Księga Izajasza 44:21 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach najpierw widzimy, do czego Bóg wezwał Jakuba i Izraela, gdy jeszcze przebywali w niewoli, aby byli gotowi na zaplanowane przez Niego wybawienie. Przede wszystkim powinniśmy starać się wynieść dobro z naszych utrapień, a potem możemy mieć nadzieję, że zostaniemy z nich wyprowadzeni. Ten obowiązek można ująć w dwóch słowach: pamiętaj i wróć. Podobne wezwanie skierowano do kościoła w Efezie (Apokalipsa św. Jana 2:4–5).

„Pamiętaj” — Jakubie, pamiętaj, czego uczono Cię o głupocie bałwochwalstwa, i zachowuj te przekonania, gdy znów pojawi się pokusa. Pamiętaj, że jesteś moim sługą, a zatem nie możesz służyć innym panom. „Wróć do mnie” (Księga Izajasza 44:22). Ci, którzy oddalili się od Boga, powinni czym prędzej do Niego wrócić. Wzywa ich do tego w cierpieniu, a także wtedy, gdy sam przychodzi do nich z miłosierdziem.

Następnie widzimy błogosławieństwa, które Bóg obiecał Jakubowi i Izraelowi w czasie niewoli. To, co mówi tu do tych, którzy o Nim pamiętają i do Niego wracają, odnosi się również w wymiarze duchowym do wszystkich, którzy w podobny sposób zwracają się do Boga. To bardzo pokrzepiające słowo, bo zawiera więcej, niż mówi wprost: „Izraelu, nie zapomnę o Tobie” (Księga Izajasza 44:21). Kiedy zaczynamy pamiętać o Bogu, On zaczyna pamiętać o nas, choć w rzeczywistości to On pamięta o nas pierwszy.

Łaskawy zamiar Boga wobec Jego ludu ma solidne podstawy, i to powinno kształtować oczekiwania ludu wobec Niego. Bóg wyprowadzi ich z niewoli, bo są Jego sługami, a ci, którzy ich więżą, odpowiadają przed Nim. „Wypuść mój lud, aby mógł Mi służyć”. Słudzy Króla królów otoczeni są Jego szczególną opieką.

Bóg ukształtował ich jako lud, formując ich już w łonie matki (Księga Izajasza 44:24). Od samego początku, gdy stawali się narodem, otaczał ich szczególną opieką i sprawował nad nimi szczególną władzę, większą niż nad innymi ludami. To On kształtował ich życie narodowe, a przymierze, które z nimi zawarł, stało się podstawą ich jedności. Ponieważ należą do Niego, wybawi ich.

Bóg już wcześniej ich odkupił, wielokrotnie ratując z wielkich nieszczęść, i nadal jest tym samym Bogiem, który pozostaje z nimi w tej samej relacji. „Wróć do mnie, bo cię odkupiłem” (Księga Izajasza 44:22). Do kogo innego mogliby się zwrócić? Skoro Bóg ich odkupił, a także ukształtował, ma wobec nich jeszcze większe prawo. To dobry powód, by wiernie do Niego wrócili, i podstawa nadziei, że On łaskawie znów przyjdzie do nich. Pan odkupił Jakuba i zamierza zrobić to ponownie (Księga Izajasza 44:23). Postanowił to, bo jest Panem, ich Odkupicielem (Księga Izajasza 44:24). Odkupienie, którego Bóg dokonał dla nas przez swojego Syna, daje nam nadzieję na każde obiecane błogosławieństwo. Ten, który zapłacił tak wysoką cenę, aby nas odkupić, nie utraci tego, co nabył.

Bóg otoczył się chwałą przez swój lud i nadal będzie to czynił (Księga Izajasza 44:23; Ewangelia Jana 12:28). Pokrzepia nas świadomość, że własna cześć Boga wiąże się z wybawieniem Kościoła. Z pewnością odkupi Jakuba, bo w ten sposób sam zostanie uwielbiony. Daje nam to również pewność, że przez Jezusa Chrystusa doprowadzi do końca odkupienie swoich świętych, bo nadejdzie wyznaczony dzień, gdy wszyscy oni staną się przedmiotem Jego chwały i podziwu.

Bóg przebaczył im grzechy, które były przyczyną ich nieszczęścia i jedyną przeszkodą na drodze do wybawienia (Księga Izajasza 44:22). Dlatego zerwie z ich karków jarzmo niewoli: ich grzechy zmazał niczym gęstą chmurę. Nasze grzechy są jak ciężka chmura. Stają między niebem a ziemią, przerywając więź między Bogiem a nami (Księga Izajasza 59:2). Zapowiadają też burzę gniewu, niczym ciemne chmury niosące deszcz sądu (Księga Psalmów 11:6).

