Księga Izajasza 58:13 – znaczenie i zastosowanie

Zawsze przywiązywano wielką wagę do właściwego przestrzegania szabatu. Miało to szczególne znaczenie dla Żydów uprowadzonych do niewoli babilońskiej, ponieważ przez czczenie tego dnia odróżniali się od czcicieli fałszywych bogów, którzy nie stworzyli nieba i ziemi. Zobacz Księgę Izajasza 56:1–2, gdzie przestrzeganie szabatu, podobnie jak tutaj, łączy się z postępowaniem właściwym i sprawiedliwym. Niektórzy rozumieją ten fragment jako odnoszący się do Dnia Pojednania, ponieważ sądzą, że chodzi tu o post wspomniany wcześniej w tym rozdziale, a ów dzień nazwano szabatem odpoczynku (Księga Kapłańska 23:32). Jednak wcześniejsze posty wydają się mieć charakter okazjonalny, dlatego niemal na pewno chodzi o cotygodniowy szabat, ten wielki znak między Bogiem a ludem, który wyznawał Jego imię. Bóg dał go jako znak swojej przychylności, a jego przestrzeganie świadczyło o posłuszeństwie ludu wobec Niego.

Najpierw widzimy, jak należy czcić szabat (Księga Izajasza 58:13). Skoro dla ludu Bożego nadal pozostaje obowiązek przestrzegania szabatu, to prawo szabatu nadal nas obowiązuje w dniu Pańskim.

Nie wolno robić niczego, co wyrażałoby lekceważenie szabatu albo traktowało go jako coś nieważnego, skoro Bóg nadał mu tak wielką godność. Mamy „powstrzymać swoją nogę” od bezczeszczenia szabatu, czyli nie deptać go tak, jak czynią to ludzie bez szacunku i niewierzący. Niektórzy rozumieją to jako zakaz podróżowania w tym dniu. Mamy też powstrzymać swoją nogę od szukania własnej przyjemności w tym świętym dniu. Nie powinniśmy więc żyć bez żadnych ograniczeń ani pozwalać sobie na wszystko, co tylko przyjdzie nam do głowy, nie kierując się sumieniem ani umiarem. Nie powinniśmy oddawać się przyjemnościom cielesnym, które niektórzy współcześni Żydzi błędnie uznają za sposób czczenia szabatu, choć w rzeczywistości jest to wielka zniewaga dla tego dnia.

W szabat nie powinniśmy chodzić własnymi drogami, czyli wykonywać zwykłej pracy. Nie powinniśmy szukać własnej przyjemności, czyli oddawać się sportom i rozrywkom. Co więcej, nie powinniśmy mówić własnych słów, związanych z pracą lub rozrywką. Nie powinniśmy pozwalać sobie na taką samą swobodę wypowiedzi jak w pozostałe dni. Zamiast tego mamy rozważać drogi Boga i poświęcić ten dzień sprawom wiary. Powinniśmy wybierać to, co Jemu się podoba, i mówić o Jego sprawach. Rozmawiajmy o tym, co Boże, siedząc w domu i idąc drogą. We wszystkim, co mówimy i robimy, powinniśmy wyraźnie odróżniać ten dzień od pozostałych.

Zarazem należy czynić wszystko, co oddaje temu dniowi cześć i świadczy o tym, jak wysoko go cenimy. Powinniśmy nazywać go rozkoszą, a nie ciężarem. Powinniśmy radować się z ograniczeń, jakie ze sobą niesie, i z obowiązków, które nakłada. Powinniśmy czuć się jak u siebie, gdy oddajemy cześć Bogu i cieszymy się wspólnotą z Nim. „Jakże miłe są Twoje przybytki, Panie Zastępów” — te słowa wyrażają takie właśnie nastawienie. Nie tylko uważajmy szabat za rozkosz, lecz mówmy o tym otwarcie. Wyrażajmy radość z tego dnia i z obowiązków, które się z nim wiążą.

