1 Księga Kronik 16:1 – znaczenie i zastosowanie

To był chwalebny dzień, gdy Arka Boża znalazła bezpieczne miejsce w namiocie, który Dawid dla niej przygotował. Ten dobry człowiek bardzo o nią dbał i nie mógł zaznać spokoju, dopóki wszystko nie zostało zrobione (Księga Psalmów 132:4–5).

Sytuacja Arki była teraz lepsza niż wcześniej. Była ukryta w prowincjonalnej miejscowości, pośród lasów. Teraz przeniesiono ją do miejsca publicznego, do miasta królewskiego, gdzie każdy mógł do niej przyjść. Dawniej ją zaniedbywano, jak wzgardzone, potłuczone naczynie. Teraz otaczano ją czcią, a ludzie szukali przez nią Pana. Wcześniej znajdowała się w prywatnym domu i mogła tam pozostawać tylko za zgodą jego właściciela. Teraz miała własne miejsce, ustawione w centrum, a nie odsunięte w kąt. Nawet jeśli przez pewien czas Słowo Boże i Jego ustanowienia pozostają w cieniu, w końcu znów zajaśnieją.

Obecne miejsce Arki wciąż jednak daleko ustępowało temu, co miało nadejść za następnego panowania, gdy zostanie zbudowana świątynia. Był to tylko namiot, skromne i proste schronienie. A jednak Dawid często mówił w swoich psalmach o tym przybytku, o mieszkaniu Boga, z wielkim przywiązaniem. Dawid, który rozbił namiot dla Arki i pozostał jej wierny, postąpił znacznie lepiej niż Salomon, który zbudował dla niej świątynię, a później się od niej odwrócił. Najuboższe czasy Kościoła często bywają zarazem jego najczystszymi czasami.

Dawid odetchnął z ulgą, bo Arka znalazła swoje miejsce, i to blisko niego. Zwróć uwagę, jak zadbał o to, by chwała za to przypadła Bogu. Oddał Mu cześć na dwa sposoby. Po pierwsze przez ofiary: całopalne, które wyrażały uwielbienie dla świętości Boga, oraz pojednania, składane w podzięce za Jego dobroć. Po drugie przez pieśni. Wyznaczył Lewitów, sług świątynnych z pokolenia Lewiego, aby upamiętnili to wydarzenie w pieśni dla innych albo sami wielbili Boga Izraela (Pierwsza Księga Kronik 16:4). Cała nasza radość powinna przeradzać się w dziękczynienie dla Tego, od którego pochodzi każda pociecha.

Dawid zadbał też o to, by lud podzielił radość tego dnia i skorzystał z uroczystości. Z tej okazji wydał dla niego królewską ucztę (Pierwsza Księga Kronik 16:3), okazując swoim poddanym hojność, tak jak Bóg okazał łaskę jemu. Ci, których serca napełnia święta radość, powinni dawać temu wyraz przez hojność. Co więcej, Dawid udzielił ludowi błogosławieństwa w imieniu Pana, występując zarazem jako ojciec i prorok (Pierwsza Księga Kronik 16:2). Modlił się za nich do Boga i polecał ich Jego łasce. Targum podaje: „W imię Słowa Pana”, mając na myśli odwieczne Słowo, które jest Panem i przez które spływają na nas wszelkie błogosławieństwa.