Księga Izajasza 12:4 – znaczenie i zastosowanie

To druga część tej pieśni uwielbienia i mówi niemal to samo co pierwsza. Tam wierzący pobudzają samych siebie do oddawania chwały Bogu. Tutaj wzywają się nawzajem, zachęcają do tego i szukają sposobów, by rozgłaszać Bożą chwałę i przyciągać do niej innych.

I. Kto ma oddawać chwałę Bogu? Mieszkańcy Syjonu i Jerozolimy — lud, którego Bóg w szczególny sposób ochronił przed przemocą Sennacheryba, króla Asyrii (Księga Izajasza 12:6). Ci, którzy doświadczyli wyraźnej Bożej łaski, powinni najgorliwiej oddawać Mu chwałę. Kościół czasu Ewangelii jest Syjonem, a Chrystus jest jego Królem. Ci, którzy mają swoje miejsce i imię we wspólnocie, powinni ze wszystkich sił szerzyć poznanie Chrystusa i przyprowadzać do Niego wielu ludzi.

Zwrócono się tu do mieszkanki Syjonu, używając formy żeńskiej. Niech kobiety, uznawane za słabszą płeć, będą mocne w Panu, a ich usta niech doskonalą uwielbienie.

II. Jak mają oddawać chwałę Panu? Po pierwsze, przez modlitwę: „Wzywajcie Jego imienia”. Dziękowanie za otrzymane łaski jest właściwym sposobem proszenia o kolejne. Podobnie proszenie o dalszą łaskę jest dobrze przyjętą, wdzięczną odpowiedzią na to, czego Bóg już udzielił. Wzywając Bożego imienia, oddajemy Mu część należnej chwały jako naszemu potężnemu i hojnemu dobroczyńcy.

Po drugie, przez głoszenie i pisanie. Nie mamy mówić o Bogu tylko do Niego, lecz także do innych ludzi. Nie wystarczy wzywać Jego imienia — trzeba je również głosić. Inni powinni dowiedzieć się od nas więcej niż dotąd o Bogu i o tym, przez co się objawił. Mamy opowiadać o Jego dziełach, a według niektórych — o Jego zamysłach. Dzieło odkupienia jest realizacją zamysłu Jego woli, a w nim i we wszystkich Jego cudownych czynach powinniśmy dostrzegać Jego myśli o nas (Księga Psalmów 40:5). Należy głosić te rzeczy wśród ludów i narodów, aby mogły wejść we wspólnotę z Izraelem i Bogiem Izraela. Gdy apostołowie zaczęli w Jerozolimie głosić Ewangelię wszystkim narodom, wypełniły się te słowa: dzieła Boga ogłoszono wśród ludów i poznano na całej ziemi.

Po trzecie, przez świętą radość i zapał ducha: „Wznoście okrzyki i wołajcie”. Przyjmujcie Ewangelię z radością i głoście ją innym, oddając Bogu donośną chwałę jak ci, którzy świętują zwycięstwo (Księga Wyjścia 32:18) albo koronację króla (Księga Liczb 23:21).

III. Dlaczego mają oddawać chwałę Panu? Po pierwsze, dlatego że sam otoczył chwałą swoje imię. Pamiętajcie o tym i mówcie o tym innym: Jego imię zostało wywyższone, zyskało większą chwałę i stało się bardziej znane. Każdy prawy człowiek raduje się z tego. Po drugie, dlatego że Bóg okazał cześć swojemu ludowi. Uczynił dla niego rzeczy wspaniałe, które nadają mu znaczenie i świadczą o jego wielkości. Po trzecie, dlatego że jest wielki pośród swojego ludu i na zawsze taki pozostanie. Wielki jest Święty, bo jest pełen chwały w swojej świętości; jest wielki właśnie dlatego, że jest święty. Prawdziwa dobroć jest prawdziwą wielkością. Bóg jest wielki jako Święty Izraela, a pośród ludu otaczającego Go chwałą (Księga Psalmów 76:1) daje poznać swoją obecność i objawia swoją chwałę, działając dla jego dobra. Zaszczytem i radością Izraela jest to, że Bóg, który zawarł z nim przymierze i mieszka pośród niego, jest nieskończenie wielki.