1 Księga Kronik 16:37 – znaczenie i zastosowanie

Wielbienie Boga nie powinno ograniczać się do szczególnych obowiązków w święta czy podczas publicznych triumfów. Powinno być codzienną praktyką. Dlatego Dawid ustanowił stały porządek służby i zadbał o to, by pełniący ją mieli wyznaczone obowiązki i miejsca.

W przybytku Mojżesza, a później w świątyni Salomona, Arka i ołtarz znajdowały się razem. Od czasów Helego były jednak rozdzielone i pozostały w różnych miejscach aż do zbudowania świątyni. Trudno ustalić, dlaczego Dawid, który znał Prawo i je miłował, nie przeniósł Arki do Gibeonu, gdzie znajdowały się przybytek i ołtarz, ani nie sprowadził przybytku na górę Syjon, gdzie była Arka.

Być może przybytek Mojżesza tak zniszczyły upływ czasu i warunki atmosferyczne, że nie nadawał się już do przeniesienia ani do osłonięcia Arki. Mimo to Dawid nie zbudował nowego przybytku. Postawił jedynie namiot dla Arki, ponieważ zbliżał się czas budowy świątyni. Bez względu na przyczynę Arka i ołtarz pozostawały rozdzielone za życia Dawida, ale zadbał on o to, by żadne z nich nie zostało zaniedbane.

W Jerozolimie, gdzie znajdowała się Arka, wyznaczono Asafa i jego współbraci, Lewitów pełniących pomocniczą służbę przy świątyni, aby nieustannie służyli przed Arką pieśniami chwały, zgodnie z codziennymi obowiązkami (Pierwsza Księga Kronik 16:37). Nie składano tam ofiar ani nie palono kadzidła, ponieważ nie było tam ołtarzy. Modlitwy Dawida były jednak uznawane za kadzidło, a wzniesione ręce za ofiarę wieczorną (Księga Psalmów 141:2). W ten sposób kult duchowy miał pierwszeństwo przed obrzędowym.

Nie wolno było jednak pomijać kultu obrzędowego, ponieważ ustanowił go Bóg. Dlatego w Gibeonie znajdowały się ołtarze, przy których kapłani nieustannie składali ofiary i palili kadzidło, rano i wieczorem, zgodnie z Prawem Mojżesza (Pierwsza Księga Kronik 16:39, Pierwsza Księga Kronik 16:40). Te praktyki musiały być kontynuowane. Choć same w sobie były mniej ważne niż modlitwa i uwielbienie, zapowiadały pośrednictwo Chrystusa, czyli Jego dzieło łączenia Boga z ludźmi. Z tego powodu należało je szanować i traktować jako bardzo ważne.

Zadok, kapłan, otrzymał odpowiedzialność za służbę przy ołtarzu. Abiatar, jak się wydaje, pozostał w Jerozolimie, by służyć przy Arce, ponieważ miał pektorał wyroczni, z którego należało korzystać przed Arką. Dlatego w czasach Dawida zarówno Zadok, jak i Abiatar są nazywani kapłanami (Druga Księga Samuela 8:17; Druga Księga Samuela 20:25): jeden służył tam, gdzie znajdował się ołtarz, a drugi tam, gdzie była Arka.

W Gibeonie, gdzie stały ołtarze, Dawid wyznaczył także śpiewaków, którzy mieli dziękować Panu. Głównym motywem ich pieśni było wyznanie, że Jego miłosierdzie trwa na wieki (Pierwsza Księga Kronik 16:41). Używali instrumentów przeznaczonych przez Boga do tej służby, a nie tych, na których grano przy zwykłych okazjach. Radość powszednia różni się od świętej radości i należy starannie zachować tę różnicę.

Gdy wszystko zostało dobrze zorganizowane, a służba Boża przebiegała we właściwym porządku, stały się dwie rzeczy. Ludzie byli zadowoleni i wrócili do domów radośni. Dawid zaś wrócił, by błogosławić swój dom, czyli zamierzał dbać również o nabożeństwo rodzinne, ponieważ nabożeństwo publiczne nigdy nie powinno go zastępować.