1 Księga Kronik 15:1 – znaczenie i zastosowanie

Przygotowano się teraz do sprowadzenia Skrzyni z domu Obed-Edoma do Miasta Dawida. Dawid przyznaje, że podczas wcześniejszej próby, choć samo przedsięwzięcie było dobre i szukali Boga, nie postąpili tak, jak należało (1 Księga Kronik 15:13). Innymi słowy, zabrakło im staranności i dlatego ich wysiłek zakończył się niepowodzeniem. Nie wystarczy zrobić czegoś dobrego — trzeba to zrobić dobrze, a gdy Bóg koryguje nasze błędy, powinniśmy wyciągnąć z tego naukę i postępować uważniej.

Dawid najpierw przygotował miejsce dla Skrzyni, a dopiero potem ją sprowadził; w ten sposób szukał Boga we właściwej kolejności. Nie miał czasu, by zbudować dom, więc rozbił dla niej namiot (1 Księga Kronik 15:1). Być może jak najwierniej nawiązywał on do wzoru, który Bóg ukazał Mojżeszowi na górze. Kiedy Dawid budował sobie domy w Mieście Dawida, zadbał też o miejsce dla Skrzyni Bożej. Podobnie i my powinniśmy pamiętać, by wszędzie tam, gdzie budujemy coś dla siebie, znaleźć również miejsce na dom Boży i oddawanie Mu czci.

Dawid zarządził następnie, by Skrzynię nieśli na ramionach Lewici, plemię przeznaczone do służby przy świątyni. Przypomniał sobie teraz to, co powinien był wiedzieć od początku: Skrzynię mogli nosić wyłącznie Lewici (1 Księga Kronik 15:2). Podczas zwykłych podróży nieśli ją Kehatyci, dlatego nie przydzielono im wozów — mieli ją dźwigać na ramionach (Księga Liczb 7:9). Przy szczególnych okazjach, takich jak przejście przez Jordan czy marsz wokół Jerycha, nieśli ją kapłani. Zasada była jasna, ale Dawid wcześniej o niej zapomniał i umieścił Skrzynię na wozie.

Pokazuje to, że nawet osoby dobrze znające słowo Boże nie zawsze mają je w pamięci wtedy, gdy go potrzebują. Ludzie dobrzy i mądrzy mogą popełniać błędy, ale gdy je dostrzegą, powinni je naprawić. Dawid nie usprawiedliwiał tego, co zrobiono, ani nie zrzucał winy na innych. Przyznał, że on sam i pozostali nie szukali Boga we właściwy sposób, po czym zadbał o zgromadzenie Lewitów, a zwłaszcza synów Aarona, należących do rodu kapłańskiego (1 Księga Kronik 15:3, 1 Księga Kronik 15:4, 1 Księga Kronik 15:11). Powiedział naczelnikom Lewitów: „Wy jesteście naczelnikami Lewitów, dlatego powinniście nieść Skrzynię Pana” (1 Księga Kronik 15:12). Ci, którzy zajmują wyższe stanowiska, powinni też przewodzić w wypełnianiu obowiązków.

Dawid przypomniał im, że jako przywódcy mieli większą odpowiedzialność — zarówno za własną służbę, jak i za prowadzenie pozostałych. Przypomniał też, że ich wcześniejsze zaniedbanie przyczyniło się do nieszczęścia, które dotknęło lud, gdy „Pan uczynił wyłom pośród nas”. Polecił im więc się uświęcić, czyli oczyścić i przygotować do świętej służby, a także skierować serca ku Bogu. Gdy ludzie, którzy doświadczyli skutków złego postępowania, uczą się postępować lepiej, napomnienie spełnia swoje zadanie.

Lewici i kapłani uświęcili się i byli gotowi nieść Skrzynię na ramionach, zgodnie z wymaganiami Prawa (1 Księga Kronik 15:14, 1 Księga Kronik 15:15). Wiele osób, które zaniedbują swoje obowiązki, zmieni postępowanie, jeśli rzetelnie przypomni im się, co powinny robić. Kara, która spotkała Uzzę, skłoniła kapłanów do staranniejszego przygotowania się, tak by ich cześć dla Boga mogła oddziaływać również na lud. Czasem czyjś przykład sprawia, że wiele innych osób zaczyna postępować uważniej.

Dawid wyznaczył też osoby, które miały powitać Skrzynię wszelkimi możliwymi oznakami radości (1 Księga Kronik 15:16). Polecił naczelnym Lewitom wybrać tych, którzy mieli odpowiednie umiejętności do tej służby. Heman, Asaf i Etan zostali tu wyznaczeni po raz pierwszy (1 Księga Kronik 15:17). Niektórzy grali na cymbałach (1 Księga Kronik 15:19), inni na psalteriach, czyli instrumentach strunowych podobnych do harf lub lir (1 Księga Kronik 15:20), a jeszcze inni na harfach strojonych na szeminith, czyli „ósmą” — w układzie muzycznym oddalonym o oktawę od pozostałych (1 Księga Kronik 15:21). Niektórzy kapłani dmuchali w trąby, jak czyniono przy przenoszeniu Skrzyni i podczas uroczystych świąt (1 Księga Kronik 15:24; Księga Liczb 10:8; Księga Psalmów 81:3). Wyznaczono też jednego człowieka do prowadzenia śpiewu, ponieważ miał w tym talent i potrafił uczyć innych (1 Księga Kronik 15:22).

Każdy powinien wykorzystywać dar otrzymany od Boga dla dobra wszystkich (Pierwszy List Piotra 4:10). Osoby szczególnie uzdolnione powinny nie tylko dobrze korzystać ze swoich umiejętności, lecz także szkolić innych i chętnie dzielić się wiedzą. Ten sposób oddawania czci Bogu przy akompaniamencie instrumentów muzycznych nie był wcześniej stosowany. Dawid, jako prorok, wprowadził go z Bożego polecenia i dodał do zewnętrznych obrzędów tamtego czasu, które apostoł nazywa „przepisami dotyczącymi ciała”, obowiązującymi jedynie przez pewien czas (List do Hebrajczyków 9:10). Nowy Testament zachowuje śpiewanie psalmów, ale nie ustanawia muzyki kościelnej obowiązkowym przepisem.

Niektórych wyznaczono na strażników bram, a innych na odźwiernych przy Skrzyni (1 Księga Kronik 15:18, 1 Księga Kronik 15:23, 1 Księga Kronik 15:24). Był wśród nich Obed-Edom, który z pewnością uważał to za zaszczyt i nagrodę za to, że wcześniej gościł u siebie Skrzynię. Przez trzy miesiące troszczył się o nią w swoim domu, niemal jak jej gospodarz. A gdy nie mógł już dłużej gościć jej u siebie, tak bardzo ją miłował, że z radością został jej odźwiernym.