Kiedy Bóg przebacza grzechy, rozprasza tę chmurę i znów rozpogadza niebo. Bóg spogląda na duszę z przychylnością, a dusza z radością zwraca się ku Niemu. Chmurę rozprasza światło Słońca sprawiedliwości, czyli Chrystusa. Tylko przez Chrystusa grzech może zostać przebaczony. Gdy grzech zostaje przebaczony, znika jak chmura, która się rozwiała. „Szukano winy Jakuba, ale jej nie znaleziono” (Księga Jeremiasza 50:20). Pocieszenie, które przynosi przebaczenie, przypomina jasność następującą po chmurach i deszczu.

Wybawienie ludu Bożego powinno napełnić radością całe stworzenie (Księga Izajasza 44:23). Wezwanie do śpiewu skierowane do niebios oznacza, że całe stworzenie ma powód, by radować się z odkupienia ludu Bożego. Świat trwa dzięki temu odkupieniu, bo został uwolniony od przekleństwa, które spadło na ziemię z powodu grzechu człowieka. Zmierza też ku odnowieniu celu, dla którego został stworzony, i pewnego dnia zostanie uwolniony od przemijania, choć teraz jęczy pod ciężarem.

Niebiosa mają śpiewać, bo Pan tego dokonał. Aniołowie i mieszkańcy nieba radują się, gdy Bóg jedna się z ludźmi (Ewangelia Łukasza 15:7). Radują się także z upadku Babilonu (Apokalipsa św. Jana 18:20). W tej radości i uwielbieniu uczestniczą również ludzie z daleka, należący do narodów pogańskich. Niższe części ziemi, wraz z lasami i drzewami, są przedstawione jako te, które także składają dziękczynienie za odkupienie Izraela.

Mamy też mocne podstawy, by ufać, że choć przeszkody na drodze do wybawienia Kościoła mogą wydawać się ogromne, zostaną pokonane bez trudu, gdy nadejdzie czas Boga. Tak mówi Odkupiciel Izraela: „Ja jestem Panem, który uczynił wszystko”. Stworzył wszystko na początku i nadal wszystko stwarza i podtrzymuje w należytym porządku, bo opatrzność jest nieustannym dziełem stwarzania. Wszelkie istnienie, siła, życie, zdolność odczuwania i doskonałość pochodzą od Boga.

Sam rozciąga niebiosa. Nie ma pomocnika i go nie potrzebuje. Własną mocą rozpościera ziemię. Nie było przy tym żadnego człowieka (Księga Hioba 38:4), żadne stworzenie Mu nie doradzało ani nie pomagało. Były przy Nim wtedy tylko Jego odwieczna mądrość i Słowo, jak dziecko wychowane przy Nim (Księga Przysłów 8:30). To, że sam rozciągnął niebiosa, ukazuje nieograniczony zasięg Jego mocy. Nawet najsilniejszy człowiek potrzebuje pomocy, żeby coś rozciągnąć, Bóg zaś sam rozpostarł ogromne niebo i własną mocą nadal je podtrzymuje.

Dlatego Izrael nie powinien tracić ducha. Dla Tego, który stworzył świat, nic nie jest zbyt trudne (Księga Psalmów 124:8). Skoro Bóg stworzył wszystko, może używać wszystkiego według swojej woli i podporządkować wszystko swojemu zamysłowi.

Upadek Babilonu miał ujawnić fałszywość jego proroctw i okryć hańbą jego wyrocznie, jak zapowiedział już Izajasz (Księga Izajasza 44:25). Gdy Bóg wyprowadzi swój lud z Babilonu, wykaże, że kłamali prorocy, którzy twierdzili, że imperium babilońskie będzie istnieć jeszcze przez wiele lat. Utrzymywali, że mają znaki i dowody potwierdzające ich przepowiednie, jak gdyby ich sztuka dawała im prawdziwy wgląd w przyszłość.

Ten dzień pokrzyżuje też plany zaufanych polityków i doradców Babilonu. Bóg sprawi, że mędrcy zawrócą z obranej drogi, bo gdy ich plany zawiodą, będą musieli z nich zrezygnować. Sędziów wystawi na pośmiewisko i pokaże, że ich rzekoma mądrość jest pusta. Ci, którzy poznają Chrystusa, przekonują się, że cała ich wcześniejsza wiedza była głupstwem w porównaniu z poznaniem Go. Przeciwnicy Chrystusa również zobaczą, jak ich plany obracają się wniwecz, podobnie jak plany Achitofela, i sami zostaną usidleni własną przebiegłością (Pierwszy List do Koryntian 3:19).

To wybawienie potwierdzi też prawdziwość słowa samego Boga, w które wielu Żydów wątpiło, a z którego szydzili ich wrogowie. Bóg potwierdzi słowo swojego sługi, spełniając je w wyznaczonym czasie, i wypełni przesłanie, które od dawna przekazywali Jego posłańcy (Księga Izajasza 44:26). Dokładne spełnienie proroctw Pisma Świętego jest mocnym dowodem, że cała Biblia jest prawdziwa i pochodzi od Boga.

