1 Księga Kronik 16:7 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu pieśń dziękczynną, którą Dawid ułożył pod natchnieniem Ducha i przekazał kierownikowi muzyków. Miała być śpiewana, gdy arka została wniesiona do przygotowanego dla niej namiotu. Niektórzy sądzą, że Dawid wyznaczył tę pieśń także do codziennego użytku podczas świątynnego kultu, aby nie pomijano jej żadnego dnia.

Dawid napisał wiele psalmów jeszcze wcześniej, niektóre w czasie, gdy prześladował go Saul. Ten psalm powstał wcześniej, lecz dopiero teraz został po raz pierwszy przekazany Asafowi, aby wspólnota mogła z niego korzystać. Składa się z fragmentów kilku psalmów. Niektórzy uważają, że daje nam to przyzwolenie, by podobnie zestawiać fragmenty psalmów Dawida, tak aby jak najlepiej pobudzały chrześcijańskie oddanie. Oby Pan pozwolił, by te psalmy zostały objaśnione w miejscach, w których występują. Tutaj rozważamy je w takiej postaci, w jakiej zostały zebrane, aby dziękować Panu — do tego obowiązku zawsze potrzebujemy pomocy i zachęty.

Niech nasze uwielbienie oddaje cześć Bogu. Jego cześć powinna być głównym celem, do którego zmierzają wszystkie nasze słowa. Wysławiamy Go przez dziękczynienie, modlitwy, pieśni i opowiadanie o wszystkich Jego cudownych dziełach. Powinniśmy wielbić Go jako wielkiego Boga, godnego wielkiej chwały (1 Księga Kronik 16:25), jako Boga najwyższego, ponad wszystkimi bogami, i jako jedynego prawdziwego Boga, bo wszyscy inni są bożkami (1 Księga Kronik 16:26). Powinniśmy wielbić Go jako chwalebnego i błogosławionego w sobie samym, bo w Jego obecności są chwała i majestat (1 Księga Kronik 16:27), jako Stwórcę, bo Pan uczynił niebiosa, i jako Władcę całego stworzenia, bo Jego sądy obejmują całą ziemię (1 Księga Kronik 16:14). Powinniśmy też czcić Go jako naszego Boga. W ten sposób oddajemy Panu chwałę należną Jego imieniu (1 Księga Kronik 16:28, 1 Księga Kronik 16:29), a nawet wtedy dopiero zaczynamy oddawać Mu to, co słusznie do Niego należy.

Niech inni zostaną pouczeni i zbudowani. Powinniśmy rozgłaszać Jego dzieła wśród ludów (1 Księga Kronik 16:8) i opowiadać o Jego chwale pośród narodów (1 Księga Kronik 16:24), aby ci, którzy Go nie znają, mogli Go poznać, poddać się Mu i oddawać Mu cześć. W ten sposób przyczyniamy się do rozwoju Jego królestwa wśród ludzi, aby cała ziemia drżała przed Nim (1 Księga Kronik 16:30).

Powinniśmy też sami umacniać się w zaufaniu do Boga i radować się Nim. Ci, którzy oddają chwałę Jego imieniu, mogą się nim cieszyć (1 Księga Kronik 16:10). Mogą uważać się za błogosławionych dzięki więzi z Bogiem i ufać Jego obietnicy danej im. Niech radują się serca tych, którzy szukają Pana, a tym bardziej serca tych, którzy Go znaleźli. Szukajcie Go, Jego mocy i Jego oblicza, to znaczy szukajcie Go za pośrednictwem arki Jego mocy, w której się objawia.

Wieczne przymierze powinno być ważnym źródłem naszej radości i uwielbienia (1 Księga Kronik 16:15). Mamy pamiętać o Jego przymierzu. W równoległym fragmencie czytamy, że On zawsze o nim pamięta (Księga Psalmów 105:8). Skoro Bóg nigdy o nim nie zapomina, my również nie powinniśmy go zapominać. Nazywa się je przymierzem ustanowionym, ponieważ Bóg zobowiązał nas do przestrzegania jego warunków, a także dlatego, że ma prawo złożyć tę obietnicę i moc, by ją wypełnić. Przymierze to zostało zawarte dawno temu, ale nigdy nie miało zostać zapomniane. Zawarto je z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem, którzy od dawna nie żyli (1 Księga Kronik 16:16-18), a jednak nadal pozostaje pewne dla duchowego potomstwa, które wciąż może opierać się na jego obietnicach.

