Księga Izajasza 52:13 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj, podobnie jak w innych miejscach, prorok przechodzi od obietnic późniejszej pomocy do większego zbawienia, które Mesjasz przyniesie w wyznaczonym przez Boga czasie. Obietnica przyjścia Chrystusa miała umacniać wiarę w wybawienie od Asyrii, a proroctwo o Jego śmierci i zmartwychwstaniu miało potwierdzać obietnicę powrotu z Babilonu. Oba te wybawienia zapowiadały wielkie odkupienie, ku któremu kierowały się również proroctwa o nich.

To proroctwo, które zaczyna się tutaj i ciągnie do końca następnego rozdziału, wyraźnie wskazuje na Jezusa Chrystusa. Starożytni Żydzi rozumieli je jako proroctwo o Mesjaszu, choć później Żydzi usilnie próbowali wypaczyć jego znaczenie. Niektórzy spośród naszych autorów, nieprzychylnych wierze chrześcijańskiej, próbowali odnieść je do Jeremiasza, ale Filip rozstrzygnął tę sprawę, gdy na podstawie tego fragmentu głosił Chrystusa etiopskiemu urzędnikowi (Dzieje Apostolskie 8:34–35). Bóg ukazuje tu Chrystusa jako Tego, który został powołany do swojej misji i jest do niej przygotowany.

Bóg uznaje Chrystusa za swojego sługę, Tego, którego posłał i którego będzie podtrzymywał. Chrystus wypełnia wolę Ojca, zabiega o Jego chwałę i służy dobru Jego królestwa. Jest też w pełni przygotowany do tego zadania, ponieważ działa mądrze. Spoczywa na Nim Duch mądrości i rozumu (Księga Izajasza 11:2), a w dziele naszego odkupienia mądrość Boga objawiła się w sposób ukryty i cudowny (Pierwszy List do Koryntian 2:7). Gdy Chrystus przebywał na ziemi, zawsze postępował z doskonałą mądrością.

Prorok przedstawia następnie krótki obraz cierpienia i chwały Chrystusa. Wielu wzdrygnęło się na Jego widok, podobnie jak ludzie patrzyli ze zdumieniem na Dawida, gdy jego utrapienia uczyniły go osobliwością dla innych (Księga Psalmów 71:7). Ludzie byli wstrząśnięci tym, jak brutalnie Go traktowano, jak zaciekle Mu się sprzeciwiano i jak haniebnie Go poniżano. Jego twarz została oszpecona, gdy Go bito i policzkowano, wkładano Mu koronę cierniową, a On nie odwracał twarzy od zniewag i opluwania. Był mężem boleści, a cierpienie, którego doznał, oszpeciło Jego twarz, choć naprawdę był piękniejszy od wszystkich ludzi. Żaden człowiek nie był tak okrutnie traktowany.

A jednak Bóg wielce Go wywyższył, a uczynił to dlatego, że Chrystus sam się uniżył. W Księdze Izajasza 52:13 użyto trzech określeń: będzie wywyższony, podniesiony i bardzo wysoko wyniesiony. Bóg Go podniesie, ludzie oddadzą Mu cześć, a On stanie ponad wszystkimi. Jego dzieło się powiedzie, a powodzenie przyniesie Mu wielką chwałę.

Dzięki Niemu błogosławieństwo stanie się udziałem wielu narodów, nie tylko Żydów. Chrystus pokropi wiele narodów: oczyszczająca krew Jego ofiary dotrze do ich sumień i je oczyści. Cierpiał i umarł, otwierając w ten sposób źródło oczyszczenia (Księga Zachariasza 13:1). Pokrapia też wiele narodów swoim nauczaniem z nieba, które spada jak deszcz i rosa. Nauka Mojżesza objęła w ten sposób tylko jeden naród (Księga Powtórzonego Prawa 32:2), nauczanie Chrystusa zaś dociera do wielu narodów. Czyni to również przez chrzest, obmycie ciała czystą wodą (List do Hebrajczyków 10:22). Ta obietnica spełniła się, gdy Chrystus posłał apostołów, aby czynili uczniami ludzi ze wszystkich narodów i chrzcili ich, czyli pokrapiali.

Również wielcy władcy świata okażą Mu szacunek. Królowie zamkną przed Nim usta, co oznacza, że przestaną mówić przeciwko Niemu tak jak dawniej, szydząc ze świętych słów i bluźniąc im. Zamiast tego przyjmą sposób, w jaki Chrystus ustanawia swoje królestwo, a Jego naukę i prawa przyjmą z pokorą i czcią. Gdy Hiob skończył mówić, nawet mędrcy milczeli przed nim (Księga Hioba 29:9, 29:22). Podobnie królowie ujrzą i powstaną (Księga Izajasza 49:7).

Za Jego sprawą tajemnica ukryta od początku świata zostanie objawiona wszystkim narodom i doprowadzi do posłuszeństwa płynącego z wiary, jak mówi Paweł (List do Rzymian 16:25–26). To, czego im nie oznajmiono, zobaczą. Ewangelia objawia nowe, niesłychane prawdy, które przyciągną uwagę i zyskają szacunek królów i królestw. Paweł odnosi te słowa do głoszenia Ewangelii poganom (List do Rzymian 15:21): ci, którym nigdy o niej nie mówiono, zobaczą, a ci, którzy nigdy nie słyszeli, zrozumieją.

Te prawdy przez długi czas pozostawały tajemnicą, a ludzie, którzy mieli je przyjąć, przez długi czas żyli w ciemności. Teraz jednak ujrzą i zrozumieją chwałę Boga jaśniejącą na obliczu Chrystusa, choć wcześniej im o niej nie mówiono i o niej nie słyszeli. Ewangelia objawia to, czego nie potrafił odkryć żaden ludzki rozum: niczego, co mogliby wymyślić filozofowie, znaleźć wróżbici ani oznajmić pogańskie wyrocznie. W Starym Testamencie wiele już powiedziano o Mesjaszu i wielu słyszało te obietnice. Jednak to, co zobaczą w Chrystusie, będzie znacznie większe niż to, o czym im powiedziano, podobnie jak było w przypadku królowej Saby i Salomona. Chrystus nie spełnił oczekiwań tych, którzy wyobrażali sobie Mesjasza na własną modłę, lecz przewyższył nadzieje wszystkich, którzy oczekiwali Mesjasza obiecanego przez Boga. Odpowiedział ich wierze, a nawet dał im więcej, niż się spodziewali.