Księga Izajasza 52:7 – znaczenie i zastosowanie

Powrót Żydów z Babilonu do ich ojczyzny jest tu przedstawiony zarówno jako przejaw miłosierdzia, jak i obowiązek. Paweł, odwołując się do słów z Księgi Izajasza 52:7 w kontekście głoszenia Ewangelii (List do Rzymian 10:15), wyraźnie pokazuje, że to wyzwolenie było zapowiedzią większego ratunku dla ludzkości, dokonanego przez Jezusa Chrystusa. Dlatego uwolnienie z Babilonu należy rozumieć w świetle odkupienia przez Chrystusa.

Po pierwsze, jest to wielkie błogosławieństwo, które należy przyjąć z głęboką radością i wdzięcznością. Ci, którzy przynoszą wieść o wyzwoleniu, są bardzo mile widziani, jak mówi werset: „Jak miłe są na górach nogi tego, który zwiastuje radosną wieść” (Księga Izajasza 52:7). Obraz ukazuje posłańców widocznych z daleka na górach wokół Jerozolimy, którzy przynoszą wiadomość, że niewola dobiega końca. Prawdopodobnie nie chodzi tu przede wszystkim o urzędowych kurierów, lecz o Żydów, którzy wcześnie dowiedzieli się o wydarzeniach i szybko rozgłosili tę nowinę, także w Jerozolimie, aby niewielka grupa, która wciąż tam przebywała, wiedziała, że jej bracia wkrótce wrócą do domu.

Ta wiadomość to nie tylko wieść, ale także znak, że Bóg Syjonu króluje. Tak właśnie zostaje ogłoszona: „Twój Bóg jest królem”. Gdy wszędzie docierają złe wieści, jest to dobra nowina. A gdy pojawia się dobra wiadomość, najlepszą z nich jest ta, że Bóg Syjonu króluje, że zawarł przymierze ze swoim ludem i sprawuje nad nim władzę (Księga Psalmów 146:10; Księga Zachariasza 9:9). Pan założył Syjon (Księga Izajasza 14:32), dlatego wszystkie wydarzenia podlegają Jego władzy i służą rozwojowi Jego łaski.

Te słowa zapowiadają także głoszenie Ewangelii. Ewangelia jest orędziem pokoju i zbawienia. To prawdziwie dobra nowina, radosna wieść o zwycięstwie nad naszymi duchowymi wrogami i uwolnieniu z duchowej niewoli. Dobra wiadomość brzmi: króluje Pan Jezus, któremu została dana wszelka władza. Chrystus jako pierwszy przyniósł tę nowinę (Ewangelia Łukasza 4:18; List do Hebrajczyków 2:3), dlatego w tym sensie tekst mówi: „Jak miłe są Jego nogi”. Jego stopy zostały przybite do krzyża, a jednak są piękne na górze Kalwarii. Piękne były także wtedy, gdy przychodził, przeskakując góry (Pieśń nad Pieśniami 2:8). Był piękny dla tych, którzy znali Jego głos i wiedzieli, że to głos ich ukochanego.

Tę dobrą nowinę ogłaszają również Jego słudzy. Powinni strzec się zepsucia świata, a wtedy będą cenni dla tych, którym służą. Ludzie zasiadają u ich stóp, a właściwie za ich pośrednictwem u stóp Chrystusa, aby słuchać Jego słowa. Należy darzyć ich miłością i szacunkiem ze względu na ich pracę oraz głoszone przez nich przesłanie, które zasługuje na pełne przyjęcie (1 List do Tesaloniczan 5:13).

Ci, którzy słyszą dobrą nowinę, napełnią się radością. Strażnicy Syjonu będą się radować, bo nagle otrzymają jasne światło (Księga Izajasza 52:8). Strażnicy na murach Jerozolimy poprowadzą pieśń zwycięstwa. To ludzie, których Bóg postawił na murach miasta, aby wzywali Jego imienia i nie ustawali w modlitwie, dopóki Jerozolima znów nie stanie się chlubą ziemi (Księga Izajasza 62:6). Czuwają, wypatrując odpowiedzi na modlitwę (Księga Habakuka 2:1), dlatego jako pierwsi usłyszą dobrą nowinę. Im dłużej na nią czekali i o nią się modlili, tym większa będzie ich radość, gdy nadejdzie.

