia sam tekst, chodzi o krew przelaną przez Dawida podczas wojen. Od młodości był człowiekiem wojny i choć walczył sprawiedliwie, służąc Bogu, takie doświadczenia czyniły go mniej odpowiednim do dzieła pokoju niż kogoś, kto nie został powołany do tak krwawej pracy. Podając ten powód, Bóg pokazał, jak cenne jest dla Niego ludzkie życie. Wskazał też naprzód na Tego, który miał zbudować świątynię Ewangelii nie przez odbieranie życia, lecz przez ratowanie ludzi (Ewangelia Łukasza 9:56).

Następnie Dawid wyjaśnia Salomonowi, dlaczego to właśnie jemu powierzono to zadanie. Po pierwsze, Bóg go do niego wybrał. Dawidowi miał się urodzić syn imieniem Salomon i to on miał zbudować dom dla imienia Boga (Pierwsza Księga Kronik 22:9–10). Nic nie dodaje nam więcej otuchy w służbie Bogu niż świadomość, że to On nas do niej przeznaczył. Po drugie, Salomon miał mieć czas i pokój potrzebne do wykonania tego dzieła. Miał być człowiekiem pokoju, któremu żaden wróg nie zagrażałby z zewnątrz, a w kraju panowałby spokój. Dzięki temu mógł poświęcić się budowie świątyni. Wniosek jest jasny: kiedy Bóg daje odpoczynek, oczekuje, że podejmiemy pracę. Po trzecie, Bóg obiecał umocnić królestwo Salomona. Ta obietnica powinna skłonić go do oddania czci Bogu, który przygotował dla niego zaszczyt. Jeśli Salomon zbuduje dom Boga, Bóg umocni jego tron. Łaskawe obietnice Boga powinny pobudzać nas do wiernej służby.

Dawid opowiada też o wielkich przygotowaniach, które poczynił na potrzeby budowy (Pierwsza Księga Kronik 22:14). Nie mówi o nich z dumą, lecz z pokorą, jakby chodziło o niewiele; w istocie przyznaje, że przygotował to wszystko mimo swojego ubóstwa. Chce w ten sposób zachęcić Salomona, by z zapałem kontynuował dzieło, skoro położono już tak solidne fundamenty. Podana tu ilość złota i srebra jest tak ogromna, że wielu komentatorów przypuszcza, iż w tekście mógł znaleźć się błąd przy przepisywaniu albo że słowo „talent” oznacza tu mniejszą jednostkę metalu niż zwykle. Inna możliwość jest taka, że określona liczba oznacza po prostu wielką, nieokreśloną ilość. Później tekst mówi bowiem, że złota i srebra, podobnie jak brązu i żelaza, było niezliczenie wiele (Pierwsza Księga Kronik 22:16). Zapewne Dawid uwzględnił wszystkie dary przeznaczone dla domu Pana (Pierwsza Księga Kronik 18:11), zarówno na samą budowę, jak i na zgromadzone w nim bogactwa. Łączną wartość tych darów można było opisać tak ogromną liczbą. Często używamy setek i tysięcy w podobny sposób: nie jako dokładnego rachunku, lecz na określenie wielkiej ilości.

Dawid nakazuje też Salomonowi przestrzegać przykazań Boga i pilnie wypełniać wszystkie swoje obowiązki (Pierwsza Księga Kronik 22:13). Salomon nie powinien sądzić, że budowa świątyni daje mu przyzwolenie na grzech. Przeciwnie, jego dzieło nie zostanie przyjęte, jeśli nie będzie starannie przestrzegał nakazów, które Pan przekazał przez Mojżesza (Pierwsza Księga Kronik 22:13). Choć miał być królem Izraela, nadal pozostawał poddanym Boga Izraela.

Dawid zachęca go, by podjął się tego wielkiego dzieła i wytrwał w nim (Pierwsza Księga Kronik 22:13): „Bądź silny i odważny”. Zadanie było ogromne, ale Salomon nie musiał się obawiać, że okaże się jak nierozważny budowniczy, który rozpoczął pracę, lecz nie potrafił jej dokończyć. To było dzieło Boga i Bóg miał doprowadzić je do końca. Dlatego Dawid mówi mu, by się nie bał ani nie zniechęcał. Taka sama odwaga i wytrwałość są nam potrzebne zarówno w pracy duchowej, jak i w duchowej walce.

Dawid zachęca też Salomona, by nie poprzestawał na tym, co już przygotowano, lecz dołożył do tego własny wkład (Pierwsza Księga Kronik 22:14). Ci, którzy podejmują pracę rozpoczętą przez innych i rozwijają ich dzieło, nadal powinni doskonalić to, co otrzymali.

Na koniec Dawid modli się za Salomona: „Niech Pan da ci mądrość i zrozumienie oraz powierzy ci odpowiedzialność za Izraela” (Pierwsza Księga Kronik 22:12). Bez względu na to, jakie obowiązki zostaną nam powierzone, jeśli widzimy, że Bóg nas do nich wyznaczył i powołał, możemy ufać, że da nam również mądrość potrzebną do ich wypełnienia. Salomon mógł pamiętać tę modlitwę, gdy później sam prosił: „Panie, daj mi serce mądre i rozumne”. Dawid kończy wezwaniem: „Wstań i zabierz się do pracy, a Pan będzie z tobą” (Pierwsza Księga Kronik 22:16). Nadzieja na obecność Boga nie powinna prowadzić do bierności. Nawet gdy Pan jest z nami, musimy wstać i działać. Jeśli to zrobimy, mamy dobre powody, by wierzyć, że jest z nami i pozostanie z nami. Zabiegajcie o swoje zbawienie, a Bóg będzie działał w was.