1 Księga Kronik 17:16 – znaczenie i zastosowanie

Oto uroczysta modlitwa Dawida do Boga w odpowiedzi na łaskawą wiadomość, którą właśnie otrzymał. Przez wiarę przyjmuje obietnice, raduje się nimi i jest o nich w pełni przekonany, podobnie jak patriarchowie (List do Hebrajczyków 11:13). Jak pokornie uznaje własną niegodność! Jak wysoko wywyższa imię Boga i podziwia Jego łaskawą dobroć! Z jakim oddaniem wysławia Boga Izraela i jak bardzo ceni Jego lud! Z jaką ufnością polega na obietnicy i z jak żywą wiarą przedstawia ją Bogu w modlitwie! To wzór pokornej, pełnej wiary i żarliwej modlitwy. Niech Pan uzdolni nas wszystkich, byśmy szukali Go w ten sposób.

Te sprawy zostały już szeroko omówione w Drugiej Księdze Samuela 7. Zwrócimy więc uwagę tylko na kilka sformułowań tej modlitwy, które w Pierwszej Księdze Kronik różnią się od tamtego zapisu lub zawierają dodatkowe myśli.

To, co w Drugiej Księdze Samuela jest pytaniem: „Czy tak postępuje człowiek, Panie Boże?”, tutaj staje się wyznaniem: „Spojrzałeś na mnie jak na człowieka wyniesionego wysoko” (Pierwsza Księga Kronik 17:17). Innymi słowy: „Uczyniłeś mnie wielkim, a potem potraktowałeś mnie jak kogoś wielkiego”. Bóg zawiera z wierzącymi przymierze, obdarza ich zaszczytnymi tytułami i łaskami oraz przygotowuje dla nich dobro. W ten sposób traktuje ich jak ludzi wysokiej rangi, choć są słabi i niegodni. Ponieważ ich sobie wybrał, odnosi się do nich zgodnie z godnością, którą im nadał.

Niektórzy rozumieją te słowa inaczej: „Spojrzałeś na mnie jak na człowieka, który jest na wysokościach, Panie Boże” albo: „Umożliwiłeś mi ujrzenie majestatu Pana Boga w ludzkiej postaci”. W takim odczytaniu słowa te wskazują na Mesjasza, obiecanego Chrystusa. Jak Abraham przez wiarę ujrzał dzień Chrystusa i uradował się, tak samo uczynił Dawid. Zobaczył Go przychodzącego w ludzkiej postaci jako Słowo, które stało się ciałem, a zarazem dostrzegł Jego chwałę, chwałę jedynego Syna pochodzącego od Ojca. To właśnie Bóg zapowiedział na daleką przyszłość dla domu Dawida, a widok tej rzeczywistości poruszył Dawida bardziej niż cokolwiek innego. Nie powinno dziwić, że Dawid mówi tak jasno o dwóch naturach Chrystusa: w Duchu nazywał Go swoim Panem, choć wiedział, że Chrystus przyjdzie z jego rodu (Księga Psalmów 110:1). Przewidział także, że Chrystus na krótko stanie się niższy od aniołów, a potem zostanie ukoronowany chwałą i czcią (List do Hebrajczyków 2:6–7).

Po słowach: „Cóż więcej może powiedzieć Dawid”, Kronikarz dodaje: „dla zaszczytu, którym obdarzyłeś swojego sługę” (Pierwsza Księga Kronik 17:18). Godność, którą Bóg nadaje swoim sługom, zawierając z nimi przymierze i dopuszczając ich do wspólnoty ze sobą, jest tak wielka, że nie potrzebują ani nie mogą prosić o większy zaszczyt. Nawet gdyby usiedli i próbowali wyobrazić sobie wyższą godność, nie mogliby powiedzieć o sobie niczego wspanialszego niż to, co Bóg już oznajmił w swoim Słowie.

