1 List do Tesaloniczan 4:9 – znaczenie i zastosowanie

W tych słowach apostoł mówi o dwóch ważnych obowiązkach: miłości braterskiej oraz spokojnym, pracowitym życiu.

Zaczyna od miłości braterskiej. Zachęca Tesaloniczan, by coraz bardziej w niej wzrastali, ale nie rozpoczyna od nagany. Najpierw ich chwali, bo już słynęli z tej łaski i nie trzeba było wiele im o niej mówić (Pierwszy List do Tesaloniczan 4:9). Mówiąc o nich dobrze, zyskał ich przychylność i sprawił, że łatwiej mogli przyjąć jego zachętę. My także powinniśmy dostrzegać w innych to, co dobre, i chwalić ich, aby zachęcać ich do dalszego wzrastania.

To, co w nich pochwala, jest w istocie dziełem łaski Bożej, a nie ich wrodzonej dobroci. Szczególnie zauważa, że Bóg nauczył ich tej lekcji: „Sami jesteście pouczeni przez Boga, że należy się nawzajem miłować” (Pierwszy List do Tesaloniczan 4:9). Każdy, kto czyni dobro, został przez Boga nauczony, by je czynić, dlatego chwała należy się Bogu. Wszyscy, którzy naprawdę zostali zbawieni, są uczeni miłości wzajemnej. To znak przynależności do rodziny Chrystusa. Nauka Ducha jest ważniejsza niż nauka ludzi, a ludzka nauka na nic się nie zda, jeśli Bóg również nie naucza. Nikt nie powinien nauczać wbrew temu, czego naucza Bóg, i nikt nie potrafi nauczać tak skutecznie jak On.

Tesaloniczanie dowiedli, że Bóg ich nauczył, okazując miłość wierzącym w całej Macedonii (Pierwszy List do Tesaloniczan 4:10). Ich miłość nie ograniczała się do mieszkańców własnego miasta, osób im bliskich ani tych, którzy zgadzali się z nimi w sprawach mniej istotnych. Ich miłość sięgała dalej. Miłość prawdziwego chrześcijanina powinna być tak szeroka i obejmować wszystkich świętych, nawet jeśli mieszkają daleko albo różnią się w sprawach mniej ważnych.

Dlatego Paweł zachęca ich, by nadal wzrastali w tym wielkim obowiązku, jakim jest miłość braterska (Pierwszy List do Tesaloniczan 4:10). Nie twierdzi, że w ogóle nie mają miłości. Potrzebują jednak nadal modlić się o to, by jej przybywało, i nad tym pracować. Nikt w tym życiu nie miłuje doskonale. Nawet ci, którzy są mocni w tej łasce lub w jakiejkolwiek innej, wciąż muszą w niej wzrastać i wytrwać aż do końca.

Następnie apostoł przechodzi do spokojnego życia i sumiennej pracy na co dzień. Mówi, by za cel stawiali sobie życie w ciszy i spokoju (Pierwszy List do Tesaloniczan 4:11). Spokojne usposobienie i pokojowe postępowanie są bardzo pożądane. Sprzyjają zarówno naszemu szczęściu, jak i szczęściu innych, dlatego chrześcijanie powinni uczyć się żyć spokojnie. Powinniśmy dążyć do tego, by zachowywać spokój ducha, cierpliwość i pokój wobec innych. Nie powinniśmy być kłótliwi, skłonni do sporów ani powodować podziałów. Szatan usilnie próbuje zakłócać nasz spokój, a nasze serca same z siebie łatwo skłaniają się ku niezgodzie, dlatego musimy usilnie zabiegać o spokój.

Paweł dodaje: „Zajmujcie się własnymi sprawami”. Kiedy ludzie wykraczają poza to, co do nich należy, często sami sprowadzają na siebie niepokój. Ci, którzy wtrącają się w cudze sprawy, zwykle mają mało pokoju w sercu i przysparzają kłopotów otoczeniu. Często zaniedbują przy tym drugie polecenie: mają sumiennie wykonywać własne obowiązki i pracować własnymi rękami. A właśnie tego apostoł od nich wymagał i nadal jest to wymagane od nas. Chrześcijaństwo nie zwalnia nas z obowiązków związanych ze zwykłą pracą. Uczy nas, by wykonywać ją wiernie.

Paweł uzasadnia tę zachętę dwoma powodami. Po pierwsze, będziemy postępować godnie, czyli przyzwoicie, wobec tych, którzy są na zewnątrz (Pierwszy List do Tesaloniczan 4:12). Będziemy żyć w sposób zgodny z Ewangelią i zyskiwać szacunek nawet tych, którzy jej nie znają albo są jej nieprzychylni. Wielkim pięknem wiary jest to, gdy jej wyznawcy są łagodni, spokojni, sumienni w swojej pracy i nie wtrącają się w cudze sprawy.

Po drugie, będzie nam się żyło wygodniej i niczego nie będzie nam brakować (Pierwszy List do Tesaloniczan 4:12). Lenistwo często prowadzi ludzi do trudnej sytuacji i wielu niedostatków. Ci jednak, którzy sumiennie wykonują własną pracę, zwykle żyją stabilniej i mają to, czego potrzebują. Nie są ciężarem dla przyjaciół ani powodem do wstydu dla osób z zewnątrz. Zarabiają na własny chleb, a to daje prawdziwą pociechę.