Księga Izajasza 30:27 – znaczenie i zastosowanie

To straszliwe ostrzeżenie o zagładzie armii asyryjskiej było czymś więcej niż groźbą skierowaną przeciwko niej. Stanowiło też część obietnicy Boga dla Jego ludu, Izraela. Bóg nie tylko ukarałby Asyryjczyków za wyrządzone zło, lecz także powstrzymałby ich przed ponownym dopuszczeniem się takich czynów. To bliskie w czasie wydarzenie miało również potwierdzić wcześniejsze obietnice, które spełnią się w późniejszych dniach.

Po pierwsze, sam Pan zostaje ukazany jako rozgniewany i występujący przeciwko Asyryjczykom z mocą i grozą. Asyryjczycy lekceważyli imię Pana i zachowywali się tak, jakby był daleko i nie mógł im zaszkodzić. Tymczasem imię Pana przychodzi z daleka, jakby przybył posłaniec z samego nieba z wieścią o gniewie. Usta Boga są pełne słusznego gniewu z powodu bluźnierstwa Rabszaka, asyryjskiego dowódcy, który porównał Boga Izraela z bogami innych narodów.

Jego język jest jak ogień pożerający, bo jednym słowem może doprowadzić pysznych wrogów do zguby. Jego oddech napiera z siłą wezbranego potoku, a Bóg nim zabija bezbożnych (Księga Izajasza 11:4). Nie ukrywa gniewu, jak często robią ludzie, gdy są bezsilni albo nie mają racji. Przeciwnie, donośnie rozbrzmiewa Jego wspaniały głos, gdy wypowiada wojnę wrogowi, który Mu się sprzeciwia (Księga Izajasza 30:30). Jego gniew jest jak płonący ogień, któremu towarzyszą błyskawice, burza i grad. Wszystko to ukazuje grozę Boga Wszechmogącego, który panuje nad naturą.

Po drugie, ten gniew nie jest pustą groźbą. Ludzie często grożą, gdy nic innego nie mogą zrobić, ale kiedy Bóg mówi, działa. Jego opatrzność, czyli mądre panowanie nad wszystkim, urzeczywistnia ostrzeżenia zawarte w Jego słowie. Ci, którzy nie chcieli dostrzec podniesionego ramienia Boga (Księga Izajasza 26:11), poczują je, gdy opadnie. Odkryją, że brzemię jest zbyt ciężkie, by je unieść (Księga Izajasza 30:27), i ugną się pod jego ciężarem. Kto potrafi zmierzyć moc gniewu Boga albo wyobrazić sobie, czego może dokonać Bóg, którego obrażono?

Tę karę ukazuje pięć obrazów. Pierwszy to wezbrany potok, który sięga aż po szyję i zalewa całą armię. Jedynie Sennacheryb, król asyryjski, pozostaje nad wodą i unika tego ciosu, ale czeka go inny sąd w świątyni jego boga Nisrocha. Armia asyryjska niegdyś napierała na Judę jak powódź, sięgając aż po szyję (Księga Izajasza 8:7, Księga Izajasza 8:8). Teraz taki sam będzie przeciwko niej wezbrany potok gniewu Boga.

Drugi obraz to sito nicości, którym Bóg przesieje narody tworzące armię asyryjską (Księga Izajasza 30:28). Wielki Bóg może przesiewać narody, bo przed Nim są jak drobny pył na wadze. Nie posłuży się tym sitem, by ocalić niektórych i ich zatrzymać, lecz by wstrząsnąć nimi wszystkimi, napełnić ich lękiem i zamętem, a potem odrzucić. Sito nazwano sitem nicości, bo niczego nie zatrzymuje. Wszyscy okażą się plewami.

Trzeci obraz to wędzidło w ich szczękach. Bóg powstrzyma ich od czynienia zła, którego pragną, a nawet zmusi ich, by wbrew własnej woli służyli Jego zamysłom (Księga Izajasza 10:7). O Sennacherybie Bóg mówi szczególnie, że założy mu hak w nos i wędzidło na wargi (Księga Izajasza 37:29). To wędzidło sprowadza ich na złą drogę, popycha na ścieżki prowadzące do ich zguby i szkodzące ich własnym interesom. Swojemu ludowi Bóg wskazuje właściwą drogę przez swoje słowo (Księga Izajasza 30:21), a swoich wrogów kieruje ku ich własnej zagładzie za pomocą wędzidła.

