Księga Izajasza 8:9 – znaczenie i zastosowanie

Prorok powraca tu do obecnego zagrożenia, z którym mierzyli się Achaz, jego dwór i całe królestwo. Niebezpieczeństwo wynikało z sojuszu dziesięciu pokoleń i Aramejczyków przeciw Judzie. W tych wersetach najpierw odważnie zwraca się do wrogów i w istocie rzuca im wyzwanie, by zrobili wszystko, co w ich mocy (Księga Izajasza 8:9–10).

„Ludy z daleka, posłuchajcie, co prorok mówi wam w imieniu Boga”. Wie, że zrobią wszystko, co mogą, by uderzyć na Judę i Jerozolimę. Zawierają ścisły sojusz. Przygotowują się do wojny, raz po raz nabierają sił i z niezłomną determinacją szykują się do walki. Wzajemnie się podburzają, naradzają i rozważają wszystkie sposoby przejęcia władzy nad Judą. Mówią tak, jakby sprawa była już rozstrzygnięta, a zwycięstwo pewne.

Wrogowie Kościoła często działają z wielkim namysłem, determinacją i pewnością siebie. Zadają sobie wiele trudu, by podnieść kamień, który z pewnością stoczy się na nich samych. Jednak wszystkie ich wysiłki pójdą na marne. Nie zwyciężą, lecz zostaną rozbici. Choć starannie planują i działają z wszelką ostrożnością, ich zamierzenia się nie powiodą. Co więcej, plany, które knują przeciw Jerozolimie, staną się przyczyną ich upadku. Ich narady nic nie przyniosą, bo żadna mądrość ani żaden plan nie mogą się ostać wobec Pana. To, co występuje przeciw Bogu i Jego sprawie, nie może przetrwać.

Słowa „Bóg jest z nami” nawiązują do imienia Immanuel, które znaczy „Bóg z nami”. Mesjasz miał narodzić się pośród tego ludu, więc lud obdarzony takim zaszczytem nie mógł zostać całkowicie unicestwiony. Miał też szczególną obecność Boga w świątyni, Jego przesłaniach i obietnicach, a wszystko to stanowiło jego obronę. Bóg stał po jego stronie, by mu pomagać i walczyć za niego. Jeśli Bóg jest za nami, kto może się nam przeciwstawić? W ten sposób Córa Syjonu gardzi swoimi wrogami.

Prorok pociesza potem lud Boży tym samym pocieszeniem, które sam otrzymał. Atak był poważny, a dom Dawida, czyli rodzina królewska, ogarnęła panika (Księga Izajasza 7:2). Nic dziwnego, że ludzie się bali. Prorok najpierw opowiada, jak Bóg nauczył go, by nie poddawał się temu samemu przerażeniu, które ogarnęło lud, i nie postępował tak jak wszyscy (Księga Izajasza 8:11). Pan stanowczo nakazał mu, by nie szedł drogą ludu, nie mówił tego, co oni, ani nie postępował tak jak oni. Nie miał ulegać ich panice ani zgadzać się z planem zawarcia pokoju za wszelką cenę czy wzywania Asyrii na pomoc.

Widać tu kilka rzeczy. Nawet najlepsi ludzie łatwo się boją, gdy gromadzą się nad nimi ciemne chmury, zwłaszcza gdy strach ogarnia wszystkich wokół. Zbyt łatwo podążamy tą samą drogą co ludzie w naszym otoczeniu, nawet jeśli nie jest to dobra droga. Bóg uczy jednak tych, których kocha, iść pod prąd powszechnego grzechu, szczególnie powszechnego lęku. Może nauczyć swój lud, by nie naśladował innych, lecz odróżniał się od nich spokojem i świętością.

Czasami grzech tak silnie działa nawet w dobrych sercach, że trzeba je pouczyć stanowczo. Tylko Bóg ma do tego prawo, bo tylko On może dać zrozumienie oraz przezwyciężyć niewiarę i uprzedzenia. Potrafi pouczyć serce i nikt nie naucza tak jak On. Ci, którzy mają nauczać innych, sami najpierw muszą zostać pouczeni. Najlepiej nauczają z własnego doświadczenia, a to, co najpierw dotarło do ich serc, najpewniej dotrze również do serc innych.

Co więc mówi ludowi Bożemu? Najpierw ostrzega go przed grzesznym lękiem (Księga Izajasza 8:12). Strach łatwo się udziela. Człowiek, który traci odwagę, może sprawić, że serca jego braci również osłabną, tak jak osłabło jego własne (Księga Powtórzonego Prawa 20:8). Dlatego prorok mówi: „Nie nazywajcie spiskiem tego, co inni tak nazywają”. Po pierwsze, nie przyłączajcie się do sojuszy, które próbują zawrzeć. Nie stawajcie po stronie tych, którzy z niewiary i braku zaufania do Boga chcą zawrzeć układ z Asyrią. Nie przystępujcie do takiego porozumienia.