Bóg obiecał również konkretne dobro swojemu ludowi, który wówczas przebywał w niewoli; obietnice te znajdują się w Księdze Izajasza 44:26–28. Zostały dane na długo przed wygnaniem, aby lud wiedział, że czeka go karcenie, ale nie ostateczna zagłada. Jerozolima i miasta Judy miały przez pewien czas leżeć w ruinach, opustoszałe i spalone, lecz miały zostać odbudowane i znów zapełnić się ludźmi. Bóg zapowiedział Jerozolimie, że znów będzie zamieszkana, a ponieważ Bóg zawsze będzie miał na świecie Kościół, wzbudzi też tych, którzy będą mogli powiedzieć, że zostanie ona odbudowana (Księga Psalmów 69:35–36).

Miasta Judy również miały zostać odbudowane. Armia asyryjska pod wodzą Sennacheryba zdobyła je tylko na pewien czas, a po pokonaniu tej armii miasta bez szwanku wróciły w ręce swoich mieszkańców. Chaldejczycy zburzyli je jednak i uprowadzili ich mieszkańców, pozostawiając miasta na pastwę zniszczenia. Te ruiny nie miały jednak trwać wiecznie, bo Bóg miał podźwignąć spustoszone miejsca. Nie zachowuje gniewu na zawsze. Miasto należące do obcych może pozostać w ruinie, ale miasto należące do dzieci Boga zostaje opuszczone tylko na pewien czas (Księga Izajasza 25:2).

Świątynia również miała zostać zburzona i przez pewien czas leżeć w ruinach, ale jej fundamenty miały zostać położone na nowo. Dla wiernych Żydów utrata świątyni była najsmutniejszą częścią zniszczenia, dlatego jej odbudowa miała być najradośniejszym wydarzeniem po ich powrocie. Jerozolima nie mogła być naprawdę pełna bez świątyni, która nadawała jej świętość i piękno. Dlatego powracający Żydzi najbardziej pragnęli wrócić, by odbudować tam dom Pana, Boga Izraela (Księga Ezdrasza 1:3).

Bóg wiedział też, że uwolnienie Jego ludu napotka wielkie przeszkody, których nie zdołają pokonać własnymi siłami. Obiecał jednak, że usunie je wszystkie swoją mocą (Księga Izajasza 44:27). Rozkazuje głębinie, by wyschła, tak jak uczynił to, gdy wyprowadzał Izraela z Egiptu. Potrafi też usunąć z drogi potężną górę. Powiedział Zorobabelowi, przywódcy powracających wygnańców, że góra stanie się przed nim równiną (Księga Zachariasza 4:7). Gdy drogę zdaje się zagradzać głębina lub rzeka, Bóg może ją osuszyć. Obietnica ta spełniła się później, gdy Cyrus zdobył Babilon, kierując wody Eufratu do wielu kanałów. Cokolwiek stanie na drodze wybawienia Izraela, Bóg może usunąć jednym słowem.

Żaden z Żydów nie zdołałby wydostać się z Babilonu o własnych siłach, ale Bóg miał powołać z daleka obcego władcę, który otworzy im drogę. Wymienia tu nawet Cyrusa, na wiele lat przed jego narodzinami i zanim ktokolwiek o nim usłyszał (Księga Izajasza 44:28). Bóg mówi o nim: „On jest moim pasterzem”. Izrael jest ludem Boga, niczym owce na Jego pastwisku, ale teraz tkwi wśród wrogów. Cyrus miał zostać dla niego pasterzem Boga, posłanym, by uwolnić lud i poprowadzić go z powrotem na jego pastwisko. W ten sposób Cyrus miał wypełnić cały zamysł Boga i uczynić to, co Mu się podoba.

Pokazuje to, że Bóg z wyprzedzeniem zna nawet najbardziej nieoczekiwane wydarzenia. Wiedział, kto wybawi Jego lud, i znał nawet imię tego człowieka. Gdy Bóg tak postanowi, może zawczasu objawić swojemu Kościołowi takie rzeczy, aby kiedy zacznie być słyszane jakieś imię, wierzący podnieśli głowy z nadzieją, wiedząc, że wybawienie jest blisko. Nawet najpotężniejsi władcy doznają wielkiego zaszczytu, gdy Bóg posługuje się nimi, by okazać dobroć swojemu ludowi. Dla Cyrusa większym zaszczytem było być pasterzem Boga niż cesarzem Persji.

Bóg posługuje się ludźmi według swojej woli, nawet silnymi mężczyznami, którzy zdają się całkowicie swobodnie wybierać własne działania. Gdy sądzą, że służą wyłącznie sobie, Bóg nadal realizuje przez nich swój plan i sprawia, że czynią wszystko, co Mu się podoba.

Bogaci książęta spełnią to, co zapowiedzieli ubodzy prorocy. Wielcy i zamożni tego świata wykonają to, co Bóg dawno wcześniej ogłosił przez swoich pokornych posłańców. To, co w danej chwili wydawało się słabe i mało prawdopodobne, ostatecznie okaże się prawdą.