Księga Izajasza 50:10 – znaczenie i zastosowanie

Prorok otrzymał język uczonych, aby umieć skierować do każdej osoby właściwe słowo. Tutaj dobrze wykorzystuje ten dar, właściwie przekazując słowo prawdy. W kilku zdaniach streszcza dobrą nowinę: kto wierzy, będzie zbawiony, a kto nie wierzy, zostanie potępiony. Wierząca osoba może przez pewien czas iść w ciemności, a mimo to znaleźć pociechę. Niewierząca może przez jakiś czas polegać na własnym świetle, a jednak skończyć w smutku.

Pocieszenie skierowane jest tu do wierzących przeżywających trudności i zachęca ich, by zaufali Bożej łasce (Księga Izajasza 50:10). Dziecko Boże cechuje pełen czci lęk przed Panem. To lęk dziecka, które z szacunkiem odnosi się do ojca, stoi w podziwie wobec wielkości Boga i obawia się Jego niezadowolenia. Taki lęk często najwyraźniej widać wtedy, gdy lud Boży idzie w ciemności, a inne oznaki łaski trudno dostrzec. Wtedy ludzie ci drżą przed Jego słowem (Księga Izajasza 66:2) i lękają się Jego sądów (Księga Psalmów 119:120).

Taka osoba słucha także głosu sługi Bożego, czyli Pana Jezusa, który jest sługą Boga w wielkim dziele odkupienia ludzi. Szczerze podporządkowuje się prawu Chrystusa i z radością przyjmuje warunki przymierza Chrystusa — Jego wiążącej obietnicy złożonej Jego ludowi. Kto prawdziwie boi się Boga, ten słucha głosu Chrystusa.

Werset opisuje również stan, w jakim dziecko Boże może się czasem znaleźć. Nawet jeśli w sercu ma bojaźń Bożą i wierzy w Chrystusa, może przez pewien czas iść w ciemności, nie widząc światła. Może odczuwać niepokój i mieć niewiele pociechy albo nie mieć jej wcale. Zdarza się to wśród osób wyznających wiarę, choć niezbyt często, i za każdym razem Bóg to dostrzega. Nic nowego w tym, że dzieci i dziedzice światłości przez pewien czas idą w ciemności.

Ta ciemność nie dotyczy przede wszystkim doczesnych wygód. Osoby bojące się Boga mogą ich mieć wiele, ale nie traktują ich jako swojego światła. Werset mówi raczej o duchowej pociesze, o tym, co dotyczy duszy. Wierząca osoba idzie w ciemności, gdy traci pewność co do nieba, jej radość w Bogu zostaje przerwana, świadectwo Ducha staje się dla niej niewidoczne, a światło oblicza Boga zdaje się przygasać.

Co może pomóc w tym bolesnym stanie? Osoba pogrążona w ciemności ma zaufać imieniu Pana, czyli temu, jaki Bóg jest, Jego dobroci i wszystkiemu, co dał o sobie poznać, w tym swojej mądrości, mocy i miłosierdziu. Imię Pana jest warowną wieżą, do której warto się schronić. Nawet idąc w ciemności, można nadal żyć przed Bogiem i znaleźć w Nim wszystko, czego potrzeba.

Trzeba też oprzeć się na swoim Bogu, czyli mocno trzymać się przymierza z Bogiem i nadal nazywać Go swoim Bogiem, tak jak uczynił to Chrystus na krzyżu: „Boże mój, Boże mój”. Należy polegać na obietnicach przymierza i na nich budować swoją nadzieję. Gdy dziecko Boże jest bliskie załamania, znajdzie w Bogu dość siły, by się utrzymać. Powinno zaufać Chrystusowi, bo imię Boga jest w Nim (Księga Wyjścia 23:21), zaufać temu zbawczemu imieniu: „Pan naszą sprawiedliwością”, i oprzeć się na Bogu jako swoim Bogu za pośrednictwem Pośrednika, który łączy Boga z człowiekiem.

Ostrzeżenie skierowane jest również do grzeszników ufających własnym siłom. Zostają oni pouczeni, by nie pokładali ufności w sobie (Księga Izajasza 50:11). Są opisani jako ludzie, którzy rozpalają ogień i idą w jego świetle. Polegają na własnej sprawiedliwości i składają ofiary oraz kadzidło przy ogniu rozpalonym własnymi rękami, jak Nadab i Abihu, a nie przy ogniu z nieba. Gdy szukają przyjęcia przez Boga, lekceważą sprawiedliwość Chrystusa. Pocieszają się własnymi zasługami i zdolnościami, a ta myśl daje im ciepło. To ich światło i żar.

Szczęścia szukają także w dobrach i przyjemnościach tego świata, a nie w przychylności Boga. Takie pociechy są jak iskry: szybko gasną. Ludzie tego świata, dopóki trwają, ogrzewają się przy nich i z dumą oraz przyjemnością idą w ich świetle. Są to jednak tylko iskry z ognia, który sami rozpalili.

Sąd nad nimi jest pewny. Z wyraźną ironią słyszą, by szli w świetle własnego ognia, jakby mieli usłyszeć: „Korzystajcie z niego, póki trwa”. Jaki będzie jednak koniec? Taki wyrok otrzymają od Chrystusa, któremu powierzono sąd: legną w smutku i położą się w ciemności. Zobacz Księgę Hioba 18:5–6. Ich lampa zgaśnie razem z nimi.

Ci, którzy pociechę znajdują w świecie, a ufność pokładają we własnej sprawiedliwości, z pewnością doznają gorzkiego rozczarowania. Droga osoby pobożnej może nieraz być trudna i smutna, ale jej kresem będzie pokój i wieczna światłość. Droga niegodziwej osoby może wydawać się przyjemna, lecz jej koniec i wieczne mieszkanie oznaczają całkowitą ciemność.