Księga Izajasza 17:12 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety opisują zagładę tych, którzy łupią i grabią lud Boży. Jeśli Asyryjczycy i Izraelici napadną na Judę i spustoszą ją, a asyryjska armia uprowadzi lud Boży do niewoli i pozostawi jego ziemię w ruinie, powinni wiedzieć, że sami ściągną na siebie zagładę i taką otrzymają zapłatę.

Najpierw widzimy wrogów chełpiących się wobec ludu Bożego. Ufali swojej liczebności. Asyryjska armia składała się z wielu narodów, z wielkiego tłumu ludzi (Księga Izajasza 17:12), i sądzili, że sama ich potęga liczebna zapewni im zwycięstwo. Byli głośni i groźni jak szum morza. Przechwalali się, pysznili i próbowali zastraszyć lud Boży, by nie stawiał oporu, a jego sprzymierzeńców powstrzymać przed przyjściem z pomocą.

Sennacheryb, Rabszak — asyryjski król i jego dowódca — przemawiali i pisali w sposób, który miał przerazić Ezechiasza i lud Judy. Narody, które za nimi podążały, szumiały jak wezbrane wody. Były potężne i zdawały się gotowe zalać wszystko na swojej drodze. Wody podnoszą swój huk i fale, podobnie jak ludy i narody, gdy buntują się przeciwko Bogu (Księga Psalmów 2:1; Księga Psalmów 93:3).

Potem widzimy, jak dosięga ich sąd Boży. Sądzili, że zwyciężą dzięki hałasowi i sile, ale biada im (Księga Izajasza 17:12). Bóg ich zgromi. To o Nim nie myślą i przed Nim nie czują lęku, a jednak niewidzialną ręką ich powstrzyma, po czym rzucą się do ucieczki.

Sennacheryb, Rabszak i reszta ich armii uciekną przerażeni, ścigani przez własny strach. Będą jak plewy na górze, porywane przez wiatr, albo jak coś lekkiego, co unosi wichura. Sami staną się jak plewy rozwiewane przez wiatr (Księga Psalmów 35:5), a wtedy anioł Pana, ten sam, który zgładził wielu z nich, przepędzi pozostałych. Bóg sprawi, że będą się toczyć jak wirujący pył, a potem będzie ich ścigał swoją burzą i przerażał swoją nawałnicą (Księga Psalmów 83:13; Księga Psalmów 83:15).

Pokazuje to, że Bóg potrafi odebrać odwagę swoim wrogom, gdy wydają się najsilniejsi, i rozproszyć ich, gdy zdają się najbardziej zjednoczeni. Dzieje się to nagle (Księga Izajasza 17:14). Wieczorem są utrapieniem dla ludu Bożego i wydaje się, że mogą wyrządzić jeszcze więcej szkód, lecz przed porankiem już ich nie ma. Gdy nadchodzi pora snu, zapadają w głęboki sen (Księga Psalmów 76:5; Księga Psalmów 76:6). To właśnie nocą anioł pokonał asyryjską armię.

Bóg może w jednej chwili złamać potęgę wrogów swojego kościoła, nawet gdy wydają się najgroźniejsi. Te słowa miały dodawać otuchy ludowi Bożemu w każdym pokoleniu, zwłaszcza wtedy, gdy czuje się zbyt słaby, by stawić czoła wrogom. Tak dzieje się z tymi, którzy nas łupią: sami zostają złupieni. Bóg będzie bronił swojego kościoła, a każdy, kto go atakuje, szkodzi tylko sobie.