2 Księga Kronik 3:1
Wreszcie Salomon zaczął budować dom Pański w Jerozolimie na górze Moria, która została wskazana jego ojcu Dawidowi, w miejscu, które przygotował Dawid na klepisku Ornana Jebusyty.
2 Księga Kronik 3: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 17 | Biblia BibleGuided — Polski
Wreszcie Salomon zaczął budować dom Pański w Jerozolimie na górze Moria, która została wskazana jego ojcu Dawidowi, w miejscu, które przygotował Dawid na klepisku Ornana Jebusyty.
Zaczął zaś budować drugiego dnia w drugim miesiącu, w czwartym roku swojego panowania.
Wymiary do budowy domu Bożego, podane przez Salomona, były następujące: długość według starożytnej miary sześćdziesiąt łokci, szerokość – dwadzieścia łokci.
Sień, która była przed główną budowlą świątyni, miała dziesięć łokci szerokości, a długości – zgodnie z szerokością świątyni – dwadzieścia łokci. Jej wysokość wynosiła sto dwadzieścia łokci. Wewnątrz pokryto ją czystym złotem.
Wielki natomiast dom wyłożył drewnem cyprysowym, pokrył dobrym złotem, a ponadto ozdobił na wierzchu palmami i łańcuchami.
I wyłożył też dla ozdoby ten dom drogocennymi kamieniami, a złoto było złotem z Parwaim.
Złotem pokrył belki, progi, ściany i drzwi domu, a na ścianach wyrzeźbił cheruby.
Zbudował też Miejsce Najświętsze; jego długość wynosiła dwadzieścia łokci, zgodnie z szerokością domu, a jego szerokość również dwadzieścia łokci. Pokrył go dobrym złotem o wadze sześciuset talentów.
Ciężar zaś gwoździ – pięćdziesiąt syklów złota. Także górne pomieszczenia pokrył złotem.
W Miejscu Najświętszym wykonał dwa cheruby, dzieło wyrzeźbione artystycznie, i pokrył złotem.
Skrzydła cherubów rozciągały się na dwadzieścia łokci. Jedno skrzydło, sięgające do ściany przybytku, miało pięć łokci, pozostałe skrzydło, dotykające skrzydła drugiego cheruba, również miało pięć łokci.
Podobnie i skrzydło drugiego cheruba sięgało ściany przybytku, miało pięć łokci, a pozostałe skrzydło także miało pięć łokci i dotykało skrzydła drugiego cheruba.
Skrzydła tych cherubów rozciągały się na dwadzieścia łokci. Stały one na nogach, z twarzami zwróconymi ku przybytkowi.
Wykonał także zasłonę z fioletowej purpury, szkarłatu, karmazynu i bisioru, następnie wyszył na niej cheruby.
Postawił potem przed świątynią dwie kolumny o wysokości trzydziestu pięciu łokci, a głowica na szczycie każdej z nich miała pięć łokci.
Wyrzeźbił też łańcuchy, jak naszyjnik, i umieścił je na głowicy kolumny. Wykonał następnie sto jabłek granatu i zawiesił je na tych łańcuchach.
Przed Miejscem Świętym wzniósł te kolumny, jedną z prawej strony, drugą z lewej, i nazwał prawą imieniem Jakin, lewą zaś imieniem Boaz.
Salomon rozpoczyna budowę w Jerozolimie, na górze Moria, w miejscu związanym z przygotowaniami Dawida. Opis łączy przedsięwzięcie Salomona z wcześniejszymi wydarzeniami i działaniami jego ojca.
Drewno, złoto, kamienie szlachetne, rzeźbienia i tkaniny składają się na opis starannie przygotowanej przestrzeni. Bogactwo detali ukazuje świątynię jako miejsce szczególnego przeznaczenia.
Centralna, najświętsza część świątyni otrzymuje osobny opis. Umieszczone tam cheruby i zasłona zaznaczają wyjątkowy charakter przestrzeni związanej z obecnością Boga.
