1 Księga Kronik 15:25 – znaczenie i zastosowanie

Wszystko było już gotowe, by sprowadzić Skrzynię do Miasta Dawida i tam ją powitać. Ten fragment opisuje więc uroczystą drogę z domu Obeda Edomczyka, który wcześniej przechowywał Skrzynię. Nie było to zwykłe przeniesienie, ponieważ Skrzynia była znakiem szczególnej obecności Boga pośród Jego ludu.

Bóg najpierw pomógł Lewitom, którzy ją nieśli. Skrzynia nie była ciężka, więc nie wymagało to od nich niezwykłej siły fizycznej. Warto jednak dostrzegać Bożą opatrzność, Jego mądrą troskę o wszystko, nawet w sprawach, które wydają się zależeć od nas. Gdyby Bóg nam nie pomagał, nie moglibyśmy zrobić nawet jednego kroku.

W całym naszym oddawaniu czci Bogu szczególnie potrzebujemy pomocy z nieba. Wszystkie nasze zdolności do świętej służby pochodzą od Boga. Lewici mogli też pamiętać o tym, co spotkało Uzzę, gdy spadł na niego sąd za niewłaściwe obchodzenie się ze Skrzynią, i zapewne budziło to w nich lęk. Bóg im pomógł: uspokoił ich obawy, umocnił wiarę i uzdolnił do bezpiecznego i właściwego wykonania zadania. Jeśli wykonujemy jakiś religijny obowiązek bez błędu i wychodzimy z tego bez szwanku, powinniśmy przypisać to Bożej pomocy. Pozostawieni sami sobie, prawdopodobnie popełnilibyśmy niebezpieczne błędy.

Słudzy Boga, którzy niosą święte rzeczy należące do Pana, szczególnie potrzebują Bożej pomocy w swojej służbie. Dzięki temu Bóg jest przez nich uwielbiony, a wspólnota wzrasta. Kiedy Bóg pomaga Lewitom, korzysta na tym cały lud.

Gdy zobaczyli wyraźne znaki Bożej obecności pośród siebie, złożyli ofiary, by Go chwalić (Pierwsza Księga Kronik 15:26). W tym również pomógł im Bóg. Być może złożyli te ofiary z byków i baranów częściowo jako ofiarę przebłagalną, by wynagrodzić wcześniejszy błąd i nie zostać z niego rozliczonymi. Zrobili to także, by podziękować Bogu za otrzymaną właśnie pomoc.

Towarzyszyła temu wielka radość. Rozbrzmiewała muzyka sakralna, Dawid tańczył, śpiewacy śpiewali, a lud wznosił okrzyki (Pierwsza Księga Kronik 15:27–28). Wcześniejszy opis przedstawia to samo wydarzenie (Druga Księga Samuela 6:14–15). Uczymy się z tego, że służymy dobremu Panu, który cieszy się, gdy Jego słudzy śpiewają podczas pracy. Uczymy się także, że czas publicznej odnowy powinien być czasem powszechnej radości. Kto nie cieszy się na widok Skrzyni, nie jest godzien jej powitać.

Najważniejsi ludzie nie powinni wstydzić się gorliwości w oddawaniu czci Bogu. Mikal, córka Saula i żona Dawida, pogardzała nim z tego powodu (Pierwsza Księga Kronik 15:29), lecz jej pogarda nie umniejszała jego godności. Dawid się tym nie przejmował, a żaden mądry i dobry człowiek nie oceniał go przez to gorzej. Nie ma powodu, by zabiegać o aprobatę kogokolwiek poza ludźmi mądrymi i dobrymi.