Księga Izajasza 30:8 – znaczenie i zastosowanie

Po pierwsze, ostrzeżenie jest bardzo poważne. Prorok ma nie tylko przekazać tę wiadomość, lecz także zapisać ją na tablicy, aby była widoczna dla wszystkich (Księga Izajasza 30:8). Ma ją starannie utrwalić w księdze, a nie na luźnych kartkach, które mogłyby zaginąć lub się podrzeć, tak by stała się trwałym świadectwem przeciwko temu przewrotnemu pokoleniu. Ma pozostać także dla przyszłych pokoleń, na zawsze, jako część świadectwa Pisma Świętego.

To zapisane ostrzeżenie spełnia kilka zadań. Zawstydza ludzi tamtych czasów, którzy nie chcieli słuchać, gdy po raz pierwszy usłyszeli tę wiadomość. Usprawiedliwia też Boga, gdy nadejdą Jego sądy, bo ludzie będą mogli zobaczyć, jak bardzo naród pogrążył się w grzechu i jak cierpliwie Bóg wcześniej z nim postępował. Ostrzega również innych, by nie szli za tym przykładem i nie podzielili tego samego losu, jak później napisał Paweł: te wydarzenia zostały zapisane ku naszemu pouczeniu (Pierwszy List do Koryntian 10:11).

Po drugie, prorok przedstawia smutny obraz tych grzesznych Judejczyków. O ile nam wiadomo, byli jedynym ludem na ziemi, który otwarcie wyznawał prawdziwego Boga, a jednak wielu z nich buntowało się przeciwko Niemu (Księga Izajasza 30:9). Nie dotrzymywali własnych obietnic i przymierzy, nie trzymali się tego, co sami zadeklarowali. Byli też dziećmi, które nie chciały słuchać Prawa Pana, lecz wybierały własną drogę.

Po trzecie, zarzut wobec nich jest bardzo poważny, a wyrok straszny. Jednym z ich grzechów było to, że próbowali powstrzymać proroków przed jasnym głoszeniem słowa Boga. Nie chcieli wiernego nauczania, które ukazywało ich winy i ostrzegało przed niebezpieczeństwem grzechu. Woleli słowa miłe dla ucha, pochlebstwa zapewniające ich, że wszystko jest w porządku, choć tak nie było.

Nie znosili również, gdy prorocy próbowali powstrzymać ich od dalszego grzeszenia. Prorocy stawali im na drodze niczym anioł, który sprzeciwił się Balaamowi, i ostrzegali, że czeka ich gniew Boga. Oni jednak uznawali to za zniewagę i kazali prorokom zejść im z drogi, jakby ci nie mieli prawa się wtrącać. Ludzie zdecydowani trwać w złu często oburzają się na tych, którzy próbują ich ostrzec.

Nie mogli znieść, gdy mówiono o Świętym Izraela, czyli o Bogu, który tak sam siebie nazywa. Nie podobała im się ani treść tego przesłania, ani sposób, w jaki je głoszono, bo świętość Boga szczególnie niepokoi zatwardziałe serca. Kto nie chce odwrócić się od grzechu, ma powód, by bać się jego zgubnych skutków.

Sąd pochodzi od samego Świętego Izraela, od Boga, którego tytuł odrzucili. Wierni głosiciele nadal muszą używać tych imion i przypominać te prawdy, które budzą grzeszników, nawet jeśli są dla nich nieprzyjemne. Trzeba mówić ludziom, że Bóg jest Świętym Izraela. Pewnego dnia przekonają się o tym, niezależnie od tego, czy zechcą słuchać.

Powodem sądu było to, że wzgardzili tym słowem. Nie chcieli się go bać ani mu ufać. Zamiast polegać na Świętym Izraela, zaufali uciskowi i oszustwu, bogactwu zdobytemu nieuczciwie oraz grzesznym sposobom, które wybrali, by zapewnić sobie bezpieczeństwo. Taka ufność nie może przetrwać. Przypomina mur gotowy runąć albo dom zbudowany na piasku, który zawali się podczas burzy i przygniecie tego, kto go zbudował.

Pogarda dla słowa Boga, na którym mogli oprzeć swoje życie, sprawiała, że wszystko inne, czemu ufali, przypominało wybrzuszony mur. Pod naporem ciężaru mur ten by runął, a nieraz zawaliłby się nawet pod własnym ciężarem.

Zagłada, którą sami na siebie ściągnęli, miała nadejść nagle. Upadek miał nastąpić w jednej chwili, niespodziewanie, co czyniło go jeszcze bardziej przerażającym. Miał nadejść także wtedy, gdy nie będą przygotowani, a przez to stać się jeszcze groźniejszy. Miał być całkowity i nieodwracalny. Ich oparcie miało być nie tylko kruche jak glina (Księga Izajasza 29:16), lecz rozbite na kawałki niczym naczynie garncarza. Ten, kto dzierży żelazną laskę, roztrzaska je (Księga Psalmów 2:9) i nie oszczędzi go ani nie będzie próbował zachować żadnego fragmentu w całości.

