1 List do Tesaloniczan 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Tymi słowami Paweł wyjaśnia Tesaloniczanom, że nie ma sensu dociekać dokładnego czasu przyjścia Chrystusa: nie trzeba, by pisał im o czasach i porach (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:1). Chrystus z pewnością przyjdzie, a Bóg już wyznaczył czas Jego przyjścia. Paweł nie otrzymał jednak od Boga wiadomości o dokładnej dacie. Tesaloniczanie nie powinni więc próbować przeniknąć tajemnicy, którą Ojciec zachował w swojej wyłącznej władzy.

Sam Jezus nie objawił tego, gdy przebywał na ziemi. Nie należało to do Jego misji jako wielkiego proroka, czyli szczególnego Bożego posłańca i nauczyciela Kościoła. Nie podał dokładnego terminu także apostołom, ponieważ nie musieli go znać. Dla naszej pracy istnieją właściwe czasy i pory, warto więc dobrze je rozpoznawać i wykorzystywać. Nie wiemy jednak, kiedy przyjdzie nam zdać sprawę przed Bogiem, i nie musimy z góry tego wiedzieć.

Paweł podkreśla, że wiele rzeczy, o których z ciekawości chcielibyśmy wiedzieć, nie należy do tych, które musimy znać. Taka wiedza nie przyniosłaby nam pożytku.

Paweł mówi też, że przyjście Chrystusa nastąpi nagle i zaskoczy większość ludzi (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:2). Tesaloniczanie już o tym wiedzieli albo mogli się tego dowiedzieć, ponieważ Jezus powiedział, że Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie spodziewamy (Ewangelia Mateusza 24:44). Powiedział również, by czuwać, bo nie wiadomo, kiedy przyjdzie gospodarz domu, i by nie zastał ich śpiących, gdy nadejdzie niespodziewanie (Ewangelia Marka 13:35–36).

Paweł z pewnością nauczał ich także, że Chrystus przyjdzie nagle, jak złodziej w nocy, czyli w chwili, której ludzie najmniej się spodziewają (Apokalipsa św. Jana 16:15). Złodziej zwykle przychodzi w środku nocy, gdy nikt się go nie spodziewa. Podobnie dzień Pański nadejdzie niespodziewanie. Ta prawda jest bardziej pożyteczna niż znajomość dokładnego terminu, bo powinna skłaniać nas do czujności i gotowości na Jego przyjście.

Paweł pokazuje następnie, jak straszne będzie przyjście Chrystusa dla bezbożnych (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:3). Ten dzień przyniesie im zagładę. Sprawiedliwy Bóg zniszczy swoich wrogów i wrogów swojego ludu. Ich zagłada będzie całkowita i ostateczna, a nastąpi na dwa sposoby.

Po pierwsze, przyjdzie nagle. Zaskoczy ich, gdy będą żyli w fałszywym poczuciu pokoju i beztroskiej radości, mówiąc w sercu: „Pokój i bezpieczeństwo”. Będą marzyć o szczęściu i oddawać się pustym przyjemnościom, wcale nie myśląc o sądzie. Dzień ten spadnie na nich jak bóle porodowe na kobietę w ciąży. Termin jest wyznaczony, ale sam moment może być niespodziewany.

Po drugie, zagłady nie da się uniknąć. „Nie ujdą” jej. Nie będzie sposobu, by uniknąć grozy ani kary tego dnia. Nie znajdą miejsca, w którym mogliby się ukryć, schronienia przed burzą ani osłony przed ogniem, który pochłonie bezbożnych.

Paweł przechodzi następnie do pociechy, jaką ten dzień przyniesie sprawiedliwym (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:4–5). Ich cechą i przywilejem jest to, że nie żyją w ciemności. Są dziećmi światłości i dziećmi dnia. Było tak w przypadku Tesaloniczan i tak jest w przypadku wszystkich prawdziwych chrześcijan.

Niegdyś byli pogrążeni w grzechu i niewiedzy, podobnie jak otaczający ich świat pogański, lecz teraz są światłością w Panu. Bóg dał im światło swojej prawdy o rzeczach niewidzialnych i wiecznych, zwłaszcza o przyjściu Chrystusa i tym, co po nim nastąpi. Są dziećmi dnia, bo wzeszła dla nich gwiazda poranna, a nawet Słońce Sprawiedliwości, niosące uzdrowienie w swoich skrzydłach. Nie żyją już w mroku pogaństwa ani w cieniu Prawa. Żyją w świetle Ewangelii, która wydobywa na jaw życie i nieśmiertelność (Drugi List do Tymoteusza 1:10).

Dlatego ów dzień nie zaskoczy ich jak złodziej (Pierwszy List do Tesaloniczan 5:4). Jeśli zostaną zaskoczeni, będzie to przynajmniej ich własna wina. Mają wyraźne ostrzeżenie i wystarczającą pomoc, by przygotować się na ten dzień. Mogą więc mieć nadzieję, że staną przed Synem Człowieczym z pociechą i ufnością. Dla nich będzie to czas wytchnienia dzięki obecności Pana, który ukaże się, aby ich zbawić, nie mając już związku z grzechem. Przyjdzie do nich jako przyjaciel za dnia, a nie jako złodziej w nocy.