1 Księga Kronik 17:1 – znaczenie i zastosowanie

Zwróćmy uwagę na to, jak gorliwie ludzie wierni Bogu powinni troszczyć się o sprawy Jego królestwa na świecie i służyć im najlepiej, jak potrafią. Dawid nie mógł czuć się dobrze w cedrowym domu, skoro Skrzynia Przymierza nadal znajdowała się w namiocie (Pierwsza Księga Kronik 17:1). Potrzeby całej wspólnoty powinny być nam zawsze bliskie. Jak możemy cieszyć się własnym powodzeniem, jeśli nie troszczymy się o dobro Jerozolimy?

Kiedy Dawid miał władzę i bogactwo, zobaczmy, co zaprzątało jego myśli. Nie pytał: „Co zrobić dla moich dzieci, żeby zapewnić im dziedzictwo? Jak napełnić spichlerze i powiększyć swoją ziemię?”. Pytał raczej: „Co mogę zrobić dla Boga, by Mu służyć i oddawać Mu cześć?”. Ci, którzy zastanawiają się, na co przeznaczyć swoje plony i środki, dobrze zrobią, pytając, w jakim stanie jest Skrzynia Przymierza i czy część tego, co posiadają, można dobrze wykorzystać na jej rzecz.

Prorocy Boży powinni być gotowi wspierać każdy dobry zamysł. Gdy Natan, jeden z proroków Dawida, usłyszał o jego dobrym zamiarze, od razu zachęcił go, by postąpił zgodnie z tym, co podpowiadało mu serce (Pierwsza Księga Kronik 17:2). Nie miał powodu wątpić, że Bóg jest w tej sprawie z Dawidem. Duszpasterze powinni pomagać innym rozwijać ich dary i łaski, podobnie jak troszczą się o własne.

Bóg niewiele zważa na zewnętrzny przepych w służbie Mu. Jego Skrzynia Przymierza mogła spoczywać w przybytku, czyli w namiocie (Pierwsza Księga Kronik 17:5), a Bóg ani razu nie wspomniał o zbudowaniu dla niej domu. Nie zrobił tego nawet wtedy, gdy osiedlił swój lud w wielkich i pięknych miastach, których Izraelici nie zbudowali (Księga Powtórzonego Prawa 6:10). Sędziom polecił troszczyć się o swój lud, ale nigdy nie nakazał im budować dla Niego domu (Pierwsza Księga Kronik 17:6). Możemy przez pewien czas zadowalać się prostymi warunkami. Skrzynia Przymierza Boga mogła w nich spoczywać.

Bóg łaskawie przyjmuje dobre zamiary swoich ludzi, nawet gdy sam nie pozwala im ich zrealizować. Dawid nie mógł zbudować świątyni (Pierwsza Księga Kronik 17:4). Miał się do tego przygotować, ale nie miał jej wznosić. Podobnie Mojżesz doprowadził Izraela na skraj Kanaanu, lecz to Jozue miał wprowadzić lud do tej ziemi. Tylko Chrystus jest zarazem twórcą swojego dzieła i doprowadza je do końca.

Dawid nie powinien jednak sądzić, że skoro nie pozwolono mu zbudować świątyni, jego powołanie poszło na marne. Bóg przypomniał mu, że wziął go od trzody nie po to, by został budowniczym świątyni, lecz by rządził Jego ludem, Izraelem (Pierwsza Księga Kronik 17:7). To był dla niego wystarczający zaszczyt. Resztę miał pozostawić temu, kto przyjdzie po nim. Dlaczego jedna osoba miałaby robić wszystko i doprowadzać do końca każde dobre dzieło? Niech część pracy pozostanie dla tych, którzy przyjdą później.

Bóg dał Dawidowi zwycięstwa i uczynił go sławnym (Pierwsza Księga Kronik 17:8). Zamierzał też posłużyć się nim, by umocnić Izraela i chronić go przed wrogami (Pierwsza Księga Kronik 17:9). Było to zadanie dla wojownika, a Dawid się do niego nadawał. Budowę świątyni miał pozostawić komuś, kogo Bóg nie przeznaczył do walki.

Dawid nie powinien również myśleć, że jego dobry zamiar poszedł na marne ani że nie otrzyma za niego nagrody. Skoro to sam Bóg powstrzymał go od tej pracy, Dawid miał zostać nagrodzony tak samo, jak gdyby ją wykonał. Bóg obiecał, że zbuduje mu dom i utrwali tron Izraela (Pierwsza Księga Kronik 17:10). Jeśli ktoś ma gotowe do służby serce, Bóg nie tylko je przyjmuje, lecz także nagradza.

Dawid nie powinien też sądzić, że skoro sam nie może wykonać tego dobrego dzieła, nigdy nie zostanie ono ukończone. Bóg zapowiedział, że wzbudzi jego potomka, który zbuduje Mu dom (Pierwsza Księga Kronik 17:11–12). Świątynia Boga powstanie w wyznaczonym czasie, nawet jeśli nie przypadnie nam zaszczyt uczestniczenia w jej budowie ani radość oglądania jej ukończonej.

Dawid nie powinien ograniczać swoich myśli do ziemskiego powodzenia swojej rodziny. Miał też patrzeć w przyszłość, ku królestwu Mesjasza, który miał pochodzić z jego rodu i którego tron miał trwać na wieki (Pierwsza Księga Kronik 17:14). Salomon nie został w pełni umocniony w domu Boga tak, jak powinien, a jego rodzina nie została na stałe utwierdzona w królestwie. Bóg obiecał jednak, że z rodu Dawida przyjdzie Ten, którego umocni w swoim domu i swoim królestwie. Zapowiedź ta wskazuje na Tego, który będzie zarówno arcykapłanem nad domem Boga, jak i władcą Jego królestwa pośród ludzi, mającym pełną władzę w niebie i na ziemi, w domu i w królestwie, w Kościele i na świecie.

Będzie kapłanem zasiadającym na tronie, a między tymi dwiema godnościami zapanuje pokój. To On zbuduje świątynię Pana (Księga Zachariasza 6:12–13).