1 Księga Kronik 11:10 – znaczenie i zastosowanie

To opowieść o dzielnych ludziach Dawida, wybitnych postaciach jego czasów, które mu służyły i były przez niego cenione. Pierwsza wersja tej listy znajduje się w (2 Księdze Samuela 23:8). Ta lista jest niemal taka sama, z wyjątkiem imion dodanych od (1 Księgi Kronik 11:41) do końca.

Zwróć uwagę, jak ta lista łączy się z tym, co powiedziano o Dawidzie w (1 Księdze Kronik 11:9). Dawid stawał się coraz potężniejszy, a oto jego dzielni wojownicy. Siła i chwała wielkich władców w dużej mierze płyną z otaczających ich sług i od nich zależą. Mądrzy ludzie nie powinni więc ulegać wrażeniu, jakie sprawia zewnętrzny przepych. Dawid był wielki, bo miał wokół siebie wielkich ludzi. Gdyby ich zabrakło, znów byłby tam, gdzie na początku.

Pan Zastępów był z Dawidem, a ci ludzie byli jego dzielnymi wojownikami. Bóg był z Dawidem i działał dla niego, ale posługiwał się ludźmi i różnymi środkami, czyli tak zwanymi przyczynami wtórnymi: zwykłymi ludzkimi pomocnikami. Widzimy w tym działanie Boga, bo skłonił zdolnych ludzi, by przyłączyli się do sprawy Dawida. Jeśli Bóg jest za nami, nikt nie może się nam przeciwstawić, a On może też zapewnić nam wszystkich potrzebnych ludzi do dzieła, które nam powierza. Dawid nie przypisywał jednak zasługi swojej armii ani dzielnym wojownikom, lecz Panu Zastępów, potężnemu Bogu, którego obecność jest dla nas wszystkim.

Listę tę wprowadza stwierdzenie, że byli to ludzie, którzy umocnili się wraz z Dawidem (1 Księga Kronik 11:10). Wspierając go, działali też na własną korzyść, bo jego powodzenie było ich powodzeniem. To, co robimy na swoim miejscu, by wspierać królestwo Syna Dawida, czyli królestwo Chrystusa, przynosi korzyść także nam. Umacniając to królestwo, umacniamy samych siebie. Można też odczytać te słowa tak, że trwali przy Dawidzie i przy całym Izraelu.

Gdy Bóg ma do wykonania dzieło, nie zabraknie Mu odpowiednich narzędzi. Jeśli potrzebni są odważni ludzie, znajdą się tacy albo Bóg uczyni ich takimi, jakich potrzebuje, zgodnie ze słowem Pana.

Ci ludzie zasłużyli na uznanie dzięki temu, co dobrego uczynili dla swego króla i ojczyzny. Pomogli ustanowić Dawida królem, a to było dobre dzieło. Pokonali Filistynów i innych wrogów narodu, a także przyczynili się do ocalenia Izraela. Drogą do wielkości jest czynienie dobra. Nie zdobyli tego uznania bez ciężkiej pracy i narażania życia. Zaszczyty w królestwie Chrystusa czekają na tych, którzy toczą dobry bój wiary, trudzą się i cierpią oraz są gotowi zaryzykować wszystko, nawet życie, dla Chrystusa i czystego sumienia. Powinniśmy wytrwale czynić dobro, dążąc do chwały, czci i nieśmiertelności. Ci, którzy dochowują wierności Synowi Dawida, znajdą swoje imiona zapisane w sposób o wiele bardziej zaszczytny niż imiona tych bohaterów w kronikach sławy.

Spośród wszystkich wielkich czynów dzielnych wojowników Dawida autor nie wymienia niczego, co byłoby większym osiągnięciem samego Dawida niż wylanie przed Panem wody, za którą tak tęsknił (1 Księga Kronik 11:18-19). Ten czyn ukazał cztery bardzo szlachetne cechy Dawida i mógł dorównywać największym wyczynom wojowników. Po pierwsze, świadczył o skrusze Dawida z powodu własnej słabości. Zasługuje na uznanie ten, kto dostrzega, że powiedział lub zrobił coś nierozsądnego, i przez skruchę odwołuje to i naprawia. Hańbą jest obstawać przy tym, co było złe.

Po drugie, czyn ten świadczył o opanowaniu. Dawid pragnął wody ze studni w Betlejem, ale gdy ją otrzymał, nie chciał jej pić. Nie uległ nierozsądnemu pragnieniu, choć bardzo czegoś chciał. Kto panuje nad własnym duchem, jest lepszy niż wojownik. Opanowanie siebie zasługuje na uznanie, ale często wymaga sprzeciwienia się własnym pragnieniom.

Po trzecie, świadczył o oddaniu Bogu. Wodę, którą uznał za zbyt dobrą i cenną dla siebie, wylał przed Panem jako ofiarę z płynów. Jeśli mamy coś lepszego niż inni, powinniśmy uczcić tym Boga, bo On jest najlepszy i zasługuje na to, co najlepsze.

Po czwarte, świadczył o trosce Dawida o jego sługi. Głęboko przejął się myślą, że trzej dzielni wojownicy narazili życie, by przynieść mu tę wodę. W jego oczach ta woda stała się jak krew. Wielcy ludzie zasługują na uznanie, gdy nie lekceważą krwi tych, którzy im służą, lecz przy każdym wydawanym poleceniu potrafią postawić się na ich miejscu.

W zdumiewających czynach tych bohaterów powinniśmy dostrzec moc Boga. Jak jeden człowiek mógł zabić trzystu, a drugi tylu samo (1 Księga Kronik 11:11, 1 Księga Kronik 11:20), jak inny mógł pokonać dwóch ludzi podobnych do lwów (1 Księga Kronik 11:22), a jeszcze inny zabić egipskiego olbrzyma (1 Księga Kronik 11:23), jeśli nie dzięki szczególnej obecności Boga, zgodnie z Jego obietnicą, że jeden z nich przepędzi tysiąc, bo Pan, ich Bóg, będzie za nich walczył (Księga Jozuego 23:10)?

O jednym z tych znakomitych wojowników czytamy, że był Ammonitą (1 Księga Kronik 11:39), a o drugim, że był Moabitą (1 Księga Kronik 11:46), choć Prawo zabraniało Ammonitom i Moabitom wstępu do zgromadzenia Pana (Księga Powtórzonego Prawa 23:3). Najprawdopodobniej tak bardzo dowiedli swojej wierności sprawie Izraela, że w ich przypadku zrobiono wyjątek od tego przepisu. Wskazuje to też na prawdę, że Syn Dawida będzie miał wiernych i znakomitych ludzi pośród pogan, czyli narodów spoza Izraela. W Nim nie ma już Greka ani Żyda.