1 Księga Kronik 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Dawid obejmuje tu władzę. Najpierw otrzymuje tron Izraela, po tym jak przez siedem lat panował w Hebronie tylko nad Judą. Ponieważ łączyło go z Izraelitami pokrewieństwo, już wcześniej dobrze im służył, a przede wszystkim został wybrany przez Boga (Pierwsza Księga Kronik 11:2), namaścili go na króla. On obiecał ich chronić, a oni przyrzekli mu wierność i posłuszeństwo (Pierwsza Księga Kronik 11:3).

Zwróćmy uwagę na trzy sprawy. Plany Boga ostatecznie się wypełnią, niezależnie od przeszkód. Jeśli Bóg powiedział, że Dawid będzie panował, sprzeciw nie zdoła temu zapobiec. Ludzie, którzy przez długi czas opierali się prawdzie i gonili za tym, co próżne, mogą z czasem dostrzec, co przynosi pokój, i powrócić do miłosierdzia, które jest dla nich przeznaczone. Między władcą a ludem istnieje też podstawowe zobowiązanie, którego obie strony powinny wiernie przestrzegać. Dawid mógłby rościć sobie prawo do władzy absolutnej, jak mało który król i zapewne można by bezpiecznie mu ją powierzyć, a jednak zawarł przymierze z ludem i objął tron zgodnie z prawem.

Po drugie, Dawid zdobywa twierdzę Syjon, którą do jego czasów władali Jebusyci. Niezależnie od tego, czy już wtedy uważał ją za dobre miejsce na królewskie miasto, czy też wiedział, że Bóg mu ją obiecał, jednym z jego pierwszych wielkich czynów było zdobycie tej twierdzy. Gdy ją zdobył, nazwał ją Miastem Dawida (Pierwsza Księga Kronik 11:7). Wskazuje to na słowa: „Ustanowiłem mojego króla na mojej świętej górze Syjon” (Księga Psalmów 2:6).

Możemy też dostrzec, co umacnia determinację w trudnych zadaniach. Jednym z takich czynników jest sprzeciw. Gdy Jebusyci szydzili z Dawida, twierdząc, że nie zdoła tam dotrzeć, zapałał chęcią zdobycia tego miejsca za wszelką cenę. Innym jest perspektywa zaszczytu. Dawid obiecał naczelne dowództwo temu, kto jako pierwszy zaatakuje twierdzę Syjon. Ta obietnica skłoniła Joaba do działania: ruszył jako pierwszy i został dowódcą. Jak mówi znane przysłowie, jeśli odbierzesz żołnierzowi perspektywę zaszczytu, pozbawisz go bodźca, który popycha go do działania.