Księga Izajasza 28:23 – znaczenie i zastosowanie

Ta przypowieść, podobnie jak wiele przypowieści naszego Pana, czerpie obraz z pracy rolnika. Zaczyna się od uroczystego wezwania do uwagi: „Kto ma uszy do słuchania, niech słucha i rozumie” (Księga Izajasza 28:23).

Sam obraz jest dość jasny. Rolnik pracuje z wielką starannością i rozsądkiem, stosując odpowiednie metody. Orząc i siejąc, nie spędza całego dnia na bezcelowym oraniu. Orze i sieje z nadzieją (Pierwszy List do Koryntian 9:10). Rozbija twarde bryły ziemi, aby gleba mogła przyjąć ziarno. Potem sieje odpowiednie ziarno w odpowiedniej glebie.

Wie, które zboże nadaje się na glebę gliniastą, a które na piaszczystą. Pszenicę wysiewa na głównym miejscu, bo jest najważniejszym zbożem i jedną z podstawowych upraw Kanaanu (Księga Ezechiela 27:17). Jęczmień sieje tam, gdzie należy. Widzimy w tym mądrość i dobroć Boga widoczne w przyrodzie. Dał nam różne rodzaje gleby i różne uprawy, które do nich pasują.

Ta sama mądrość przejawia się przy młóceniu (Księga Izajasza 28:27–28). Rolnik dostosowuje pracę do zboża, z którym ma do czynienia. Czarnuszkę i kmin, które łatwo się oczyszczają, młóci się tylko kijem lub rózgą. Zboże przeznaczone na chleb wymaga jednak większej siły, dlatego rozdrabnia się je saniami młockarskimi z żelaznymi zębami, przeciąganymi po nim, by oddzielić ziarno od plew.

Rolnik nie młóci jednak bez końca. Przestaje, gdy ziarno zostaje oddzielone. Nie rozciera go o ziemię kołem wozu ani nie miażdży pod kopytami koni. Mielenie przychodzi później. Zauważmy, ile pracy wymaga nie tylko uprawa żywności, lecz także jej przygotowanie. A wszystko to służy zdobyciu pokarmu, który przemija. O ileż bardziej powinniśmy zabiegać o pokarm, który trwa na wieki!

Zboże przeznaczone na chleb zostaje rozkruszone. Tak samo stało się z Chrystusem. Panu upodobało się go zmiażdżyć, aby mógł stać się dla nas chlebem życia.

Znaczenie tej przypowieści jest mniej oczywiste. Wielu komentatorów uważa, że stanowi ona dalszą odpowiedź dla tych, którzy lekceważyli Boże sądy. Jej przesłanie byłoby wtedy takie: jak rolnik nie orze bez końca, lecz w końcu sieje ziarno, tak Bóg nie będzie bez końca ostrzegał. Z czasem spełni swoje groźby i wymierzy grzesznikom zasłużony sąd, uczyni to jednak mądrze i stosownie do ich sił. Jego celem nie jest samo zniszczenie, ale także ich odnowa i doprowadzenie do pokuty.

Tę przypowieść można jednak odnieść także szerzej. Po pierwsze, Bóg, który daje rolnikowi taką mądrość, sam jest doskonale mądry. To Pan, jako jego Bóg, uczy rolnika, co ma robić (Księga Izajasza 28:26). Rolnicy potrzebują rozsądku, by właściwie prowadzić swoją pracę, i nie powinni się jej podejmować, jeśli choć w pewnym stopniu jej nie rozumieją. Powinni też uczyć się przez obserwację i doświadczenie. Skoro „sam król żywi się tym, co pochodzi z pola”, doskonalenie rolnictwa służy wszystkim ludziom.

Umiejętności rolnika pochodzą od Boga, podobnie jak każdy dobry i doskonały dar. Pomaga to złagodzić ciężar przekleństwa ciążącego na ludzkiej pracy. Gdy Bóg posłał człowieka, by uprawiał ziemię, nauczył go też, jak robić to dobrze. W przeciwnym razie, z powodu naszej wielkiej nierozwagi, moglibyśmy całe życie bez pożytku uprawiać piaski morskie. Bóg daje ludziom zdolności, skłonności, a nawet pragnienie wykonywania tej pracy. Gdyby Jego opatrzność nie uzdolniła szczególnie niektórych do tego zajęcia i nie wzbudziła w nich gotowości do pracy, szybko zabrakłoby nam rzeczy potrzebnych do życia.

Jeśli niektórzy są mądrzejsi i sprawniejsi od innych w tych lub innych dziedzinach, zasługę należy przypisać Bogu. Rolnicy, bardziej niż większość ludzi, bezpośrednio zależą od Bożej opatrzności, dlatego powinni szukać Jego wskazówek w swojej pracy. To samo dotyczy sposobu, w jaki rolnik młóci zboże. Również on pochodzi od Pana Zastępów (Księga Izajasza 28:29). Nawet zwykłe wskazówki zdrowego rozsądku należy uznawać za pochodzące od Pana Zastępów. Jeśli ludzie postępują mądrze i starannie, źródłem ich mądrości jest Bóg. Jest On mądry w radzie i doskonały w działaniu.

Dzieła Boga są zgodne z Jego wolą. Nie postępuje wbrew własnemu zamysłowi, jak często robią ludzie. Cały Jego plan opiera się na mądrej radzie. Dlatego Jego działanie jest doskonałe: Jego zamysł jest cudowny.

Po drugie, Kościół Boży jest Jego uprawą (Pierwszy List do Koryntian 3:9). Jeśli Chrystus jest prawdziwym krzewem winnym, Jego Ojciec jest ogrodnikiem, czyli gospodarzem tej uprawy (Ewangelia Jana 15:1). Nieustannie nad nią pracuje przez swoje Słowo i ustanowienia. Czy rolnik rozbija twardą ziemię, aby mogła przyjąć ziarno? Tak samo Bóg przez swoich sług rozbija nieuprawiony ugór ludzkiego serca. Czy rolnik sieje ziarno w odpowiedniej glebie, kiedy ziemia jest już przygotowana? Tak samo Bóg sieje swoje Słowo przez swoich sług (Ewangelia Mateusza 13:19), którzy mają właściwie wykładać słowo prawdy i przekazywać każdemu odpowiednią mu część.

Dla każdego rodzaju gleby ludzkiego serca można znaleźć w Piśmie Świętym słowo, które do niego pasuje. Bóg mądrze posługuje się swoim Słowem, a równie mądrze używa swojej rózgi. Utrapienia są narzędziami Bożej młocki. Mają nas odrywać od świata, oddzielać od plew i przygotowywać do pożytecznej służby. Gdy Bóg zsyła utrapienia, dostosowuje je do naszej wytrzymałości. Nie będą cięższe, niż to konieczne. Jeśli wystarczy kij lub rózga, nie użyje koła wozu ani koni.

Kiedy potrzebny jest większy nacisk, jak w przypadku zboża przeznaczonego na chleb, którego inaczej nie da się oczyścić ze słomy, Bóg również nie młóci bez końca. Nie będzie nas nieustannie karcił. Jego gniew trwa tylko chwilę, a więźniów całej ziemi nie miażdży pod stopami. Także w tym powinniśmy dostrzegać, że jest cudowny w radzie i doskonały w działaniu.