Podniosą głos i zaśpiewają wspólnie. Będą zapraszać innych, by przyłączyli się do uwielbienia. Szczególną radość przyniesie im to, że „zobaczą się twarzą w twarz”. Bóg zdawał się ukryty i przez ciemną chmurę cierpienia ledwie mogli dostrzec Jego przychylność. Teraz, gdy chmura zniknie, zobaczą ją wyraźnie. Ujrzą Króla Syjonu twarzą w twarz. Wypełniło się to, gdy Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas, a niektórzy ujrzeli Jego chwałę (Ewangelia Jana 1:14; 1 List Jana 1:1). Zobaczą też, że proroctwo i wydarzenie dokładnie sobie odpowiadają, a obietnica i jej spełnienie stoją obok siebie, jakby patrzyły sobie w oczy. Wtedy poznają, że ten sam Bóg zarówno przemówił, jak i zadziałał.

Gdy Pan wyprowadzi Syjon z niewoli, prorocy lepiej niż wcześniej poznają i przekażą pełniejszy obraz Jego dobrej woli wobec ludu. Zapowiada to także czasy Ewangelii, gdy Duch zostaje wylany na jej sług jako Duch mądrości i objawienia, prowadzący ich do całej prawdy. Wtedy zobaczą wyraźniej i lepiej zrozumieją łaskę Boga niż wierzący Starego Testamentu. Zjednoczą się też w tych wielkich prawdach o zbawieniu, zgodni zarówno w swoim rozumieniu, jak i w pieśniach. Paweł zdaje się nawiązywać do tej myśli, gdy mówi o naszej przyszłej nadziei oglądania twarzą w twarz.

Radość ogarnie także spustoszone miejsca Syjonu, bo otrzymają wielkie pocieszenie (Księga Izajasza 52:9). Słowa „Wykrzykujcie wspólnie radośnie, ruiny Jerozolimy” odnoszą się do całego miasta, bo całe leżało w gruzach. Radość obejmie nawet miejsca, które zdawały się najbardziej opuszczone. Mieszkańcy tak niewiele się spodziewali, że ich radość wybuchnie jak radość ludzi budzących się ze snu (Księga Psalmów 126:1–2). Zostają wezwani, by śpiewać wspólnie, bo ci, którzy mają udział w miłosierdziu, powinni też łączyć się w uwielbieniu.

Są ku temu dobre powody. Lud Boży odczuje pocieszenie płynące z tego zbawienia, a to, co skłania nas do radości, powinno skłaniać nas również do wdzięczności. Bóg odkupił Jerozolimę, czyli jej mieszkańców, którzy dostali się w ręce wrogów, a przez to pocieszył swój zasmucony lud. Odkupienie Jerozolimy jest radością całego ludu Bożego. Jego znakiem jest oczekiwanie na to odkupienie (Ewangelia Łukasza 2:38). Chwałę otrzyma również sam Bóg, bo obnażył swoje święte ramię i jawnie ukazał swoją moc wszystkim narodom (Księga Izajasza 52:10). Jego ramię jest święte, ponieważ wyciąga się w czystości i sprawiedliwości, w obronie świętości i zgodnie z Jego obietnicą. Skorzysta na tym także cały świat.

W wielkim zbawieniu dokonanym przez naszego Pana Jezusa objawiła się moc Pana, którą ujrzała cała ziemia. Nie chodziło jednak o samo oglądanie tego wydarzenia, tak jak w przypadku uwolnienia Żydów z Babilonu. Zbawienie miało stać się udziałem ludzi ze wszystkich narodów, nawet z najdalszych zakątków, tak aby otrzymali błogosławieństwa odkupienia. Tak właśnie odnosi się ono do naszego zbawienia przez Chrystusa. W Ewangelii Łukasza 3:6 czytamy, że „wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże” — to wielkie zbawienie.

