1 List do Tesaloniczan 5:23 – znaczenie i zastosowanie

W tych końcowych słowach zwróćmy najpierw uwagę na modlitwę Pawła za Tesaloniczan (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:23). Na początku listu napisał, że zawsze wspomina o nich w swoich modlitwach. Teraz, gdy pisze, ponownie zwraca się do Boga w ich intencji.

Modli się do samego Boga pokoju. Bóg jest Bogiem łaski, pokoju i miłości. To On daje pokój i miłuje jedność. Od Niego Tesaloniczanie otrzymają właśnie to, o co prosi Paweł, jeśli będą żyć ze sobą w pokoju i zgodzie. Apostoł prosi szczególnie o dwie rzeczy: o ich pełne uświęcenie, czyli uczynienie świętymi, oraz o zachowanie ich bez nagany. Mówiąc o całkowitym uświęceniu, ma na myśli, że cały człowiek — duch, dusza i ciało — powinien być kształtowany przez Boga. Może też chodzić o to, by stawali się coraz bardziej święci, ponieważ nawet najlepsi wierzący są w tym życiu uświęceni tylko częściowo.

Powinniśmy więc nieustannie się modlić i wytrwale dążyć do pełni świętości. Tam, gdzie Bóg rozpoczął dzieło łaski, będzie je kontynuował, strzegł i doprowadzi do końca. Wszyscy uświęceni w Chrystusie Jezusie będą bezpieczni aż do przyjścia naszego Pana Jezusa Chrystusa. Bez Bożej pomocy Jego dzieło w nas nie mogłoby się powieść, dlatego powinniśmy prosić Go, by je dokończył i zachował nas bez nagany, wolnych od grzechu i nieczystości, aż staniemy przed tronem Jego chwały, bez skazy i z wielką radością.

Po drugie, Paweł wyraża pewność, że Bóg wysłucha tej modlitwy: Ten, który was powołuje, jest wierny i On tego dokona (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:24). Dobroć i miłość Boga już wcześniej objawiły się w tym, że powołał ich do poznania swojej prawdy. Jego wierność była dla nich gwarancją, że wytrwają do końca. Paweł zapewnia ich więc, że Bóg uczyni to, o co prosi, dotrzyma swoich obietnic i spełni wszystko, co dla nich zamierzył. Nasza wierność Bogu zależy od Jego wierności wobec nas.

Po trzecie, Paweł prosi o modlitwę za siebie i swoich współpracowników: Bracia, módlcie się za nas (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:25). Powinniśmy modlić się za siebie nawzajem. W ten sposób bracia i siostry w Chrystusie okazują sobie miłość. Ten wielki apostoł nie uważał za ujmę zwracać się do Tesaloniczan jak do braci ani prosić ich o modlitwę. Osoby pełniące służbę w Kościele potrzebują modlitw wspólnoty. Im więcej osób modli się za swoich duszpasterzy, tym więcej dobra mogą otrzymać oni od Boga, a ludzie mogą czerpać większe korzyści z ich posługi.

Po czwarte, Paweł przekazuje pozdrowienia: Pozdrówcie wszystkich braci pocałunkiem świętym (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:26). Przesyła przyjazne pozdrowienia od siebie, Sylwana, zwanego też Sylasem, oraz Tymoteusza i prosi, by Tesaloniczanie pozdrowili się nawzajem w ich imieniu. W ten sposób mieli wyrazić wzajemną miłość pocałunkiem miłości (Pierwszy List Piotra 5:14), nazwanym tutaj świętym pocałunkiem. Słowo „święty” przypomina, że ten zwyczaj powinien być wolny od nieczystości. Nie może to być pocałunek obłudny, jak pocałunek Judasza, ani haniebny i pełen pożądania, jak ten opisany w Księdze Przysłów 7:13.

Po piąte, Paweł uroczyście nakazuje odczytanie tego listu (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:27). Nie jest to jedynie sugestia, lecz polecenie wydane z upoważnienia Pana. List miał zostać odczytany wszystkim świętym braciom i siostrom. Pokazuje to, że zwykli wierzący nie tylko mogli czytać Pismo Święte, ale też powinni to robić. Pisma Świętego nie należy ukrywać w języku, którego ludzie nie znają. Trzeba je przekładać na języki powszechnie używane, aby wszyscy, którzy potrzebują je poznać, mogli je czytać i rozumieć. W żydowskich synagogach publiczne czytanie Prawa należało do szabatu, a chrześcijanie również powinni czytać Pismo Święte podczas wspólnych zgromadzeń.

Na koniec Paweł kończy list zwyczajowym apostolskim błogosławieństwem: Niech łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa będzie z wami. Amen (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:28). Niczego więcej nie potrzebujemy, by osiągnąć prawdziwe szczęście, niż poznać łaskę, którą okazał nam Jezus Chrystus, mieć udział w łasce, którą nam zapewnił, i otrzymywać łaskę, która jest w Nim jako Głowie Kościoła. To nieustannie bijące, obfite źródło łaski, z którego możemy czerpać wszystko, czego potrzebujemy.