Księga Ezechiela 6:8 – znaczenie i zastosowanie

Dotąd przeważał sąd, lecz tutaj miłosierdzie góruje nad sądem. Ten uparty lud spotka smutny koniec, ale nie będzie to koniec całkowity. Zagłada wydaje się zupełna, a jednak Bóg mówi, że pozostawi resztę: niewielką grupę oddzieloną od pozostałych, garstkę ocalałych po śmierci wielu. To Bóg ich pozostawia, a więc zasługiwali na to, by zginąć razem z innymi. Tak by się stało, gdyby Bóg ich nie oszczędził (Księga Izajasza 1:9).

Bóg działa też przez swoją łaskę w tych, których ocala, i prowadzi ich ku temu, co zamierzył. To reszta zachowana przy życiu, ocalona od zagłady, która spada na cały naród (Księga Ezechiela 6:8). Wcześniej Bóg zapowiedział, że miecz dosięgnie rozproszonych, tak by zagłada podążała za nimi nawet na wygnaniu (Księga Ezechiela 5:12). Jednak nawet w gniewie Bóg pamięta o miłosierdziu i obiecuje, że część wygnańców ucieknie przed mieczem.

Nikt z tych, którzy pozostali w pobliżu Jerozolimy, nie ocaleje, ponieważ zaufali murom miasta, a nie Bogu, i zostaną zawstydzeni. Ocaleni będą natomiast niektórzy spośród narodów, bo nie mają tam innego oparcia i muszą polegać wyłącznie na Bogu. Nazywa się ich ocalałymi, ponieważ staną się zalążkiem kolejnego pokolenia, a Jerozolima odrodzi się dzięki nim.

Ta reszta będzie też resztą, która się nawróci (Księga Ezechiela 6:9). Ci, którzy ocaleją, przypomną sobie o Bogu. Jeśli Bóg przeznacza komuś życie, obdarza go też nawróceniem, czyli zwróceniem się ku Niemu. Ocalenie od miecza daje im czas na powrót. Cierpliwość Boga pozostawia przestrzeń do nawrócenia i powinna zachęcać grzeszników, by się nawrócili. Bóg daje czas na nawrócenie tam, gdzie zamierza okazać łaskę, choć wielu, którzy otrzymują taki czas, nie dostaje serca gotowego do przemiany. Wielu uchodzi przed mieczem, a mimo to nie porzuca grzechu. Ci jednak go porzucą.

Ta reszta wskazuje również na większą resztę, którą Bóg zachowuje pośród ludzi jako świadectwo swojego miłosierdzia: na tych, których ocala, prowadząc ich do nawrócenia. Ich nawrócenie zaczyna się od połączenia sądu i miłosierdzia. Sąd przyszedł, gdy zostali uprowadzeni do niewoli. Miłosierdzie okazało się w tym, że na ziemi wygnania uszli przed mieczem. Zostali wypędzeni ze swojej ziemi, ale nie pozbawieni życia, jak inni, którzy ponieśli zasłużoną śmierć. Surowe postępowanie Boga, któremu towarzyszy nadal okazywane miłosierdzie, powinno skłaniać nas do nawrócenia i odpowiadania na Boży zamysł w obu tych działaniach. Bóg przyjmuje szczere nawrócenie, nawet jeśli prowadzą do niego utrapienia. Święte cierpienie często staje się środkiem nawrócenia, jak stało się w przypadku Manassesa.

Źródłem ich nawrócenia jest to, że przypominają sobie o Bogu pośród narodów. Ci, którzy zapomnieli o Nim w czasach pokoju i dostatku, gdy opływali w dobra i buntowali się przeciw Niemu, teraz pamiętają o Nim na wygnaniu. Syn marnotrawny nie pomyślał o domu ojca, dopóki głód nie przywiódł go do upadku w dalekim kraju. Pierwszym krokiem w powrocie do Boga jest więc przypomnienie sobie o Nim. Nadzieja pojawia się, gdy grzesznicy zaczynają pytać, gdzie jest Bóg, ich Stwórca. Grzech zaczyna się od zapomnienia o Bogu (Księga Jeremiasza 3:21). Nawrócenie zaczyna się od przypomnienia sobie o Nim i o naszym obowiązku wobec Niego.

Bóg mówi, że przypomną sobie o Nim, co oznacza: obdarzy ich łaską, by mogli to uczynić. Bez tej łaski zapominaliby o Nim na zawsze. Łaska odnajdzie ich, gdziekolwiek będą. Przywodząc Boga na pamięć, pomoże im odzyskać przytomność umysłu. Podobnie jak syn marnotrawny, gdy przypomną sobie o Ojcu, przypomną sobie też, jak zgrzeszyli przeciw Niemu. Najpierw uświadomią sobie haniebne zło, które wyrządzili Bogu przez bałwochwalstwo. Szczere nawrócenie zawsze skupia się na tym złu i najgłębiej nad nim boleje.

