1 Księga Kronik 22:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw wskazane zostaje miejsce, które wybrano pod budowę świątyni (Pierwsza Księga Kronik 22:1). Z Bożego natchnienia, a zarazem jasno wyrażając własne przekonanie, Dawid oznajmił, że właśnie tutaj będzie dom Pana Boga. Skoro świątynia ma być zbudowana dla Boga, słuszne jest, by to On wybrał miejsce, bo cała ziemia należy do Niego. Wybrał właśnie tę okolicę, należącą do Jebusyty. Być może była to jedyna działka w pobliżu Jerozolimy, która nadawała się do tego celu. Można w tym dostrzec pełną nadziei zapowiedź budowania świątyni Ewangelii pośród pogan (Dzieje Apostolskie 15:16–17).

Było to klepisko. Podobnie Kościół Boga żywego jest Jego klepiskiem, miejscem młócenia, a ziarno na nim jest Jego zbożem (Księga Izajasza 21:10). Chrystus trzyma w ręku wiejadło i jest gotów dokładnie oczyścić swoje klepisko. To miejsce ma być domem Pana, ponieważ znajdzie się tam również ołtarz. Świątynię zbudowano ze względu na ołtarz. Ołtarze istniały na długo przed świątyniami.

Po drugie, widzimy przygotowania do budowy. Dawid nie mógł jej wznieść, ale zrobił wszystko, co mógł, by w tym pomóc. Zgromadził obfite zapasy jeszcze przed śmiercią (Pierwsza Księga Kronik 22:5). Pokazuje to, że gdy z wiekiem słabł i widział, że śmierć się zbliża, pod koniec życia pracował jeszcze gorliwiej. To, co możemy zrobić dla Boga, dla własnej duszy i dla naszego pokolenia, powinniśmy wykonać ze wszystkich sił, póki żyjemy, bo po śmierci nie będzie już planowania ani pracy.

Dawida skłoniły do takich przygotowań dwa powody. Po pierwsze, Salomon był młody i niedoświadczony, więc raczej nie zabrałby się od razu do pracy z wielką energią. Gdyby musiał zacząć od gromadzenia materiałów, mógłby stracić na początku wiele czasu, zwłaszcza że młodzi często odkładają różne sprawy na później. Gdyby jednak wszystko było już przygotowane, najtrudniejsza część byłaby za nim, co dodałoby mu zapału na początku panowania. Starsi i bardziej doświadczeni powinni pamiętać o młodych i jak najlepiej im pomagać, by praca dla Boga była dla nich możliwie łatwa.

Po drugie, dom miał być bardzo okazały, wspaniały, trwały i piękny, a wszystko, co się w nim znajdowało, miało być najwyższej jakości. Było to stosowne, bo budowla miała oddawać cześć wielkiemu Bogu, Panu całej ziemi. Była też obrazem Chrystusa, w którym mieszka cała pełnia i w którym ukryte są wszystkie skarby mądrości i łaski. Ludzi nadal uczono za pomocą tego, co mogli zobaczyć. Okazałość świątyni miała napełniać wiernych świętą czcią i szacunkiem dla Boga. Miała też przyciągać przybyszów, by zechcieli ją zobaczyć, a dzięki temu poznać prawdziwego Boga. Dawid zapowiedział, że z powodu świątyni w Jerozolimie królowie będą przynosić Bogu dary (Księga Psalmów 68:29).

Przygotowania Dawida były wielkie i hojne. Więcej na ich temat czytamy później, tutaj zaś wymieniono drewno cedrowe, kamień, żelazo i brąz (Pierwsza Księga Kronik 22:2–4). Drewno cedrowe sprowadził od Tyryjczyków i Sydończyków. Zgodnie z zapowiedzią zawartą w Psalmie córka Tyru miała przybyć z darem (Księga Psalmów 45:12). Dawid zgromadził także robotników spośród cudzoziemców mieszkających w Izraelu. Niektórzy sądzą, że zatrudnił ich, ponieważ często byli bardziej biegli i pomysłowi w pracach ręcznych niż Izraelici. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że nie chciał kierować do zadań uznawanych za niskie i służebne Izraelitów, którzy urodzili się jako lud wolny. Zostali oni wyzwoleni z niewolniczej pracy przy wyrabianiu cegieł w Egipcie i nie powinni wracać do łupania kamieni. Cudzoziemcy ci przyjęli wiarę Izraela. Choć nie byli niewolnikami, nie mieli takiego samego statusu jak Izraelici.