Księga Izajasza 36:11 – znaczenie i zastosowanie

Możemy wyciągnąć z tego kilka wniosków.

1. Gdy władcy i doradcy omawiają sprawy publiczne, nie należy ich omijać i zwracać się bezpośrednio do ludu. Wysłannicy Ezechiasza słusznie poprosili, by rozmowa odbywała się w języku niezrozumiałym dla zgromadzonych (Księga Izajasza 36:11). Sprawy państwowe są poufne i powinny pozostać tajemnicą, ponieważ zwykli ludzie nie potrafią ich właściwie ocenić. Nie wolno podburzać poddanych przeciwko władcom za pomocą nieuczciwych insynuacji. Takie postępowanie nie jest traktowaniem innych tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani.

2. Ludzie pyszni i obraźliwi często odpowiadają jeszcze ostrzej, gdy ktoś odnosi się do nich łagodnie. Trudno wyobrazić sobie słowa bardziej życzliwe i pełne szacunku niż te, które wysłannicy Ezechiasza skierowali do Rabszakego. Zwrócili się do niego jak słudzy i uprzejmie poprosili, by przemówił (Księga Izajasza 36:11). To jednak tylko spotęgowało jego pychę i okrucieństwo. Odpowiadać ostrymi słowami tym, którzy mówią łagodnie, to odpłacać złem za dobro. Niektórzy stają się jeszcze bardziej niegodziwi, gdy dobrze się ich traktuje.

3. Gdy szatan próbuje odwieść ludzi od zaufania Bogu, często podsuwa im myśl, że ulegając mu, poprawią swoje życie. To jednak kłamstwo, i to niedorzeczne. Świat i ciało często mówią: „Zgódźcie się z nami, podporządkujcie się nam, a będzie wam łatwiej”, lecz w rzeczywistości prowadzą ludzi do najgorszej niewoli. Ich obietnice są równie niewiarygodne jak zapewnienia Rabszakego, że potraktuje ich dobrze. Dlatego nie wierzcie im, gdy mówią miłym tonem. Żadna ziemia nie dorównuje ziemi obiecanej, ziemi świętej.

4. Nie ma nic bardziej niedorzecznego ani bardziej obraźliwego wobec prawdziwego i żywego Boga niż porównywanie Go z pogańskimi bożkami. To absurd, jakoby Bóg mógł chronić swoich czcicieli tylko tak dobrze, jak fałszywi bogowie chronią swoich. Bogowie Chamat i Arpad byli fałszywi i bezsilni. Byli niczym, podczas gdy On jest wielkim JA JESTEM. Tamte bożki powstały z ludzkich rąk i wyobraźni, Bóg zaś jest Stwórcą wszystkiego.

5. Pyszni grzesznicy często sądzą, że skoro pokonali innych ludzi, zdołają pokonać także swojego Stwórcę. Podbili ten czy inny naród, więc zakładają, że sam Pan nie ocali Jerozolimy z ich rąk. Ludzie mogą spierać się z innymi ludźmi jak potłuczone kawałki gliny, ale nie powinni rzucać wyzwania garncarzowi.

6. Czasami mądrze jest nie odpowiadać głupcowi zgodnie z jego głupotą. Ezechiasz polecił swoim wysłannikom, by nie odpowiadali, bo mogłoby to skłonić Rabszakego do jeszcze większego złorzeczenia i bluźnierstwa. Niech Bóg zamknie mu usta, skoro oni nie mogli tego zrobić. Mieli po swojej stronie dość prawdy, lecz trudno byłoby im ją wypowiedzieć bez gniewu. Gdyby zaczęli wymieniać obelgi, Rabszake pokonałby ich w tej grze.

7. Lud Boży powinien głęboko odczuwać zniewagę wyrządzaną Bogu przez bluźnierstwa ludzi niegodziwych, nawet jeśli uważa, że odpowiadanie byłoby niemądre. Choć nie odpowiedzieli ani słowem, rozdarli szaty z gorliwości o cześć Boga i ze świętego oburzenia na okazaną Mu pogardę. Rozdarli ubrania, słysząc takie bluźnierstwa, ponieważ nie zależało im na zewnętrznych oznakach własnego honoru, gdy znieważano imię Boga.