Warto też zauważyć, że to, co w Drugiej Księdze Samuela brzmi: „ze względu na swoje słowo”, tutaj jest ujęte jako: „ze względu na swojego sługę” (Pierwsza Księga Kronik 17:19). Jezus Chrystus jest zarówno Słowem Boga (Apokalipsa św. Jana 19:13), jak i Sługą Boga (Księga Izajasza 42:1). Ze względu na Niego, dzięki Jego pośrednictwu, obietnice są składane i spełniają się dla wszystkich wierzących. W Nim znajdują potwierdzenie i wypełnienie. Ze względu na Niego okazuje się wszelką dobroć i ze względu na Niego zostaje ona objawiona. Jemu zawdzięczamy całą tę wielkość i od Niego powinniśmy oczekiwać wszystkich tych wielkich rzeczy. To niezgłębione bogactwo Chrystusa. Gdy przez wiarę widzimy je w ich pełni i w ręku Pana Jezusa, nie możemy nie mówić o nich jako o rzeczach wielkich, o jedynej prawdziwej wielkości, i nie oddawać im należnej czci.

W Drugiej Księdze Samuela Pan Zastępów zostaje nazwany Bogiem nad Izraelem. Tutaj jest nazwany Bogiem Izraela, a nawet Bogiem dla Izraela (Pierwsza Księga Kronik 17:24). Nazwać Go Bogiem Izraela znaczy powiedzieć, że nosi imię swojego ludu i nazywa siebie jego Bogiem. Nazwać Go Bogiem dla Izraela znaczy, że naprawdę odpowiada temu imieniu, wypełnia tę więź i czyni dla Izraela wszystko, czego można oczekiwać od takiego Boga. Inne narody miały istoty, które nazywały bogami, jak bogowie Asyrii czy Egiptu, ale nie były one dla nich prawdziwymi bogami. Były bezużyteczne, stanowiły jedynie nazwy i niczego nie czyniły. Bóg Izraela jest jednak prawdziwie Bogiem dla Izraela. Cała Jego moc, doskonałość i dobroć rzeczywiście służą dobru Jego ludu. Jakże szczęśliwy, wręcz trzykroć szczęśliwy, jest lud, którego Bogiem jest Pan, bo będzie dla niego Bogiem wszechwystarczającym.

Druga Księga Samuela kończy się słowami: „Niech dom Twojego sługi będzie błogosławiony na zawsze dzięki Twojemu błogosławieństwu”. To wyraz świętego pragnienia. Tutaj zakończenie wyraża bardzo silną wiarę: „Ty błogosławisz, Panie, i będzie błogosławione na zawsze” (Pierwsza Księga Kronik 17:27). Dawid nabrał odwagi, by prosić o błogosławieństwo, ponieważ Bóg już pokazał mu, że zachował błogosławieństwa dla niego i jego rodziny. „Ty błogosławisz, Panie” — mówi, a więc „do Ciebie przychodzi wszelkie stworzenie po błogosławieństwo”. Dawid zwraca się więc do Boga po błogosławieństwo, które zostało mu już obiecane. Obietnice Boga mają prowadzić do modlitwy i pobudzać do niej. Jeśli Bóg mówi: „Będę błogosławić”, nasze serca powinny odpowiedzieć: „Panie, błogosław mi”.

Dawid usilnie pragnął tego błogosławieństwa również dlatego, że wierzył, iż ci, którym Bóg błogosławi, są prawdziwie błogosławieni na zawsze. „Ty błogosławisz, więc będą błogosławieni”. Ludzie mogą jedynie prosić o błogosławieństwo, ale to Bóg je ogłasza. To, co zamierza, urzeczywistnia. To, co obiecuje, spełnia. U Boga mówienie i działanie nie są odrębnymi sprawami. Błogosławieństwo będzie trwało na zawsze. Nie można go cofnąć ani mu przeszkodzić, a dobro, które przynosi, trwa poza granicami czasu. Modlitwa Dawida kończy się tak jak obietnica Boga: wskazaniem na to, co trwa na zawsze (Pierwsza Księga Kronik 17:14). Słowo Boga kieruje wzrok ku wieczności, dlatego nasze pragnienia i nadzieje również powinny ku niej zmierzać.