Księga Izajasza 45:5 – znaczenie i zastosowanie

Bóg ogłasza tu swoje panowanie i moc, aby pokazać światu, co zamierzał uczynić dla Cyrusa i przez niego. Najważniejsza prawda jest taka: tylko Pan jest Bogiem i nie ma żadnego innego boga obok Niego. Gdyby ludzie naprawdę w to wierzyli, bałwochwalstwo by zniknęło. Bóg z wielkim majestatem oznajmia, że jest Panem i nie ma innego Boga (Księga Izajasza 45:5–6).

Bóg powiedział to Cyrusowi nie tylko po to, by odciągnąć go od bałwochwalstwa jego przodków, lecz także by uchronić go przed innym niebezpieczeństwem. Niektórzy władcy, gdy zdobywali zwycięstwo i władzę nad wieloma narodami, zaczynali uważać się za bogów. Cyrus miał pamiętać, że nawet w chwale i bogactwie pozostaje tylko człowiekiem. Jest jeden Bóg i nikt nie może zająć Jego miejsca.

Bóg jest także Panem wszystkiego i nic nie dzieje się poza Jego władzą. Mówi, że stwarza światłość i ciemność, zsyła pomyślność i dopuszcza nieszczęście (Księga Izajasza 45:7). Przez „nieszczęście” rozumie się tu utrapienie i sąd, a nie grzech, ponieważ Bóg nie jest jego sprawcą. Bóg porządkuje wszystko według swojej woli.

Życie człowieka obejmuje bardzo różne doświadczenia. Światłość i ciemność są przeciwieństwami, a jednak w Bożej opatrzności często się przeplatają, jak świt i zmierzch (Księga Zachariasza 14:6). Radość i smutek mogą znaleźć się w tym samym kielichu. Niekiedy szybko się zmieniają miejscami, jak stało się w życiu Hioba. Ten sam mądry Bóg panuje nad tym, co przynosi nam pocieszenie, i nad tym, co jest dla nas trudne.

Jedno i drugie pochodzi z tej samej ręki. Bóg, który na początku stworzył światło naturalne (Księga Rodzaju 1:3), nadal obdarza światłem swojej dobrej opatrzności. Ten, który jako pierwszy przyniósł światu pokój, może także zaprowadzić pokój w ludzkich sprawach. A gdy zsyła ciemność, czyli utrapienie i cierpienie, dzieje się to z Jego ustanowienia. To On kieruje zarówno naszymi błogosławieństwami, jak i trudnościami.

Bóg potwierdza tę prawdę tym, co uczynił dla Cyrusa: umocnił go, choć Cyrus Go nie znał (Księga Izajasza 45:5). To nie bóstwo, któremu oddawał cześć Cyrus, dało mu siłę ani powodzenie. Uczynił to Pan, który go umocnił i wyposażył, mimo że Cyrus Go nie znał. Pokazuje to, że Bóg Izraela jest jedynym prawdziwym Bogiem: posługuje się nawet tymi, którzy Go nie czczą, aby wypełnić swoją wolę.

Pan ogłosił tę prawdę światu przez swoje słowo, swoją opatrzność oraz świadectwo cierpiących Żydów w Babilonie. Ludzie ze wschodu i zachodu, od wschodu słońca aż po jego zachód, mogli się dowiedzieć, że Pan jest Bogiem i nie ma innego. Niezwykłe ocalenie Izraela miało głosić, że nikt nie jest podobny do Boga Jeszuruna, który przemierza niebiosa, by przyjść z pomocą swojemu ludowi.

Ta prawda przynosi pociechę tym, którzy pragnęli ocalenia Izraela i cierpliwie na nie czekali. Słowa „Spuśćcie z góry, niebiosa” (Księga Izajasza 45:8), niektórzy rozumieją jako modlitwę ludu. W tym komentarzu są one raczej pojmowane jako Boży rozkaz, ponieważ Bóg jest przedstawiony jako Ten, który nakazuje wybawienie (Księga Psalmów 44:4). Niebo i ziemia wraz ze wszystkimi swoimi siłami zostają wezwane do udziału w tym wielkim dziele, tak jak król rozsyła rozkazy swoim urzędnikom. Jeśli ludzie nie zechcą pomóc, Bóg i tak może doprowadzić swoje dzieło do końca, tak jak bez ludzkiej pomocy zsyła rosę z nieba i sprawia, że z ziemi wyrasta trawa (Księga Micheasza 5:7).

