1 List do Tesaloniczan 5:16 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu kilka krótkich nakazów. Łatwo je zapamiętać, ale są bardzo ważne i ściśle się ze sobą łączą. Każdy z nich pomaga kształtować nasze serca i codzienne życie.

1. „Zawsze się radujcie” (1 List do Tesaloniczan 5:16). Chodzi tu o radość duchową, a nie tylko o radość z ziemskich wygód. Powinniśmy cieszyć się dobrymi rzeczami tego świata, ale nie przywiązywać się do nich, bo nie możemy oczekiwać, że zostaniemy tu na zawsze. Jeśli jednak radujemy się w Bogu, możemy czynić to zawsze. W Nim nasza radość może być pełna, a jeśli nie żyjemy w trwałej radości, jest to nasza własna wina. Nawet gdy smucimy się z powodu ziemskich utrapień, nadal możemy radować się w Panu (2 List do Koryntian 6:10). Życie w wierze jest życiem dobrym, naznaczonym nieustanną radością.

2. „Nieustannie się módlcie” (1 List do Tesaloniczan 5:17). Drogą do nieustannej radości jest nieustanna modlitwa. Radowalibyśmy się bardziej, gdybyśmy więcej się modlili. Powinniśmy wyznaczać stałe pory na modlitwę i modlić się z żarliwością. Módlmy się w każdej chwili i nie ustawajmy, nie zniechęcając się, aż dotrzemy do świata, w którym modlitwa ustąpi miejsca uwielbieniu. Nie oznacza to, że mamy zajmować się wyłącznie modlitwą. Chodzi o to, by nic, co robimy, nie przeszkadzało nam modlić się we właściwym czasie. Modlitwa pomaga w każdym dozwolonym zajęciu i w każdej dobrej pracy.

3. „Za wszystko dziękujcie” (1 List do Tesaloniczan 5:18). Jeśli nieustannie się modlimy, zawsze znajdziemy powody do wdzięczności. Tak jak we wszystkim powinniśmy przedstawiać Bogu nasze prośby w modlitwie, tak samo nie możemy pomijać dziękczynienia (List do Filipian 4:6). Powinniśmy być wdzięczni w każdej sytuacji, zarówno w trudnościach, jak i w pomyślności. Nigdy nie jest tak źle, by nie mogło być gorzej. Możemy mieć wiele powodów, by uskarżać się przed Bogiem, ale nigdy nie mamy słusznego powodu, by uskarżać się na Boga. Zawsze mamy dobry powód, by Go wysławiać i Mu dziękować. Paweł mówi, że taka jest wola Boga wobec nas w Chrystusie Jezusie, ponieważ przez Chrystusa Bóg pojednał się z nami. W Nim, przez Niego i ze względu na Niego pozwala nam zawsze się radować i za wszystko dziękować. To podoba się Bogu.

4. „Ducha nie gaście” (1 List do Tesaloniczan 5:19). Chodzi o Ducha łaski i modlitwy, który pomaga nam w naszej słabości, a także w modlitwach i dziękczynieniu. O chrześcijanach mówi się, że są ochrzczeni Duchem Świętym i ogniem. Duch działa jak ogień: daje ludzkim duszom światło, życie i czystość. Musimy uważać, by nie ugasić tego świętego ognia. Ogień gaśnie, gdy zabraknie mu paliwa. Podobnie gasimy Ducha, gdy nie pobudzamy naszego życia wewnętrznego, by podążało za Jego prowadzeniem. Ogień można też ugasić wodą lub zasypać ziemią. Nie gaśmy więc Ducha Świętego, ulegając grzesznym pragnieniom ani skupiając się wyłącznie na sprawach ziemskich.

5. „Proroctwami nie gardźcie” (1 List do Tesaloniczan 5:20). Jeśli zaniedbujemy środki łaski, tracimy pożytek z działania Ducha łaski. „Proroctwa” oznaczają tu głoszenie Słowa Bożego, a zwłaszcza objaśnianie Pisma i odnoszenie go do życia. Nie powinniśmy lekceważyć takiego nauczania, lecz wysoko je cenić, ponieważ Bóg ustanowił je po to, by pomagało nam wzrastać w poznaniu, łasce, świętości i pocieszeniu. Nie gardźmy głoszeniem, nawet jeśli jest proste i nie ozdobiono go ludzką mądrością, ani wtedy, gdy nie słyszymy w nim niczego nowego. Jest ono pożyteczne, a często wręcz konieczne, by pobudzać nasze umysły oraz budzić serca i wolę do prawd, o których już wiemy, że mamy według nich żyć.

6. „Wszystko badajcie, a co szlachetne, zachowujcie” (1 List do Tesaloniczan 5:21). To ważne ostrzeżenie. Powinniśmy wszystko badać, bo choć należy cenić głoszenie, nie wolno bez sprawdzenia przyjmować wszystkiego, co mówi kaznodzieja. Musimy oceniać nauczanie w świetle Prawa i świadectwa oraz badać Pisma, by przekonać się, czy jest prawdziwe. Nie wierzmy każdemu duchowi, lecz badajmy duchy. Nie możemy jednak bez końca wszystkiego sprawdzać i nigdy nie dojść do wniosku. Gdy upewnimy się, że coś jest słuszne, prawdziwe i dobre, powinniśmy mocno się tego trzymać i nie porzucać tego bez względu na sprzeciw czy prześladowania. Biblia nie uczy, że człowiek jest nieomylny, czyli że nie może się mylić. Nie uczy też ślepej wiary ani ślepego posłuszeństwa. Każdy chrześcijanin powinien kierować się zdrowym osądem i mieć wyćwiczone władze poznawcze, by odróżniać dobro od zła, a prawdę od fałszu (List do Hebrajczyków 5:13–14). Badanie wszystkiego ma prowadzić do zachowania tego, co dobre. Nie powinniśmy bez końca przerzucać się od jednej myśli do drugiej jak dzieci miotane każdym podmuchem nauki.

7. „Od wszelkiego rodzaju zła z dala się trzymajcie” (1 List do Tesaloniczan 5:22). To również pomaga chronić się przed fałszywym nauczaniem i chwiejnością w wierze. Nasz Zbawiciel powiedział, że kto chce pełnić wolę Boga, ten pozna, czy nauka pochodzi od Boga (Ewangelia Jana 7:17). Gdy w sercu podsyca się grzeszne pragnienia, a w życiu dopuszcza złe postępowanie, umysł łatwiej popada w błąd. Czystość serca i uczciwość w życiu usposabiają natomiast do przyjmowania prawdy z radością. Trzymajmy się więc z dala od zła i od wszystkiego, co ma pozór zła: od samego grzechu, od tego, co wygląda na grzech, prowadzi do grzechu lub się do niego zbliża. Kto nie zważa na pozory grzechu i nie unika sposobności ani pokus, prędko nie zdoła ustrzec się samego grzechu.