Odeszli od Boga ku bożkom, oddając fałszywym bóstwom cześć należną Bogu Izraela, choć bożki te były jedynie wytworami ludzkiej wyobraźni i ludzkich rąk. Odwrócili się od słowa Boga, które powinno być dla nich drogowskazem, i od dzieła Boga, które powinno być przedmiotem ich troski. Ich serca odwróciły się od Niego. Bóg przede wszystkim pragnie serca, a gdy serce się od Niego odwraca, przypomina to żonę, która ucieka od męża, albo poddanego buntującego się przeciw królowi. Ich oczy podążały za bożkami: podziwiali je i oczekiwali od nich pomocy. Ich serca wybrały widzialnych bogów, a potem oczy poszły za sercem i zwróciły się ku ich kultowi. To grzech głęboko zły, bo jest duchową niewiernością. Bałwochwalstwo łamie przymierze z Bogiem. Skłania serce ku rywalowi i poddaje je niskim pragnieniom, które zwodzą i kalają duszę, a zarazem znieważają Boga.

Przypomną sobie również, jak bardzo zasmucili Boga i jak On na to odpowiedział. Będą pamiętać, że ich niewierne serce i oczy pełne duchowego cudzołóstwa złamały Mu serce. Nie tylko się rozgniewał, lecz także zasmucił, jak mąż zraniony niewiernością żony, którą naprawdę kocha. To, że tak fałszywie wobec Niego postępowali, złamało Mu serce. Został zraniony jak sędziwy ojciec, którego buntujące się dziecko przygnębia i odbiera mu siły. Przez czterdzieści lat smucił się tym pokoleniem (Księga Psalmów 95:10). Niektórzy rozumieją te słowa tak, że wyczerpała się miara Bożej życzliwości: przestała płynąć Jego dobroć i musiał wymierzyć karę. W nawróceniu przypomną sobie o tym, a upokorzy ich to bardziej niż cokolwiek innego. Nie tyle będzie ich bolało, że utracili pokój i ojczyznę, ile to, że ich grzech złamał serce samego Boga. Wtedy spojrzą na Tego, którego przebili, i będą Go opłakiwać (Księga Zachariasza 12:10).

Nic nie trapi prawdziwie skruszonego człowieka bardziej niż świadomość, że jego grzech zasmucił Boga i Ducha Jego łaski. Skutkiem tego nawrócenia będzie wstręt do samych siebie z powodu zła, którego dopuścili się we wszystkich swoich obrzydliwościach. Bóg udziela im tej łaski, aby mogli być gotowi na przebaczenie i ocalenie. Choć złamali Jego serce swoją niewiernością, nie odrzuci ich całkowicie. Jego dobroć jaśnieje tym mocniej, że objawia się pośród ich wielkiego zła (Księga Izajasza 57:17, Księga Izajasza 57:18; Księga Ozeasza 2:13, Księga Ozeasza 2:14).

Ci, którzy naprawdę się nawracają, widzą, że grzech jest podły i jest właśnie tym, czego Pan nienawidzi. Sprawia, że grzesznicy, a nawet ich kult, stają się dla Niego odrażający (Księga Jeremiasza 44:4; Księga Izajasza 1:11). Grzech kala też ludzkie sumienie, a jeśli człowiek nie stał się zatwardziały i niewrażliwy, sprawia, że gardzi sobą. Bożek jest w szczególny sposób nazywany obrzydliwością, czymś, co budzi wstręt i odrazę Boga (Księga Izajasza 44:19).

To, co grzesznicy niegdyś kochali, nawróceni zaczynają nienawidzić. Rzeczy, które kiedyś wydawały się słodkie, teraz jawią się jako nieczyste. Grzech kryje w sobie także wiele różnych rodzajów zła. Z jednego aktu buntu wyrasta wiele innych grzechów, a jeden grzech może być obciążony wieloma znamionami winy (Księga Kapłańska 16:21). Oddając cześć bożkom, czasem dopuszczali się niemoralności seksualnej, jak w kulcie Peora, a czasem morderstwa, jak w kulcie Molocha. Te obrzydliwości kryły w sobie więcej zła, niż można było dostrzec na pierwszy rzut oka.

Pokazuje to również głęboką niegodziwość samego grzechu. Grzech jest obrzydliwością pełną zła. Ci, którzy naprawdę nienawidzą grzechu, nie mogą nie nienawidzić samych siebie z jego powodu. Wstręt do siebie towarzyszy prawdziwemu nawróceniu. Nawróceni zmagają się sami ze sobą i nie potrafią zaznać pokoju we własnym sercu, dopóki nie pojawi się w nich choć odrobina nadziei, że Bóg pojednał się z nimi. Nawet wtedy nadal odczuwają wstyd, choć Bóg odwrócił od nich swój gniew (Księga Ezechiela 16:63).

Bóg zostanie też uwielbiony przez ich nawrócenie (Księga Ezechiela 6:10). Poznają, że On jest Panem. Przekonają się o tym z własnego doświadczenia i będą gotowi to przyznać. Zobaczą, że nie na próżno zapowiedział, iż sprowadzi na nich nieszczęście. To, co powiedział, spełniło się i posłużyło Jego dobremu zamysłowi. Nie była to pusta groźba: mieli powody, by zostać ostrzeżeni i ukarani.

Bóg sprawi, że grzesznicy poznają i wyznają, iż On jest Panem, w taki czy inny sposób: przez nawrócenie albo przez zagładę. Wszyscy, którzy naprawdę się nawracają, przyznają, że słowo Boga jest słuszne i skuteczne, szczególnie Jego ostrzeżenia. Uznają, że Bóg słusznie ich ostrzegał, i przyznają Mu rację, gdy doprowadza do spełnienia zapowiedziane przez siebie rzeczy.