Księga Izajasza 24:13 – znaczenie i zastosowanie

Nawet w czasie gniewu pamięć o miłosierdziu przynosi pociechę. W Judzie i Jerozolimie oraz w okolicznych krainach, gdy wrogowie, tacy jak Sennacheryb czy Nabuchodonozor, pustoszą kraj, część ludzi ocaleje z powszechnej zagłady. Będzie to pobożna resztka, wierna Bogu. Tak Bóg często postępuje, gdy zsyła sąd: nie doprowadza do całkowitej zagłady (Księga Izajasza 6:13). Możemy rozumieć to także szerzej: choć większość ludzi utraci wszelką pociechę, gdy ziemia opustoszeje i obróci się w ruinę, nieliczni będą wiedzieć, co jest najważniejsze. Zgromadzili skarb w niebie, a nie w rzeczach ziemskich, dlatego nawet gdy ziemia pogrąża się w żałobie i przemija, mogą nadal czerpać pociechę i radość z Boga.

Po pierwsze, zwróćmy uwagę, jak nieliczna będzie ta resztka (Księga Izajasza 24:13). Gdy wszystko zacznie się rozpadać, będzie jak oliwki pozostałe po otrząsaniu drzewa albo winogrona zebrane po winobraniu: tu i ówdzie pojedyncza osoba ocaleje z powszechnej katastrofy. Będzie jak Noe i jego rodzina, gdy dawny świat pochłonął potop. Ocaleni będą mogli siedzieć pośród ruin ziemskich wygód, a mimo to radować się w Panu (Księga Habakuka 3:16–18). Nawet gdy ze strachu pobledną wszystkie twarze, oni będą mogli podnieść głowy z radością (Ewangelia Łukasza 21:26, 21:28). Będą rozproszeni i oddaleni od siebie, niczym nieliczne oliwki pozostawione po zbiorach, ukryte pod liśćmi. Tylko Pan wie, kto do Niego należy; świat tego nie wie.

Po drugie, zobaczmy, jak głęboka będzie pobożność tej resztki, umocniona tym, że jej członkowie ledwie uszli z tak wielkiej zagłady (Księga Izajasza 24:14). Podniosą głos i zaśpiewają, radując się z ocalenia. Gdy radość ludzi przywiązanych do świata dobiegnie końca, radość świętych będzie wciąż żywa. Gdy beztroscy będą wzdychać, bo winorośl usycha, prawi będą śpiewać, bo przymierze łaski, źródło ich pociechy i podstawa nadziei, nigdy nie zawodzi. Ci, którzy radują się w Panu, mogą radować się także pośród trudności, a wiara może dać im zwycięstwo, gdy inni płaczą.

Będą śpiewać również po to, by oddać Bogu cześć i chwałę. Zaśpiewają nie tylko o Jego miłosierdziu, lecz także o Jego majestacie. Ich pieśni będą poważne i pełne czci, a nawet w duchowej radości zachowają pokorę przed Bogiem. Majestat Pana, który przeraża bezbożnych, stanie się dla Jego ludu powodem do uwielbienia. Będą śpiewać o wielkości i niezrównanej doskonałości Pana, widocznej zarówno w Jego sądach, jak i w miłosierdziu. Powinniśmy śpiewać o jednym i drugim oraz wielbić Go za jedno i drugie (Księga Psalmów 101:1). Ci, którzy uciekną z kraju, czy to nad morze, czy na wyspy morskie, będą stamtąd wołać. Ich rozproszenie przyczyni się do szerzenia wiedzy o Bogu, a Jego chwała dotrze nawet do odległych wybrzeży. To wielki zaszczyt dla Boga, gdy ci, którzy się Go boją, nadal radują się w Nim i oddają Mu chwałę, nawet w najciemniejszych czasach.

Po trzecie, będą zachęcać innych do takiej samej pobożności (Księga Izajasza 24:15). Będą namawiać do tego swoich towarzyszy niedoli. Chodzi zarówno o tych, którzy znaleźli się w ogniu, w piecu utrapienia, w płomieniach trawiących mieszkańców ziemi (Księga Izajasza 24:6), jak i o tych, którzy są w dolinach, w miejscach niskich, mrocznych i nieczystych. Obejmuje to również ludzi na wyspach morskich, dokąd zostali wypędzeni albo gdzie musieli szukać schronienia, daleko od wszystkich bliskich. Przechodzą przez ogień i wodę (Księga Psalmów 66:12), lecz w obu tych miejscach powinni oddawać chwałę Panu i czcić Go jako Pana, Boga Izraela. Ci, którzy dzięki łasce potrafią chlubić się pośród utrapień, powinni także w utrapieniach oddawać chwałę Bogu i dziękować Mu za pociechę, nawet gdy ich trudności się nasilają.

W każdym ogniu, nawet najgorętszym, i na każdej wyspie, nawet najbardziej odległej, powinniśmy zachować dobre myśli o Bogu. Gdy ufamy Mu nawet wtedy, gdy nas zabija, i gdy nic nie jest w stanie zachwiać nami, choć jesteśmy uważani za owce przeznaczone na rzeź z Jego powodu, oddajemy chwałę Panu pośród ognia. Tak postąpili trzej młodzieńcy, podobnie jak męczennicy, którzy śpiewali na stosie.