Księga Izajasza 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Nie wiadomo na pewno, czy prorok występuje przeciwko książętom i sędziom Izraela, Judy czy obu tych królestw. Jeśli chodzi mu o Izrael, te wersety należy łączyć z końcem poprzedniego rozdziału. To całkiem prawdopodobne, ponieważ powtarza tu główne ostrzeżenie, mówiąc, że „mimo to Jego gniew nie ustaje” (Księga Izajasza 10:4). Jeśli zaś chodzi mu o Judę, wersety te wyjaśniają, dlaczego Bóg sprowadził na nią wojsko asyryjskie: aby ukarać jej przywódców za złe rządy, choć żaden ludzki sąd nie mógł pociągnąć ich do odpowiedzialności.

Zanim prorok przynosi pociechę ludowi Bożemu, najpierw ogłasza biada ciemiężycielom. Pierwszy zarzut dotyczy ustanawiania złych praw i rozporządzeń. Władcy tworzą niesprawiedliwe przepisy, sprzeczne ze zwykłym poczuciem sprawiedliwości i z prawem Bożym, a ich urzędnicy zapisują je i nadają im moc prawną. Wyżsi urzędnicy odpowiadają za planowanie i wydawanie tych nakazów, niżsi zaś za ich spisywanie. To samo ostrzeżenie dotyczy zarówno przywódców, jak i ich pomocników.

To poważny grzech, bo wyrządzać krzywdę to jedno, a celowo ją zadawać — coś gorszego. Jeszcze gorzej jest z rozmysłem krzywdzić wielu ludzi i wciągać innych w winę. Drugi zarzut dotyczy wypaczania sprawiedliwości przy wykonywaniu tych praw. Żaden naród nie miał lepszych praw i wyroków niż Izrael, a jednak skorumpowani sędziowie znajdowali sposoby, by odmawiać potrzebującym sprawiedliwego rozstrzygnięcia. Nie dopuszczali ubogich do tego, co im się należało, bo ubodzy nie mogli nic im dać ani zaoferować łapówki.

Trzeci zarzut dotyczy wzbogacania się przez uciskanie bezbronnych, których władcy powinni byli chronić. Domy i majątek wdów traktowali jak łup, a sierotom odbierali to, co im jeszcze pozostało, bo nie było nikogo, kto mógłby ich bronić. Gdyby władcy mający bogactwo i władzę po prostu nie pomagali tym ludziom, już byłoby to grzechem. Lecz ograbianie ich dlatego, że ciemięzcy mieli władzę, a uciśnieni nie mieli obrońcy, było wstrząsającym okrucieństwem. Trudno oczekiwać takiego postępowania od kogoś, kto ma choć odrobinę ludzkich uczuć albo nazywa się Izraelitą.

Potem prorok rzuca wyzwanie ich pysze i poczuciu siły: „Co zrobicie? Dokąd uciekniecie?”. Teraz mogą gnębić wdowy i sieroty, ale co zrobią, gdy Bóg powstanie, by ich osądzić? Wpływowi ludzie często sądzą, że nigdy nie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności za tyranię. Wyobrażają sobie, że nikt już o niej nie usłyszy albo że nic z niej nie wyniknie. Czy jednak Bóg nie ukarze takich czynów? Czy nie czeka zagłada tych, którzy doprowadzili innych do ruiny?

Ta zagłada może nadejść z daleka, więc jej nadejście może wydawać się powolne. W końcu jednak nadejdzie, a zwłoka nie oznacza przebaczenia. Jeśli sąd przyjdzie z najmniej spodziewanej strony, będzie tym bardziej nagły i przerażający. Co wtedy stanie się z niesprawiedliwymi sędziami? Teraz sądzą, że znajdą pomoc u bramy miasta, gdzie rozstrzyga się sprawy prawne. Dokąd jednak uciekną po pomoc tego dnia?

Nadchodzi dzień nawiedzenia — dzień, w którym Bóg wszystko zbada i ujawni. Będzie to dzień wnikliwej próby, który ukaże w świetle każdego człowieka i każde jego dzieło. Dla niegodziwych dzień nawiedzenia będzie również dniem spustoszenia: znikną wszystkie ich pociechy i nadzieje, a oni sami zostaną z niczym. Grzesznicy, którzy nie okazali skruchy, nie będą wiedzieli, co począć. Nie zdołają uciec ani się ukryć, nie wywalczą sobie wyjścia z tej sytuacji. Nie znajdą schronienia przed nadchodzącym uciskiem ani miejsca, w którym mogliby zabezpieczyć sobie lepszą przyszłość.

Pytanie „Co zrobicie ze swoją chwałą?” oznacza: co stanie się z bogactwem i zaszczytami, które zdobyli? Nie mieli bezpiecznego miejsca, by je zachować, i z pewnością je utracą. Jeśli naszą prawdziwą chwałą jest dusza, jak powinno być, i jeśli to o nią troszczymy się przede wszystkim, wiemy, komu ją powierzyć. Możemy oddać ją w ręce wiernego Stwórcy. Dlatego każdy z nas powinien poważnie zastanowić się, co zrobi w dniu nawiedzenia, w czasie ucisku oraz w dniu śmierci i sądu, i zadbać o to, by odpowiednio się wtedy przygotować.

Wyrok dla tych władców jest taki, że niektórzy zostaną wtrąceni do więzienia i pójdą do niewoli. Będą się kłaniać wśród jeńców albo pod nimi, bo ci, którzy popełnili najcięższe grzechy, zostaną najbardziej obciążeni cierpieniem i poniżeni. Inni zginą. Najpierw upadną, a potem legną pod pozostałymi zabitymi. Ci, którzy deptali wdowy i sieroty, sami zostaną podeptani (Księga Izajasza 10:4).

Takie są skutki życia bez Boga, porzucenia Go i usuwania Go ze swojego życia. Tych, którzy żyją w świecie bez Boga i odwracają się od Niego, pozbawiając się Jego ochrony, czeka całkowita zagłada. A nawet potem Jego gniew nie ustaje. Bóg nadal będzie dochodził przeciwko nim swojej sprawy, a oni będą żyć w nieustannym lęku przed Jego ręką wyciągniętą przeciwko nim. Nie pozostanie im nic poza przerażającym oczekiwaniem na sąd.