Opis przedstawia budowę świątyni za panowania Salomona i wiąże jej położenie z górą Moria oraz klepiskiem Ornana Jebusyty. Wymiary podano w dawnych jednostkach, takich jak łokieć, talent i sykl, których dokładna wartość mogła się różnić w zależności od okresu i systemu miar. Rozdział łączy krótką wzmiankę o rozpoczęciu prac w czwartym roku panowania Salomona z rozbudowanym opisem wnętrza i ozdób.
Rozdział zaczyna się od wskazania miejsca i czasu rozpoczęcia budowy (wersety 1–2), po czym przechodzi do wymiarów i ozdób głównej części świątyni (wersety 3–7). Następnie skupia się na Miejscu Najświętszym i cherubach (wersety 8–13), opisuje zasłonę (werset 14), a kończy prezentacją dwóch kolumn przed świątynią (wersety 15–17). Powtarzające się miary i materiały nadają tekstowi charakter szczegółowego opisu budowlanego.
Świątynia ukazana jest jako przestrzeń przygotowana do oddawania czci Bogu, a jej położenie wpisuje się w ciągłość historii Izraela. Miejsce Najświętsze, zasłona i cheruby podkreślają świętość i wyjątkowość obecności Boga. Rozdział opisuje materialną formę kultu w czasach Salomona, nie ustanawia jednak zasady, że bogactwo budowli samo w sobie świadczy o wierze lub Bożej przychylności.
Ten rozdział nie jest poradnikiem psychologicznym ani opisem sposobów radzenia sobie z kryzysem. Jego obraz starannie przygotowanej przestrzeni może przypominać o znaczeniu miejsc i rytuałów, które pomagają wspólnocie skupiać się na tym, co uznaje za święte. Taka refleksja nie zastępuje profesjonalnego wsparcia ani nie przesądza o tym, jak każda osoba przeżywa wiarę.
Rozdział przypomina, że wspólnotowe oddawanie czci Bogu wiązało się z przygotowaniem, troską o szczegóły i wspólnym dziedzictwem. W codzienności można dostrzec wartość uważnego podejścia do przestrzeni, czasu i działań poświęconych temu, co naprawdę ważne, bez utożsamiania duchowości z przepychem.
Według 2 Księgi Kronik 3:1 świątynia powstała w Jerozolimie, na górze Moria, w miejscu określonym jako klepisko Ornana Jebusyty.
Była to najbardziej wewnętrzna część świątyni, opisana w tym rozdziale jako przestrzeń o wymiarach dwadzieścia na dwadzieścia łokci, ozdobiona złotem i cherubami.
Rozdział podaje imiona dwóch kolumn stojących przed świątynią, ale sam nie wyjaśnia ich znaczenia. Ich interpretacje omawia się na podstawie szerszego kontekstu biblijnego i językowego.
Nie bez przyjęcia określonej wartości dawnych jednostek. Łokieć, talent i sykl nie zawsze miały identyczną wartość, dlatego przeliczenia na metry czy kilogramy są przybliżone.
Opis świątyni jest pełen staranności i bogatych detali. Może przywoływać poczucie, że to, co święte, traktowano z uwagą i czcią. Rozdział nie wymaga jednak, by każdy przeżywał wiarę w taki sam sposób.
Tekst porządkuje opis od miejsca i daty rozpoczęcia budowy, przez główną salę i Miejsce Najświętsze, po zasłonę i kolumny. Dawne jednostki miar oraz szczegółowe zestawienie materiałów wpisują się w budowlany charakter relacji. Niektóre wymiary trudno przełożyć na współczesne wartości bez przyjęcia dodatkowych założeń.
W rozdziale widać, że wielkie przedsięwzięcie obejmuje wiele konkretnych elementów: miejsce, plan, materiały i wykończenie. Opis zwraca uwagę na wagę przygotowania i współtworzenia czegoś, co służy całej wspólnocie.
Świątynia przypomina o pragnieniu poświęcenia Bogu szczególnego miejsca w życiu wspólnoty. Jej widzialne piękno wskazuje na cześć, z jaką ją przygotowano, a Miejsce Najświętsze kieruje uwagę ku tajemnicy Bożej obecności, której nie da się sprowadzić do samej budowli.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.