Adwent: nadzieja, pokój, radość, miłość

Adwent to czas oczekiwania. Przez cztery tygodnie chrześcijanie przygotowują się do świętowania narodzin Jezusa. Zaczyna się od mroku i nie bez powodu. Wielu z nas wie, czym jest mrok.

Izajasz pisał do ludzi żyjących w trudnych czasach. Wrogowie byli blisko. Nadziei było niewiele. W tym strachu przekazał obietnicę. “Naród kroczący w ciemnościach ujrzał wielką światłość; nad mieszkańcami kraju mroków zabłysło światło.”

Potem wskazuje, skąd przyjdzie światło. Nie z wojska. Nie dzięki sprytnemu planowi. Przyniesie je dziecko. “Bo Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany, na Jego barkach spoczęła władza. Nazwano Go imieniem: Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju.”

Czytaj powoli te imiona. Żaden zwyczajny król nie mógłby ich nosić. Izajasz dodaje, że pokój, który przyniesie to dziecko, będzie się umacniał i nigdy się nie skończy.

Tematem tego tygodnia jest nadzieja. Nadzieja nie polega na udawaniu, że mroku nie ma. To ufność, że światło nadchodzi. Przez najbliższe cztery tygodnie będziesz podążać za tą obietnicą aż do Betlejem.

Wyobraź sobie drzewo ścięte tuż przy ziemi. Został tylko pień. Tak Izajasz widział królewski ród Dawida. Jego chwała przeminęła. Potem Izajasz dostrzega coś małego i zielonego. “I wyrośnie gałązka z pnia Jessego, wyrośnie odrośl z jego korzeni.”

Jesse był ojcem króla Dawida. Izajasz mówi, że Bóg nie skończył jeszcze z tym rodem. Przyjdzie z niego nowy król, a Duch Pana na nim spocznie. “I spocznie na niej Duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pańskiej.”

Ten król nie będzie sądził po pozorach ani na podstawie pogłosek. Będzie sprawiedliwy dla ubogich i tych, których inni pomijają. Potem Izajasz maluje obraz odnowionego świata. Wilki i baranki żyją obok siebie. Dziecko bawi się przy kryjówce węża i jest bezpieczne.

Niektóre sprawy w Twoim życiu mogą przypominać pień. Może to być nadzieja, przyjaźń albo wiara, które wydają się ścięte. Adwent przypomina, że Bóg może sprawić, że z pnia wyrośnie nowy pęd. Nowe życie często zaczyna się niepozornie.

Niektóre słowa trudno usłyszeć. Inne są jak dłoń położona na ramieniu. Tak zaczyna się 40. rozdział Księgi Izajasza. “Pocieszcie, pocieszcie mój lud! – mówi wasz Bóg. Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył, że jego nieprawość została odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana podwójną karę za wszystkie swe grzechy”.

Lud Boży przeszedł przez wojnę i wygnanie. Teraz Bóg mówi, że nadszedł czas pocieszenia. Przemawia czule, tak jak do kogoś, kogo kochasz.

Potem rozlega się głos. Przygotujcie Bogu drogę przez pustynię. Wyrównajcie doliny i obniżcie wzgórza. Gdy podróżowali królowie, ludzie przygotowywali im drogę. Tym razem przychodzi sam Bóg, a Jego lud ma się przygotować.

Na końcu tego fragmentu pojawia się kontrast. Ludzie są jak trawa. Rośniemy, kwitniemy i przemijamy. “Trawa usycha, kwiat więdnie, lecz słowo naszego Boga trwa na wieki.” To nie jest zła wiadomość. Możesz oprzeć się na czymś, co się nie zmieni. Pozwól dziś Bogu przemówić do Ciebie słowami pocieszenia. Potem zapytaj, co trzeba usunąć, by zrobić dla Niego miejsce.