Powinniśmy nazywać go rozkoszą przed Bogiem, dziękując za ten dzień i żarliwie prosząc o łaskę, by dobrze go wykorzystać. Powinniśmy mówić o nim tak także innym, zapraszając ich, by dzielili jego błogosławieństwo. I powinniśmy tak mówić do samych siebie, żeby nawet nie zaczynać pragnąć końca szabatu i powrotu do kupowania i sprzedawania zboża. Mamy nazywać go świętym dniem Pana i dniem godnym czci. Jest święty, ponieważ został oddzielony od zwykłych zajęć i przeznaczony dla Boga oraz Jego służby. To święty dzień Pana, dzień, który On uświęcił dla siebie. Już w czasach Starego Testamentu szabat nazywano dniem Pańskim; słusznie nazywamy go tak również dziś, tym bardziej że jest to dzień Pana Chrystusa (Apokalipsa Jana 1:10). Jest święty, bo należy do Pana, a z tego powodu jest godny czci. Otacza go piękno świętości. Szacunek należy mu się także ze względu na jego długą tradycję, a o tym, że uważamy go za godny czci, powinniśmy świadczyć przez oddawanie w tym dniu czci Bogu. Czcimy ten dzień, gdy czcimy Tego, który go ustanowił i któremu jest poświęcony.

Po drugie, nagroda za święte przestrzeganie szabatu jest wielka (Księga Izajasza 58:14). Jeśli naprawdę pamiętamy o szabacie i zachowujemy go jako święty, znajdziemy w nim pocieszenie. Sama ta służba będzie nagrodą. Jeśli nazwiemy szabat rozkoszą, będziemy radować się Panem. Coraz wyraźniej będzie nam się On ukazywał jako Ten, o którym myślimy z radością i którego miłujemy najgłębiej. Im radośniej służymy Bogu, tym więcej radości czerpiemy z tej służby. Jeśli z ochotą wypełnimy swój obowiązek, zakończymy go z radością i będziemy mogli powiedzieć: „Dobrze nam tu być, dobrze zbliżać się do Boga”.

Zyskamy też cześć: „Sprawię, że będziesz kroczyć po wyżynach ziemi”. Oznacza to nie tylko wielkie bezpieczeństwo, jak w Księdze Izajasza 32:16, gdzie człowiek mieszka bezpiecznie na wysokości, lecz także godność i awans. Chodzi o wyniesienie na widok publiczny, tak by inni nas dostrzegali i darzyli szacunkiem. Bóg wyprowadził Izraela z Egiptu w triumfie; powiedziano, że pozwolił mu kroczyć po wyżynach ziemi (Księga Powtórzonego Prawa 32:12–13). Podobnie Bóg obdarzy czcią tych, którzy czczą Jego i Jego szabat. Jeśli Bóg w swojej łasce uzdalnia nas do życia ponad tym, co światowe, i do korzystania z rzeczy tego świata w sposób, który pomaga nam iść ku niebu, sprawia, że kroczymy po wyżynach ziemi.

Zyskamy też dobro i dostatek: „Nakarmię cię dziedzictwem Jakuba, twojego ojca”. Chodzi o wszystkie błogosławieństwa Bożego przymierza i wszystkie cenne dary Kanaanu, które zapowiadały niebo, bo to właśnie stanowiło dziedzictwo Jakuba. Dziedzictwo wierzących nie jest jedynie czymś odłożonym na przyszłość, ale czymś, czym jesteśmy karmieni już teraz. Karmią nas nadzieje związane z tym dziedzictwem, jego znaki i przedsmak tego, co ma nadejść. Kto otrzymuje taki pokarm, ma wszelkie powody, by uznać, że jest dobrze zaopatrzony.

Aby to potwierdzić, Bóg dodaje: „Usta Pana to powiedziały”. Możesz zaufać słowu Boga, bo On nie może kłamać ani zwodzić. To, co wypowiedziały Jego usta, Jego ręka z pewnością spełni. Uczyni to, co obiecał. Nie zawiedzie żadna część Jego dobrej obietnicy. Błogosławiony jest więc — naprawdę błogosławiony — ten, kto tak postępuje i strzeże szabatu, by go nie bezcześcić.