Wybawienie Izraela musi być poprzedzone sprawiedliwością. Izraelici mają się opamiętać, odwrócić od bożków, powrócić do Boga i zmienić swoje życie. Dopiero wtedy nadejdzie zbawienie. Nie należy oczekiwać wybawienia bez sprawiedliwości, bo Bóg je ze sobą łączy. Chrystus zbawia nas od grzechów, a nie w grzechach. Staje się naszym odkupieniem, najpierw będąc naszą sprawiedliwością i świętością.

Środki, dzięki którym dokona się to wybawienie, również pochodzą od Boga. Gdy nadejdzie wyznaczony czas, niebiosa wyleją sprawiedliwość, a ziemia wyda zbawienie. Niebo i ziemia połączą się w Bożym dziele odnowy Jego ludu. Sprawiedliwość przychodzi z góry, ponieważ każdy dobry dar pochodzi od Boga. Teraz, gdy Duch został wylany obficiej, ten niebiański dar wydaje w otwartych sercach owoc sprawiedliwości i przynosi wielkie zbawienie.

Ta prawda jest także ostrzeżeniem dla tych, którzy sprzeciwiają się ocaleniu wspólnoty, oraz dla tych, którzy w nie wątpią. Biada temu, kto spiera się ze swoim Stwórcą (Księga Izajasza 45:9). Bóg wszystko stworzył, jest więc naszym Stwórcą, a już to powinno uczyć nas uległości wobec Niego. Dumni ciemięzcy nie powinni sprzeciwiać się Bożemu zamiarowi wobec Jego ludu ani sądzić, że zdołają trzymać go w niewoli, gdy nadejdzie wyznaczony przez Boga czas uwolnienia. Zuchwali Babilończycy powinni mieć się na baczności, jak faraon, który wystąpił przeciw Bogu i nie chciał wypuścić Jego ludu.

Jednocześnie uciśnieni nie powinni szemrać przeciw Bogu, gdy wydaje im się, że ich niewola trwa zbyt długo. Nie wolno im zachowywać się tak, jakby Bóg był niesprawiedliwy lub okrutny, ani próbować wymusić uwolnienia przed wyznaczonym przez Niego czasem. Każdy, kto spiera się ze swoim Stwórcą, skończy w nieszczęściu. Nikt, kto zatwardził serce przeciw Bogu, nie zaznał powodzenia. Ludzie mają skłonność do kłótni, niech więc skorupy gliniane spierają się ze sobą.

Ludzie są jak naczynia z gliny, a nawet jak ich potłuczone kawałki. Wiele ich nieszczęść bierze się ze starć między nimi. Uderzają o siebie nawzajem i rozbijają się na kawałki. Jeśli chcą się spierać, niech spierają się z równymi sobie, ale niech nie ważą się walczyć z Tym, który nieskończenie ich przewyższa.

Byłoby to równie niedorzeczne, jak gdyby glina skarżyła się garncarzowi: „Co wyrabiasz? Dlaczego nadałeś mi taki kształt?”. Jeszcze bardziej absurdalne byłoby zachowanie gliny, jakby garncarz nie miał rąk albo tak źle pracował, że jakby ich nie miał. Czy glina może uważać się za mądrzejszą od garncarza i mówić mu, co ma robić? Czy może być od niego silniejsza i próbować nim kierować? Ten, który dał nam życie i ukształtował naszą istotę, ma prawo wyznaczać nam drogę i prowadzić nas według swojej woli. Zuchwałością i pychą jest mówić Bogu, co powinien uczynić.

Czy powinniśmy zarzucać Bogu brak mądrości albo wątpić w Jego moc, skoro sami zostaliśmy stworzeni tak wspaniale i z tak wielką starannością? Czy możemy twierdzić, że nie ma rąk, skoro to Jego ręce nas ukształtowały i nadal jesteśmy w Jego rękach? Prawda o suwerennym panowaniu Boga, który rządzi wszystkim, wystarczy, by uciszyć nasze skargi na sposób, w jaki kieruje swoją opatrznością i udziela łaski (List do Rzymian 9:20–21).

Równie nienaturalne byłoby, gdyby dziecko obwiniało rodzica i pytało ojca: „Dlaczego zostałem przez ciebie spłodzony?”, a matkę: „Dlaczego mnie urodziłaś?”. Dlaczego nie dane mi było przyjść na świat jako anioł, wolny od ludzkiej słabości i trudów życia? Ci, którzy są dziećmi ludzi, powinni oczekiwać, że będą dzielić powszechny los ludzkości i spotka ich to, co spotyka innych. Jeśli Bóg jest naszym Ojcem, gdzie jest cześć, którą jesteśmy Mu winni przez pokorne poddanie się Jego woli?