Powinniśmy pamiętać o dawnym miłosierdziu Boga wobec Jego ludu i dziękować Mu za nie. Pomyślmy, jak chronił patriarchów podczas ich wędrówek. Przybyli do Kanaanu jako obcy i mieszkali tam jako przybysze. Było ich niewielu, więc łatwo mogli zostać pochłonięci. Ciągle zmieniali miejsce pobytu, przez co byli narażeni na niebezpieczeństwo. Wielu ich nie lubiło i chciało ich skrzywdzić, a jednak nikomu nie wolno było wyrządzić im krzywdy — ani Kananejczykom, ani Filistynom, ani Egipcjanom. Władcy byli ostrzegani i karani ze względu na nich. Dotyczyło to faraona, a także Abimeleka. Byli pomazańcami Pana, oddzielonymi dzięki Jego łasce i wybranymi dla Jego chwały; otrzymali namaszczenie Ducha. Byli Jego prorokami: sami poznawali sprawy Boże, a także zostali posłani, by uczyć innych. Proroków nazywa się pomazańcami (1 Księga Królewska 19:16; Księga Izajasza 61:1). Kto ich dotykał, dotykał więc źrenicy oka Boga. Kto ich krzywdził, narażał się na niebezpieczeństwo (1 Księga Kronik 16:19-22).

Wielkie zbawienie Pana powinno być szczególnym tematem naszego uwielbienia (1 Księga Kronik 16:23). Mamy dzień po dniu głosić Jego zbawienie, czyli — jak mówi biskup Patrick — obiecane zbawienie przez Chrystusa. Mamy dobry powód, by codziennie je wysławiać: każdego dnia korzystamy z jego dobrodziejstw, a temat ten nigdy się nie wyczerpuje.

Bogu należy oddawać cześć, regularnie i właściwie uczestnicząc w ustanowionym przez Niego nabożeństwie. Przynieśmy dar: niegdyś plony ziemi, a teraz owoc warg i serca (List do Hebrajczyków 13:15). Oddawajmy Mu cześć w pięknie świętości — w miejscach świętych i w święty sposób (1 Księga Kronik 16:29). Świętość jest pięknem Pana, a także pięknem każdej uświęconej duszy i każdego religijnego obowiązku.

Panowanie Boga nad wszystkim powinno budzić w nas zarówno bojaźń, jak i radość. Oddawajmy mu cześć: niech cała ziemia drży przed Nim. Radujmy się nim: niech weselą się niebiosa, bo Pan króluje i przez swoją opatrzność utrzymuje świat w istnieniu. Choć może on zostać wstrząśnięty, nie może ulec zagładzie, a granice wyznaczone przez nieskończoną mądrość Bożego rządu nie mogą zostać przekroczone (1 Księga Kronik 16:30, 1 Księga Kronik 16:31).

Nadchodzący sąd powinien napełniać nas poważną radością. Niech ziemia i morze, pola i lasy radują się, choć w wielkim dniu Pana wszystko to zostanie pochłonięte. Radujmy się, że On przyjdzie — że przychodzi — aby osądzić ziemię (1 Księga Kronik 16:32, 1 Księga Kronik 16:33).

Pośród uwielbienia nie wolno nam zapominać o modlitwie o pomoc i ratunek dla świętych i sług Boga, którzy cierpią (1 Księga Kronik 16:35). „Ratuj nas, zgromadź nas, wybaw nas spośród narodów” — to znaczy tych spośród nas, którzy są rozproszeni i uciśnieni. Gdy radujemy się dobrocią Boga wobec nas, pamiętajmy o cierpiących braciach i siostrach i módlmy się o ich ratunek i wybawienie, jak o własne. Jesteśmy członkami jedni drugich, więc gdy mówimy: „Panie, ratuj ich”, słusznie możemy też powiedzieć: „Panie, ratuj nas”.

Na koniec uczyńmy Boga Alfą i Omegą naszego uwielbienia, jego początkiem i końcem. Dawid zaczyna od słów: „Dziękujcie Panu” (1 Księga Kronik 16:8). Kończy zaś słowami: „Błogosławiony niech będzie Pan” (1 Księga Kronik 16:36). W pierwotnym psalmie, z którego zaczerpnięto tę doksologię (Księga Psalmów 106:48), znajdują się również słowa: „Niech cały lud powie: Amen, Halleluja”. Widzimy tu, że odpowiedzieli na to wezwanie: cały lud powiedział „Amen” i wielbił Pana.

Dopiero gdy Lewici zakończyli śpiewanie tego psalmu, modlitwy i pieśni uwielbienia, zgromadzeni wyrazili swoją zgodę, mówiąc: „Amen”. Następnie wielbili Pana. Bez wątpienia głęboko poruszył ich ten nowy sposób oddawania czci, wcześniej stosowany jedynie w szkołach prorockich (1 Księga Samuela 10:5).

Jeśli taki sposób oddawania Bogu chwały podoba Mu się bardziej niż wół lub byk mający rogi i racice, pokorni to zobaczą i ucieszą się (Księga Psalmów 69:31-32).