Czwarty obraz to rózga i laska, czyli głos Pana kierujący przeciwko nim sądem (Księga Izajasza 30:31). Asyryjczyk był niegdyś rózgą w ręku Boga, którą Bóg karał swój lud i którą go uderzył (Księga Izajasza 10:5). Teraz jednak przeciwko Asyryjczykowi występuje mocna, nieustępliwa laska. Zadaje zdecydowany cios, nie odstępuje i trafia w cel. Laska ta jest umocowana w postanowionym przez Boga wyroku i winie Jego wrogów. Zagłada została już postanowiona (Księga Izajasza 10:23), więc nie ma ucieczki. Gdziekolwiek znajdzie się Asyryjczyk, Pan wymierzy mu cios i nie pozwoli mu go uniknąć (Księga Izajasza 30:32). Taki jest nędzny los wszystkich, którzy trwają w wojnie z Bogiem: gniew Boga pozostaje nad nimi.

Piąty obraz to Tofet, gotowy na ich przyjęcie (Księga Izajasza 30:33). Tofet znajdował się w Dolinie Synów Hinnoma, tuż obok Jerozolimy. Przypuszcza się, że rozbiło tam obóz wielu asyryjskich żołnierzy i zginęli z ręki anioła niszczyciela albo że później spalono tam ich ciała. Ezechiasz, król Judy, niedawno przygotował to miejsce, usuwając stojące tam bożki, w czasach gdy palono tam dzieci w ofierze. W ten sposób przygotowano je na ciała wrogów Izraela. Dla króla Asyrii, czyli jego wojska, miejsce to jest gotowe, a opału wystarczy, by spalić ich wszystkich. Zginą nagle i doszczętnie, jakby ogień podsycał nieprzerwany strumień siarki, bo oddech Pana, Jego słowo i gniew, będą jak ten ogień.

Prorok przechodzi od wcześniejszych obietnic do obietnicy ewangelicznej łaski i pocieszenia. Podobnie tutaj wznosi się od upadku armii Sennacheryba do ostatecznej zagłady wszystkich, którzy nie chcą się nawrócić. Jezus nazywa przyszłą niedolę potępionych Gehenną, nawiązując do Doliny Hinnoma, co nadaje temu obrazowi szczególną wymowę. Apokalipsa Jana mówi także o jeziorze płonącym ogniem i siarką. Miejsce to dawno temu zostało przygotowane dla diabła i jego aniołów, a także dla największych grzeszników: najpyszniejszych, którzy sądzą, że nie muszą odpowiadać za swoje słowa i czyny, nawet jeśli są królami. Jest głębokie i szerokie, by pomieścić cały świat bezbożnych. Jego opałem jest ogień i mnóstwo drewna; ogniem jest gniew Boga, grzesznicy sami stają się opałem, a oddech Pana, moc Jego gniewu, podtrzymuje płomień. Zobacz Księgę Izajasza 66:24. Dlatego żyj w bojaźni Bożej i nie grzesz.

Po trzecie, ten sąd powinien napełnić lud Boga wielką radością.

Upadek Asyrii miał być triumfem Jerozolimy (Księga Izajasza 30:29). Lud Boga miał zaśpiewać pieśń podobną do tej, którą śpiewa się nocą w domu Pana: pieśń chwały dla Tego, który daje pieśni wśród nocy. Nie miało to być puste świętowanie, lecz święta pieśń, śpiewana podczas uroczystego święta z czcią i powagą.

Nasza radość z upadku wrogów kościoła również powinna być święta. Powinna być radością serca, jak radość człowieka idącego z piszczałką — taką, jakiej używali synowie proroków, gdy prorokowali (1 Księga Samuela 10:5) — ku górze Pana, by wielbić Świętego Izraela. W każdym miejscu, w którym sąd Boga dosięgnie Asyryjczyków, nie tylko umrą bez żałobników, lecz także ich sąsiedzi przyłączą się do świętowania, grając na tamburynach i harfach.

Ludzie będą się cieszyć, widząc, jak Bóg walczy w bitwach, które wstrząsają narodami i wyrzucają je ze świata (Księga Izajasza 30:32). Gdy giną bezbożni, rozlega się radosny okrzyk. Mądrzy i dobrzy ludzie odczuwają szczególną satysfakcję, gdy widzą zgubę tych, którzy, jak Asyryjczycy, otwarcie sprzeciwiają się Bogu i depczą innych.