Gdy naczynie zostanie rozbite i przestanie nadawać się do użytku, zostanie roztrzaskane na drobne kawałki. Nie pozostanie nawet fragment na tyle duży, by nabrać nim odrobinę żaru czy wody, dwóch rzeczy potrzebnych każdego dnia, które ubodzy często przenoszą w odłamku rozbitego dzbana. Będzie jak pochylony mur (Księga Psalmów 62:3) albo rozbity kubek czy szklanka: bezużyteczny i niemożliwy do naprawienia.

Odrzucili także łagodne wskazówki Boga, które miały nie tylko chronić ich przed niebezpieczeństwem, lecz także zapewnić im pokój. Zamiast tego wybrali własną drogę (Księga Izajasza 30:15–17). Bóg znał ich i wiedział, co jest dla nich najlepsze, dlatego dał im tę naukę, która nadal przemawia również do nas.

Jeśli chcemy uniknąć zła, które może przynieść trudna sytuacja, pokusy związanej z tą sytuacją i przekleństwa, które może się z nią wiązać, musimy zawrócić i odpocząć. Musimy wrócić do Boga i znaleźć w Nim bezpieczne schronienie. Powinniśmy porzucić niewłaściwe drogi, na które weszliśmy, i trwać na drodze Boga oraz wierności temu, co słuszne. To jest droga ocalenia. Trzeba porzucić plan wyprawy do Egiptu i odpocząć, zdając się na wolę Boga; wtedy można powierzyć Mu swoje bezpieczeństwo. Ocalenie przychodzi przez powrót, czyli prawdziwą przemianę serca i życia, oraz przez odpoczynek, czyli pełne poddanie się Bogu i zadowolenie z Niego.

Jeśli chcemy mieć siłę, by czynić to, czego Bóg od nas wymaga, i znosić to, co na nas dopuszcza, potrzebujemy spokoju i ufności. Powinniśmy zachowywać wewnętrzny pokój, nieustannie polegając na mocy i dobroci Boga. Trzeba wycofać się w święte wyciszenie, poskromić niepokój i burzliwe uczucia oraz strzec pokoju serca. Potrzebujemy też świętej ufności, wiary, że Bóg może uczynić to, co zechce, i uczyni to, co najlepsze dla Jego ludu. W tym znajdziemy siłę, odwagę i wytrwałość, by stawiać czoła każdej trudności.

Oni jednak odrzucili to lekarstwo, choć było dla ich dobra. Kto nie chce przyjąć Boga jako lekarza, słusznie ginie z powodu swojej choroby. Gdy nie chcemy Mu się poddać, działamy na własną zgubę. Nie chcieli nawet spróbować drogi, którą im wskazał. Powiedzieli, że uciekną na koniach i dosiądą szybkich wierzchowców (Księga Izajasza 30:16). Chcieli gorączkowo szukać pomocy u obcych narodów. Uważali, że wiedzą lepiej niż Bóg i lepiej od Niego rozumieją, co jest dla nich dobre.

Kiedy Sennacheryb, król Asyrii, zdobył wszystkie warowne miasta Judy, buntownicy ci nie dali się przekonać, by pozostać w bezruchu i cierpliwie czekać na działanie Boga, który później zainterweniował w niezwykły sposób. Chcieli ratować się własnymi planami, a to wystawiło ich na jeszcze większe niebezpieczeństwo.

Ich grzech miał stać się ich karą: skoro chcieli uciekać, czekała ich ucieczka. Pragnęli szybkości, więc ich prześladowcy także mieli działać szybko. Psy najzacieklej ścigają tego, kto pędzi na koniu. Zdobywcy oszczędzali tych, którzy pozostawali na miejscu, lecz gonili uciekających. Tak więc właśnie plan, który miał ich ocalić, doprowadził ich do zguby, a najwięcej wycierpieli najbardziej winni.

Zapowiedziano, że zostaną pokonani bez trudu (Księga Izajasza 30:17). Strach odbierze im odwagę, a ich ucieczka jeszcze bardziej ośmieli wrogów, tak że jeden wróg pokona tysiąc, a pięciu zmusi do ucieczki całą armię. Nie mogłoby się tak stać, gdyby ich Skała ich nie wydała (Księga Powtórzonego Prawa 32:30). Zapowiedziano także, że zostaną rozproszeni po całej okolicy, a ocaleje tylko garstka, rozrzucona pojedynczo po odludnych miejscach. Nawet ci, którzy przeżyją, będą niczym znak ostrzegawczy na szczycie góry, przestrzegający innych przed podobnymi grzesznymi wyborami i pokładaniem ufności w ludzkich siłach.