Księga Izajasza 4:1 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Izajasza 3:25 zapowiedziano już, że waleczni mężczyźni polegną od miecza na wojnie. Miała to być kara dla kobiet, które miłowały przepych i rozwiązłą mowę. Teraz Izajasz ukazuje skutki wielkiej rzezi mężczyzn.

Po pierwsze, choć Bóg w swojej mądrej opatrzności tak zrządził, że rodzi się niemal tyle samo chłopców co dziewczynek, wojna miała znacznie zaburzyć tę równowagę. Z powodu zniszczeń wojennych miał pozostać zaledwie jeden mężczyzna na siedem kobiet. Są też zgony związane z porodem, dotyczące wyłącznie kobiet, które jako pierwsze zgrzeszyły. Podobnie śmierć od miecza w samym żarze bitwy jest szczególnie związana z mężczyznami i może pochłonąć więcej ofiar niż poród.

Po drugie, skoro mężczyzn miało być tak niewielu, ludzie mieli nadal zawierać małżeństwa, aby ludzkość mogła przetrwać. Zwyczajowy porządek małżeński miał się jednak radykalnie zmienić. Zazwyczaj to mężczyźni starają się o kobiety, tym razem zaś kobiety miały chwytać się mężczyzn. Podobnie jak córki Lota, miały nierozsądnie obawiać się, że zostało już niemal tylko kilku mężczyzn (Księga Rodzaju 19:31). Ponieważ kobiety zazwyczaj nie chcą dzielić się mężem, siedem kobiet miało zgodzić się zostać żonami jednego mężczyzny.

Prawo nakładało na męża obowiązek zapewnienia żonie pożywienia i odzieży (Księga Wyjścia 21:10). Ten obowiązek mógł być jednym z powodów, dla których wielu mężczyzn nie chciałoby mieć więcej niż jednej żony. Tutaj jednak kobiety są gotowe utrzymywać się same. Będą jeść chleb, na który same zapracowały, i nosić ubrania, które same uszyły. Proszą mężczyznę tylko o jedno: żeby pozwolił im nosić jego imię jako żony, dzięki czemu unikną hańby pozostania niezamężnymi. Są gotowe zostać żonami niemal na każdych warunkach, nawet niesprawiedliwych. W tak niespokojnych czasach mogą też postrzegać męża jako kogoś, kto zapewni im ochronę.

Paweł mówi jednak, że w czasie ucisku lepiej jest żyć w stanie wolnym (Pierwszy List do Koryntian 7:26). Dobrze byłoby, gdyby ten werset był także naganą dla córek Syjonu. Nawet w obliczu upokarzających kar, które je spotykały (Księga Izajasza 3:18), nie ukorzyły się. Gdy Bóg się z nimi rozprawiał, zamiast żałować za swoją pychę i próżność, troszczyły się jedynie o to, by zdobyć mężów. Zapomniały, że skromność jest największą ozdobą kobiety. Bardziej wstydziły się pozostać niezamężne niż dopuścić się występku, co smutno świadczy o tym, jak bardzo upadła cnota.