Księga Sofoniasza 1:14 – znaczenie i zastosowanie

Nie można było ostrzec Judy i Jerozolimy przed nadchodzącym zniszczeniem z ręki Chaldejczyków z większą mocą ani słowami lepiej dobranymi, by obudzić lud żyjący beztrosko i czujący się bezpiecznie. Już sama świadomość, że jest to Dzień Pana — dzień, w którym Bóg okaże swoją obecność, wymierzając im karę — wystarczała, by grzesznicy na Syjonie zadrżeli. Był to wielki Dzień Pana, zapowiedź dnia sądu, jakby jego pomniejszy obraz, podobnie jak nasz Zbawiciel mówił o późniejszym zniszczeniu Jerozolimy przez Rzymian (Ewangelia Mateusza 24:27).

Dzień Pana został opisany jako bardzo bliski. Wizja nie dotyczyła odległej przyszłości, jak sądzą ci, którzy odsuwają od siebie myśl o dniu nieszczęścia. Oszukują się ci, którzy uważają, że jest jeszcze daleko: ten dzień jest blisko, bardzo blisko, i szybko nadchodzi. Prorok bije na alarm z prawdziwą nagłością, jak ktoś, kto budzi dom okrzykiem: „Pożar! Pożar!”, gdy niebezpieczeństwo jest tuż obok. Jakby mówił: „Ten dzień jest blisko, więc pora zadbać o swoje bezpieczeństwo, zanim będzie za późno”. Głupotą jest spać, gdy sąd nie śpi, i zwlekać, gdy już pędzi w naszą stronę.

Jest to również dzień przerażający. Już sama wieść o tym, że się zbliża, będzie tak straszna, że nawet dzielni wojownicy będą gorzko krzyczeć, trzęsąc się ze strachu jak dzieci. Samo usłyszenie o nim stanie się udręką. W wielkim, ostatecznym Dniu Pana możni będą błagać skały i góry, by ich ukryły, lecz na próżno. Prorok mocno opisuje ten nadchodzący dzień w Księdze Sofoniasza 1:15: będzie to dzień gniewu, pełnego gniewu Boga, gniewu do ostateczności. Dla grzeszników stanie się dniem utrapienia i udręki, gdy będą cierpieć, nie widząc żadnego sposobu, by sobie pomóc. Nędzę potępionych można ująć w słowach: gniew i oburzenie Boga, które ją sprowadzają, oraz utrapienie i rozpacz duszy grzesznika, które z nich wynikają (List do Rzymian 2:8–9). Dla mieszkańców kraju będzie to dzień utrapienia i udręki, a dla całej krainy — dzień zagłady i spustoszenia. Ta żyzna ziemia zamieni się w pustkowie. Będzie to dzień ciemności i mroku, bez najmniejszego promienia radości czy nadziei. Wszędzie rozpościerać się będzie czerń. Dzień chmur i gęstego mroku nie przyniesie niczego pokrzepiającego, a wszystko będzie zwiastować zagrożenie. Ciężkie chmury niosą burze i nawałnice.

Jak mówi Księga Sofoniasza 1:16–17, będzie to także dzień zniszczenia. Zagłada dosięgnie miejsc, nawet tych najpotężniejszych i najlepiej umocnionych. Rozlegnie się dźwięk trąb i okrzyk alarmu przeciw miastom warownym, by je zdobyć, oraz przeciw wysokim wieżom, by je obalić. Jaki fort lub mur zdoła oprzeć się gniewowi Boga? Zagłada dosięgnie także ludzi. Pan mówi, że sprowadzi utrapienie na ludzi, nawet na najsilniejszych i najdzielniejszych. Opadną im ręce, a serca stracą odwagę. Będą chodzić jak niewidomi, błądząc bez końca, bo zgrzeszyli przeciw Panu. Ci, którzy żyją jak niegodziwcy, słusznie zostaną pozostawieni samym sobie, by żyć jak niewidomi — w nieustannej ciemności, zagrożeniu i niepewności, bez przewodnictwa ani pociechy, aż w końcu wpadną do dołu. Ponieważ zgrzeszyli przeciw Panu, wyda ich okrutnym wrogom. Ci przeleją ich krew jak pył, nie okazując przy tym większego żalu, a ich ciała rzucą na wysypisko jak gnój.

Jak czytamy w Księdze Sofoniasza 1:18, zagłada tego dnia będzie nieunikniona i całkowita. Nie będzie można się od niej wykupić. Ani srebro, ani złoto — gromadzone zachłannie na dzień nieszczęścia lub rozrzutnie wydawane, by zjednać sobie przyjaciół na taki czas — nie zdołają ocalić ludzi w dniu gniewu Pana. Inny prorok używa tych samych słów, opisując to samo wydarzenie (Księga Ezechiela 7:19). Bogactwo nie pomaga w dniu gniewu (Księga Przysłów 11:4). Może wręcz ściągnąć na człowieka gniew innych ludzi (Księga Koheleta 5:13), a niewłaściwie wykorzystywane bogactwo sprowadza także gniew Boga.

Nie będzie też można uciec ani się ukryć, bo cały kraj pochłonie ogień Jego zazdrosnego gniewu. Gdzie wtedy można by znaleźć schronienie? Pokazuje to potęgę zazdrosnego gniewu Boga, który może pochłonąć całe krainy. Jak miałaby się przed nim ostać choćby jedna osoba? Bóg szybko i doszczętnie zgładzi wszystkich mieszkańców kraju, jak rolnik, który oczyszcza pole, wycinając każdy cierń i każdy krzew, by wrzucić je do ognia. Niekiedy sądy Boga szybko i całkowicie kładą kres grzesznym narodom. Ich zagłada dokonuje się w krótkim czasie. Niech grzesznicy nie ulegają złudzeniu, że cierpliwość Boga oznacza brak zagrożenia. Gdy miara ich grzechu się dopełni, sprawiedliwość ich dosięgnie i przemoże, a Bóg wykona swoje dzieło szybko i do końca.