To ostrzeżenie jest ważne w czasach kryzysu. Musimy strzec się lęków, które popychają nas do nieuczciwych działań w imię własnego bezpieczeństwa. Po drugie, nie trwóżcie się sojuszami, które inni sobie wyobrażają i o których rozpowiadają. Nie wpadajcie w panikę z powodu każdego znaku zagrożenia. Gdy wołają: „Spisek! Spisek!”, nie dajcie się porwać ich słowom. Gdy mówią o strasznych wieściach: „Aram sprzymierzył się z Efraimem. Co z nami będzie? Musimy walczyć, uciekać czy się poddać?”, nie ulegajcie ich strachowi. Nie lękajcie się tego, czego oni się boją. Nie dajcie się ogarnąć przerażeniu ani drżeniu.

Kiedy wrogowie Kościoła zawierają grzeszne sojusze, przyjaciele Kościoła muszą strzec się grzesznego lęku przed tymi sojuszami. Prorok wzywa ich, by z czcią bali się Boga: „Uznajcie samego Pana Zastępów za świętego” (Księga Izajasza 8:13). Pełna czci bojaźń Boża jest mocną ochroną przed niepokojącym lękiem przed ludźmi, o czym mówi również Piotr, zwracając się do chrześcijan cierpiących prześladowanie (Pierwszy List Piotra 3:14–15).

Musimy widzieć w Bogu Pana Zastępów, który ma wszelką władzę i któremu podlegają wszystkie stworzenia. Powinniśmy oddawać Mu należną cześć, przynosić chwałę Jego imieniu i żyć w Jego obecności jako ludzie przekonani o Jego świętości.

Powinniśmy uznać Go za Tego, którego się boimy i przed którym odczuwamy respekt. Oznacza to, że mamy z głęboką czcią przyjmować Jego opatrzność, z bojaźnią odnosić się do Jego rządów, obawiać się Jego niezadowolenia i w pokorze przyjmować to, co postanawia. Gdybyśmy właściwie pojmowali wielkość i chwałę Boga, potęga naszych wrogów wydałaby się blada, a ich siła zostałaby powściągnięta i ograniczona (Księga Nehemiasza 4:14).

Ci, którzy boją się ludzkiej zniewagi, zapominają o Panu, swoim Stwórcy (Księga Izajasza 51:12–13). Porównaj także Ewangelię Łukasza 12:4–5. Bóg obiecuje też święte bezpieczeństwo i spokój tym, którzy tak postępują. „Będzie dla nich schronieniem” (Księga Izajasza 8:14). Jeśli będziemy się Go bać, znajdziemy w Nim nadzieję, pomoc, obronę i potężnego wybawcę. Będzie nas strzegł i oddzieli nas dla siebie.

Będzie schronieniem na dwa sposoby. Po pierwsze, uczyni nas świętymi. W tym sensie niektórzy odczytują ten werset tak: „Będzie waszym uświęceniem”, czyli dzięki swojej łasce uczyni was świętymi, jeśli będziecie oddawać Mu chwałę. Po drugie, zapewni nam bezpieczeństwo. Schronienie jest miejscem schronienia, dokąd można uciec, by znaleźć bezpieczeństwo i uwolnić się od lęku. Ci, którzy naprawdę boją się Boga, nie muszą lękać się żadnego zła.

Prorok ostrzega następnie przed zagładą bezbożnych i niewierzących w Judzie i Izraelu. Nie będą mieli udziału w tych pociechach. Ten sam Bóg, który będzie świątynią dla ufających Mu, stanie się kamieniem potknięcia i skałą zgorszenia dla tych, którzy odwrócili się od łagodnych wód Sziloach i radowali się z Resina i syna Remaliasza (Księga Izajasza 8:6), czyli dla tych, którzy uczynili stworzenia przedmiotem swojej bojaźni i nadziei (Księga Izajasza 8:14–15). Większość ludzi z obu domów Izraela nie odda czci Panu Zastępów, a dla nich stanie się On pułapką i sidłem.

Zamiast czerpać zysk ze słowa Bożego, zgorszą się nim. Zamiast być przez Boże działanie prowadzeni do Boga, przez to samo działanie jeszcze bardziej się od Niego oddalą. To, co dla jednych jest zbawczą wonią życia, dla innych staje się zapachem śmierci. Wielu z nich się potknie i upadnie, popadnie w grzech i zgubę. Polegną od miecza, zostaną pojmani i pójdą na wygnanie. Jeśli sprawy Boże budzą w nas zgorszenie, staną się przyczyną naszej zguby.

Niektórzy odczytują te słowa jako zapowiedź losu niewierzących Żydów, którzy odrzucili Chrystusa. Apostoł odnosi ten werset do wszystkich, którzy trwają w niewierze wobec Ewangelii Chrystusa (Pierwszy List Piotra 2:8). Dla takich ludzi Chrystus jest skałą zgorszenia, ponieważ odmawiają posłuszeństwa słowu i potykają się o nie.