Mowa jest tu także o wielkim dziele, do którego należy podchodzić z wielką troską i powagą. Gdy zostaje ogłoszone wyzwolenie, lud Boży powinien jak najszybciej opuścić Babilon. Nawet jeśli zdążył się tam zadomowić, nie powinien myśleć o zapuszczaniu tam korzeni. Wezwanie brzmi: „Odejdźcie, odejdźcie” (Księga Izajasza 52:11), czyli: wyjdźcie spośród mieszkańców Babilonu. Dotyczy to nie tylko tych, którzy są na jego obrzeżach, lecz także tych, którzy mieszkają w samym sercu kraju. Babilon nie jest miejscem dla Izraelitów. Gdy tylko mogą odejść, nie powinni zwlekać. Bóg posłużył się tym słowem, aby poruszyć serca tych, którzy chcieli wrócić (Księga Ezdrasza 1:5). Jest to również wezwanie dla wszystkich, którzy wciąż pozostają w niewoli grzechu i szatana, by skorzystali z wolności ogłoszonej im przez Chrystusa. Jeśli Syn was wyzwoli, będziecie naprawdę wolni.

Muszą też uważać, by nie zabrać ze sobą babilońskiego skalania: „Nie dotykajcie niczego nieczystego”. Skoro Bóg okazuje im swoją świętą moc, powinni być święci jak On i trzymać się z dala od wszelkiego zła. Gdy Izrael wychodził z Egiptu, zabrał ze sobą niektóre bałwochwalcze zwyczaje Egipcjan (Księga Ezechiela 23:3), co doprowadziło go do zguby. Teraz, gdy opuszczają Babilon, muszą uważać, by nie popełnić tego samego błędu. Gdy otrzymujemy od Boga szczególne miłosierdzie, powinniśmy jeszcze uważniej strzec się nieczystości.

Dotyczy to szczególnie tych, którzy noszą naczynia Pana, czyli kapłanów. Otrzymali oni zadanie przeniesienia naczyń świątynnych z powrotem do Jerozolimy, gdy przywrócono je specjalnym zezwoleniem (Księga Ezdrasza 1:7; Księga Ezdrasza 8:24). Nie mogą jedynie unikać dotykania tego, co nieczyste. Muszą też starannie się oczyścić zgodnie z Prawem, by pełnić świętą służbę. Chrześcijanie zostali uczynieni kapłanami Boga (Apokalipsa Jana 1:6). Powierzono im troskę o to, by Boże ustanowienia zachować w czystości i nienaruszonej postaci. To cenne powierzone im zadanie, dlatego powinni być czyści, obmywać ręce w niewinności, obchodzić ołtarz Boga i nosić Jego naczynia z czystością serca.

Musieli także zaufać obecności Boga i Jego ochronie, gdy wyruszali (Księga Izajasza 52:12). „Nie wyjdziecie w pośpiechu”. Mieli iść miarowym, zdecydowanym krokiem, bez zwłoki, nie tracąc czasu ani nie ociągając się, jak Lot w Sodomie. Nie mieli jednak pędzić w panicznym strachu, jakby wrogowie byli im na piętach, jak podczas wyjścia z Egiptu albo jakby rozkaz ich uwolnienia mógł zostać cofnięty.

Przekonaliby się, że dzieło Boga jest doskonałe, więc nie musieli spieszyć się bardziej, niż należało. Cyrus wyprawiłby ich z honorami, a oni wróciliby z honorem, nie jako uciekinierzy. Pan szedłby przed nimi jako ich przywódca i dowódca, a Bóg Izraela osłaniałby ich od tyłu, zbierając tych, którzy zostali w tyle. Bóg chroniłby ich z przodu i z tyłu, strzegąc przed wrogami, których mogliby spotkać po drodze lub którzy mogliby ruszyć za nimi, bo otaczałaby ich Jego łaska.

Podczas wyjścia Izraela z Egiptu słup obłoku i ognia niekiedy przesuwał się za nimi, by osłaniać ich tyły (Księga Wyjścia 14:19). Obecność Boga pośród nich miała teraz spełniać tę samą rolę, choć nie miała być widoczna. Ci, którzy idą drogą wierności swoim obowiązkom, pozostają pod szczególną ochroną Boga, a ten, kto naprawdę w to wierzy, nie działa w panicznym pośpiechu.